Posts Tagged ‘Laingsburg ramp’

Trienke Laurie. Trustee Jordaan

Sunday, March 20th, 2022

 

Trustee Jordaan

 

Trustee wat die bruinmense bedien

het geleer as suster en was geëer.

Volgens haar man het sy – deugdelike mens –

Hoegenaamd niks deur die vloed verloor nie,

Alles en almal keer na haar terug

almal wie aan haar behoort, is ongedeerd.

 

Die duif vind die regte karavaan

maar fladder nog effens verward,

totdat die Doberman, Wagter, terugkeer,

bly blaf en blaf vir twee uur lank

dan val hy in, begin koer en koor –

die swart duif, die Homer.

 

© Trienke Laurie, 2022

 

Trienke Laurie. Mevrou Klara Jacobs

Sunday, March 20th, 2022

 

Mevrou Klara Jacobs

 

Ons het nog bly bid

terwyl ons – voete in die water –

op die dakrand sit.

 

Windpompe breek soos vuurhoutjies op.

Die lug was pikswart oor die Moordenaarskaroo

tog na die noorde trek dit tydelik oop

wys ʼn reënboog en gee ons hoop.

 

Soos Elia met die kraaie en die brood:

stroom by ons verby:

suur appels en ʼn blik Nespray.

 

My seun Maarten en sy vriende

gebruik ‘n leer wat dien as hangbrug

en help ons na Gods aarde terug.

 

* * * * * * * *

 

Iewers vang ʼn kamera-oog

ʼn Bybel oopgespoel

by Noag, die ark en die reënboog?

 

© Trienke Laurie, 2022

 

Trienke Laurie. Andries van Wyk

Sunday, March 20th, 2022

 

Andries van Wyk

 

Andries van Wyk vertel:

Dit was soos om ʼn fliek te kyk;

ek kon nie glo ek is deel daarvan.

Iewers vandaan herinner ek my:

Ek is ʼn opdrifsel

– deel van die lewenstroom?

 

Saam met my dryf letterlik:

mense katte honde meubels kratte –

die rivier se etter.

 

As iemand my nou sou vra:

Hoe gaan dit met jou?

En die antwoord is:

Dit gaan goed; ek lewe nog,

dan dra dit soveel meer gewig.

 

© Trienke Laurie, 2022

 

Trienke Laurie. Flip van der Westhuizen

Saturday, March 19th, 2022

 

Flip van der Westhuizen

 

Ek sien die vloedfliek van die brug.

As spoorwegman sê hulle my aan:

“Keer weg die treine,

rangeer hulle uit die dorp.”

Daardie rampdag sien ek

die treinbrug keer vereers die watervloed;

die brug word ʼn damwal.

 

Laingsburg is sowaar gebou

reg in die rivier se pad.

Ander kere het seuns met skuite afgeroei

in die strate parallel met die rivier.

Hierdie keer het hulle sy stootkrag onderskat.

Op die rampdag vloei saam met die Buffel

ook die Wilger -en die Baviaans-.

 

Teen vyfuur krom die Buffel sy skof

met ‘n drukte van tonne water per sekonde

en ʼn oorverdowende gebulk,

gaan dit rof, voel ek om te vlug!

Die opvulwalle kalwer weg, gee mee

en die rivier maak see.

Toe die treinbrug  knak,  het ‘n wolk pikswart

oor Laingsburg kom hang.

Die breekspul het ‘n suigaksie laat ontstaan.

Mense was op dakke vasgekeer

maar toe word kleihuise meegesleur,

val dak na dak na dak en,

wanneer die huis val

ontplof dit in ʼn wolk stof.

Hier onder my is alles leeg- weggeveeg!

Nie eers die beste swemmer sou oorleef.

 

Net ‘n effense reën en ek onthou –

veral ook die aand dit was ‘n donkermaan…

Ek gaan haal my vrou waar sy werk in die hotel

maar ek raak vir my eie hande bang,

terwyl geen maantjie hang.

By ‘n huis gly ʼn vrou uit

op die water          uit dieselfde huis,

ook ʼn reuseteddiebeer op ʼn sponsmatras.

Jy sien die dinge gebeur, is magteloos,

geen mens kan gaan help nie.

Stemme roep uit, word stil…

 

Wie sou kon dink hoe swaar en wreed

ʼn reën kon wees, so wreed

dat ek nie meer oor reën kan juig nie

maar bang word as dit mot.

 

© Trienke Laurie, 2022