Posts Tagged ‘Leon de Kock’

Cas Vos – vertaling in Engels

Wednesday, November 23rd, 2011

Cas Vos – vertaal deur/ translated by Leon de Kock


Cas Vos

Cas Vos

Cas Vos was born on 15 May 1945 in Rustenburg. He recently retired from the position of Dean of the Faculty of Theology at the University of Pretoria. In 1999 he was awarded the Andrew Murray prize for Die Volheid Daarvan I en II (The Fullness Thereof). In 2001 the South African Academy for Science and Arts awarded Vos the Pieter van Drimmelen medal. His debut volume of poetry, Vuurtong (Tongue of Fire) appeared in 1999. His second volume,  Gode van Papier (Gods of Paper), was published in 2001, and was followed in 2003 by Enkeldiep (Ankle-Deep). Some of his poems have been collected in anthologies, and a television programme has been made about his poetry. His fourth volume of poetry, Die Afdruk van Ons Hande (The Imprint of Our Hands), appeared in 2007, and his most recent volume, Intieme Afwesige, appeared in 2009 (translated as Intimately Absent, 2010). A new volume of poetry, Duskant die donker/Before it darkens (with translations by Leon de Kock) appeared in 2011. (Protea Bookhouse) 


I love him most at night                                            

After a poem by Dorianne Laux


I love him most at night

when he brings himself to me

and I see my North Pole,

catch his sweet breath

a cool breeze across my skin

briefly touching my sex.

I unbutton his top

look longingly

at his modest, dark nipples,

his bony ribs,

the curls of hair on his chest,

his compact feet, their soles,

the way his calves flex

as cords of muscle pull together.

His heart thumps

a beat of pure joy.


His shoes stand modestly aside

still wearing the dust of a long day.

I fetch him, bring him closer,

with kisses I anoint his lips,

for I am the chalice from which he drinks,

from which he drinks the love that I pour out

at night when I love him most.


(From: Duskant die donker/Before it darkens. Protea Bookhouse, 2011)

(Tr. by Leon de Kock)



From dark to light                                                               

Wolfgang Amadeus Mozart, Clarinet Concerto K. 622


Ice-wind cuts through your skin

as if to cool a fever within.

You look to the heavens above

stars caught in a cold net of love.


Anxiety draws a knot in your chest

as fear robs you of pluck and zest.

Pearls of sweat run from your crown

but a melody begins to loosen your dread.


Then your concerto breaks like light

like fire, day’s first rite.

Quickly you write the notes down

feel them unstitching your frown.


You wink at the dark angel

Nearer my God to thee.

Sitting in the grim reaper’s lap

you shut, completely, his trap.


(From: Duskant die donker/Before it darkens. Protea Bookhouse, 2011)

(Tr. by Leon de Kock)




for reynard


in the deep dark, the hollow of a cave

god weaved you into shape:

blood tapestry, heart kidneys lungs

a tongue to sound out hostage words


on christmas eve, as wise men

stamped dust from their feet

unburdened heavy arms of gifts

you recline as if on a chair

agitate against womb’s wall:

all of 7mm long and shrewd

with longing for my yet unloved


nine months in the shadows

and you are perfectly tuned for mischief:

through a wound you break into blinding day


may you, as you traverse the pale-moon nights

through banks of cloud, dream away the dark


(From: Duskant die donker/Before it darkens. Protea Bookhouse, 2011)

(Tr. by Leon de Kock)



Leon de Kock is a writer, translator and scholar. He has published three volumes of poetry in English (Bloodsong, 1997, gone to the edges, 2006, and Bodyhood, 2010), a novel in 2011 and several works of literary translation, including the novel Triomf by Marlene van Niekerk and a collection of poems, Intimately Absent (Intieme Afwesige) by Cas Vos which won him the SALA award in 2011. Translations of Etienne van  Heerden’s novel, In Stede van die Liefde, and Vos’s Duskant die Donker (Before it Darkens; selected poems) are forthcoming. De Kock holds a chair of English at the University of Stellenbosch.


Other earlier translations:

Dialogue with Job


Who was it sized up earth’s body

with the flick of a tape measure?

Who blew godly breath

into her lead belly?

Who now holds her cupped in hand?


Who was it invited people from all corners

to leave behind their curses, their guns,

to dance instead, beating the early hours

with flags and garish costumes?


Who snapped the heavens out wide

like a flaming mirror burning in the night?

Who veils mysteries in constellations

and makes stars smoulder into sight?


Who was it took the body of darkness

and wrapped it in a winding sheet?

Who rang the bells for first light?

