Posts Tagged ‘Leo van der Sterren’

Louis Esterhuizen. Inderdaad reën dit digters en gedigte …

Monday, September 17th, 2012

 

Verlede week het ek oor Charles Simic se ietwat tong-in-die-kies-besinning oor die blomtyd waarin die digkuns haar tans wêreldwyd bevind, geskryf. In aansluiting daarby lees ek toe enkele dae later ‘n blog deur ene Leo van der Sterren raak op die weblog Uitpost Kephala. In wese huldig van Van der Sterren dieselfde menining as Simic, maar in sy geval fokus hy tog ook op ander kwessies; soos die probleem ten opsigte van gehaltebeheer, byvoorbeeld.

Volgens Van der Sterren se inleidingstoespraak skryf hy sy blog in reaksie op die siening dat die digkuns tot niet is: “De poëzie is alles behalve dood,” skryf hy. “De poëzie is als god: eenmaal in het bestaan geroepen, krijgt niets of niemand haar nog weg […] De poëzie is niet dood. Integendeel, de poëzie leeft en springt meer dan zij ooit gedaan heeft […] Tegenwoordig kan iedere dichter, beroemd of niet, zelfbenoemd of niet, publiceren dat het een lieve aard heeft. En dat gebeurt ook. Het aantal dichters dat publiceert, op welke manier dan ook, is nog nooit zo groot geweest als nu. Dat met die nivellering de kwaliteit geen pas houdt, dat moge duidelijk zijn, maar zo werkt nivellering nu eenmaal – dat er zich bijkomende schade voordoet. Het koren gaat verloren in het kaf. “

Inderdaad. Kwantiteit was immers nog nooit ‘n waarborg vir kwaliteit nie. Van der Sterren stel dit soos volg: “Het streven van de dichter om door en met zijn gedichten de status van onsterfelijkheid te bereiken is vervangen door de zucht om zoveel mogelijk teksten de openbare ruimte in te plempen. De kwaliteit van die teksten, niemand maalt er nog om. Maar het lot van onsterfelijkheid is slechts een miniem groepje van uitverkoren dichters beschoren. En dan nog maar met één of enkele gevleugelde woorden die tot algemene zegswijzen zijn uitgegroeid. “

En natuurlik plaas die klem op produksie eerder as gehalte die digkuns vierkantig binne die raamwerk van ons verbruikerskultuur waar “kits”  en lighartige “entertainment” die wagwoorde is. Of dit ‘n probleem is? Ek weet nie … Dalk mag die poësie van veer verander, maar dat dit ‘n gevogelte is wat gaan (kan) oorleef te midde van snelveranderende tegnologie en lesersvoorkeure, is nie te betwyfel nie: “Niettemin, dergelijke groepjes zullen altijd blijven bestaan. Gezelschapjes van mensen die zich aan de poëzie – wat voor andere dooie poëzie is – wijden. Lezers. En zo lang de poëzie nog lezers kent, is zij dooi noch gaat zij dood.”

Solank daar lesers vir die digkuns bestaan. Wat ‘n gedagte! En tog wonder ek soms in my meer siniese oomblikke of ons ons nie tans in die situasie bevind waar daar meer skrywers van gedigte is as lesers nie …

Nietemin, vanoggend sluit ek af met ‘n gedig deur Mellet Moll; ‘n persoon wat vanweë sy posisie as hoofman by Carpe Noctem deur vele gesien word as ons vernaamste internetdigter en as sulks verteenwoordigend van die nuwe era in ons digkuns.

Vir diegene wat nie weet nie: Op hul FaceBook-profiel word Carpe Noctem soos volg aangekondig: “(Carpe Noctem is) ‘n Faceboekgroep vir middernagsiele, die donker digters wat uitkom as die gewone mense slaap, wat die paaie loop wat hulle harte na hunker, wat nie omgee of skaam is vir wie hulle is nie. Wat huil, wat lei, wat soek, wat vind, wat gee, wat neem, wat woorde laat vlieg op die Afrikawind. Die groep is oop na middernag. Elke nag. En kom bymekaar as dit volmaan is. Wanneer hulle verlang na die vreemde romantiek van hulle vorige lewens in ou kastele, kelders en torings, waar die mensdom hulle heen verban het omdat hulle misverstane uitgeworpenes was.”

Carpe Noctum het 1,296 lede wat gereeld hul gedigte op dié blad plaas. Hul webblad is hier te vinde; met die volgende uitsprake as deel van hul hoofbanier: “Carpe Noctem – Vir die ernstige digters” en “Welkom by die grootste Afrikaanse woordkunsblad op die internet.”

Ook is dit belangrik om daarop te wys dat Carpe Noctem maar één van vele soortgelyke ruimtes op die internet is.

Om meer van Mellet Moll te wete te kom, kan jy gerus sy naam goegeloer. Op LitNet het ek wel die volgende biografie gevind: “Mellet Moll is ‘n digter-skrywer wat in 2011 die letterkundewêreld aan die brand geskryf het. Hy is die eerste Afrikaanse digter wat onbeskaamd ‘n volledige en omvattende digbundel interaktief op die sosiale media skryf, publiseer en laat resenseer. Dit skep ongekende belangstelling in sy unieke en kenmerkende benadering vanuit alle oorde in die woordkunswêreld aangesien die populariteit van sy werk tot ‘n lesertal lei waarop die meeste hoogaangekrewe skrywers jaloers sal wees. Dit veroorsaak ook ‘n groot verwagting in die mark vir die vrystelling van sy debuutbundel, Terug in die Hoogland, wat in Januarie 2012 plaasvind. Hy doen iets wat die omgekeerde is van al sy tydgenote: hy skryf tradisionele, byna middeleeuse verse, maar hy spreek die donker en dikwels taboe temas van die moderne wêreld op skokkende en soms vertroostende wyse daarmee aan. Dit word ‘n vars bries in ‘n wêreld van andersins middelmatige maar sogenaamd moderne werk wat steeds in dieselfde clichés verval. Hy volg hierdie bundel dadelik op met ‘n opvolgwerk, Testament wat in April 2012 vrygestel word, en ‘n e-hoogtepunte-bundel met die titel Lacrimosa.”

***

  •