Posts Tagged ‘Laurie Anderson’

Eben Venter. Laurie Anderson – einde van die Amerikaanse Wêreldryk

Tuesday, March 29th, 2011

Die distopiese storie is die storie van ons tyd. Dis nie ‘n nagkappie wat almal voor slapenstyd wil vat nie. Aan my maak dit niks nie. Ek bedoel: dit stem my nie morbied nie.

Laurie Anderson, daardie immer vernuwende digter-sanger, gaan ‘n stap verder. In notas by haar nuutste album, Homeland, skryf sy dat baie van die groot Amerikaanse stories, die mees vertelde stories, deesdae apokalipties is. Dis almal stories oor hoe die aarde warmer word, meer en meer mense moet voed en al hoe gevaarliker word. Dis stories oor woeste oorstromings en vinnig verdwynende aardbronne en entropie en die wêreld wat stadig besig is om af te loop.

Sy gee altyd haar kenmerkende Laurie Anderson-stempel aan haar musiek, veral nommer sewe op die album: Another day in America. En die stempel is nie morbied nie. Hoe kry sy dit reg?

In 1978 het sy ‘n filter uitgevind om haar stem diep en swaar en so ‘n bietjie skrikkerig te maak. Amper asof dit uit die maag kom van ‘n onaardse skepsel. Haar eggenote en musikant in eie reg, Lou Reed, het hierdie skepsel Fenway Bergamot gedoop.

Fenway praat die versreëls óór die musiek en dit jaag jou senuwees op. Dit is, in Anderson se eie woorde, wild en lewendig en aan die verandere. ‘n Ware storie is dit egter nie, dis nie die punt van die hele ding nie. (Alhoewel jy die heeltyd voel wat hier kwytgeraak word, is profeties. Dis  waarheidspraak oor die val van die Laaste Groot Imperium en indien dit nie reeds geld nie, gaan dit binnekort eenhonderd persent geldig wees.)

Wat Another day in America verseker is, is ‘n goeie storie. Onheilspellend. Oortuigend. En baie mooi.

 

Hier volg enkele aanhalings daaruit. (Indien enige persoon aanvoer dis net ‘n storie of stuk prosa wat in opgekapte reëls uitgeskryf en as poësie opgedollie is, en enige persoon mág dit dink, vat jou kar en ry ver op ‘n ver en eensame pad sonder ander karre en sonder mense en sonder skape in die veld en luister asseblief na Fenway Bergamot wat baspraat bo-oor perkussie, baskitaar, die viola en elektroniese klavier en ander agtergrond stemme naamlik Antony van Antony and the Johnsons-faam).

And so finally, here we are at the beginning of a whole new era.

The start of a brand new world. And now what? How do we start?

How do we begin again?

 

What are days for?

To put between the endless nights.

 

And by the way here’s my theory of punctuation. Instead of a period

at the end of each sentence

there should be a tiny clock that shows how long it took you to write

that sentence.

 

Ah America! And yes that will be America. A whole new place just waiting to happen.

Broken up parking lots, rotten dumps, speedballs, accidents and hesitations, things left

behind, Styrofoam, computer chips.

..

 

Some say our empire is passing. All empires do.

And others haven’t a clue what time it is or where it goes or even where the clock is.

 

And oh my brothers and oh my sisters. What are the days for? Days are where we live.

The flow and then the flow. They come, they fade, they go and they go.

No way to know exactly when they start or when their time is up.

 

Naskrif: Die onheilspellende waarheid is dat Laurie Anderson wat so ver ek weet en kan vasstel nog nooit in Suid-Afrika was nie, wel, dat sy net sowel hierdie gedig aan die post-‘ 94 reënboogland sou kon opdra. Maar dis nie die punt nie. Dis net ‘n storie.