Who roused the day with harp and flute,

a vermilion sky,

as it uncurled from mountain’s side?


Who comforted the raging sea

when, brooding and flamboyant,

it sprawled out of the motherlode?

Who was it made a dress for her

from the cloth of thundercloud,

and from darkness a headscarf?


Who harried the stormwind

out of its hiding place?

Who was it made the thunderheads

groan overhead, pregnant with water,

until they burst their seams?


Who built the towers,

silos for snow and hail?

Who was it opened the doors

for the day when blood

must run in the streets?


Who is it can tie up Pleiades

or loose the bands of Orion?

Who, when shadows lengthen,

can beckon the Bear Guardian,

her little ones, closer?

Who is it sends angels onto human paths

faint with the scars of deadly wounds?

Who? Who? Who?

Echoes in the wind.

God knows,

humans, not.


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]




for reynard


in the deep dark, the hollow of a cave

god weaved you into shape:

blood tapestry, heart kidneys lungs

a tongue to sound out hostage words


on christmas eve, as wise men

stamped dust from their feet

unburdened heavy arms of gifts

you recline as if on a chair

agitate against womb’s wall:

all of 7mm long and shrewd

with longing for my yet unloved


nine months in the shadows

and you are perfectly tuned for mischief:

through a wound you break into blinding day


may you, as you traverse the pale-moon nights

through banks of cloud, dream away the dark


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]



To pieces


Wind plucks angel feathers from a promised land,

lets them flutter across horizons, the sun’s brink.

One blows up against the scrub, finds my hand.

I stroke back the feathers and dip the quill in ink.


And so I write to you on the retina of night.

I write you a poem as stars fall out of the sky

and you await me in the shade of dreamy light,

agape at how quickly love can flicker and die.


But my quill falters. You awake in shock so sharp

you take flight through night’s narrow gate.

I seek your breath, terror beating at my heart

as disaster stirs in the winds, the voids of fate.


I rip the poem to pieces, only then to stare:

feathers swarming in the windblown air.


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]



Feathers in the wind


I watch as your letter, feathers torn from wind’s grip

snags on the gaunt taaibos, its unruly hair.

Some lines come to land on a river’s lip.

Others, like leaves, hover in the autumn air.


In my dreams I see the tatters of a letter.

I bend over and ribbon together the bits.

In every braid, I seek your name, love’s fetter

but love is a word that flies on the wind like riffs.


Through serifs of vision I see you writing lines.

I hear your love whispering on sheets of paper.

The moon drifts on a lake of darkened vines,

the stars pale. I long for your breath, a rapier.


I seek out your body’s lettering as if in a haze.

My words fall like vapour off your absent gaze.


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]



Rustle of language


Dusk seeps through the panes.

I hear the rustle of language,

the whistle of a night train.

Stars drift like boats on water,

shadows shift across the moon.


I hear this rustle like leaves,

then dusk blows in a poem

from the black land of dreams.

Feeling through the fragments

I seek the outline of your face.

My eyes wander across veins

branching your soft hands.


On paper I notate this rustle so light

like breath escaping night’s mouth.

A poem in stops and starts

out of a hand so blunt, so ignorant

bruised with the vines of green verse

and still I lose their shape.


My hand notates, on paper

in the ruins of dusk

the rustle of language


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]



Red Vineyards of Arles


The vineyards of Arles

sprawl up the slope.

The lands are aflame.

Everywhere you look, heat.

Women’s bodies break into fever,

bent over in purple,

these flaming angels,

yellow orange red.

Grapes burst, leaching

blood onto the ground.


Ravens swarm above the stubble.

A painter enters the picture.


With flaming flourishes

he roams another land.


These voices in his head

he wishes he could smother,

no soft or gentle hand

brings silence down upon him.


Only the beading of hot blood

on dry skin,

thick pigment on canvas.


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]



A picture in words


This one is my beloved, my baby


the guy on her right

her murdered brother


and the dude on the left


her sorry-assed lover

before I entered the picture


she gives them both big hugs

as if in a hurried last greeting


then I move in, go for the heart.


[Tr. by Leon de Kock. 5/2010]


Vat vyf, Leon de Kock: Wenner van die SALA-toekenning vir vertaling

Wednesday, November 23rd, 2011

Leon, ten eerste: Veels geluk met die SALA-toekenning wat jy pas ontvang het vir Intimately Absent (2010: Protea Book House); gedigte van Cas Vos wat jy na Engels vertaal het. Hierdie prys is welverdiend en gee inderdaad ook erkenning aan die enorme bydrae wat jy as vertaler lewer om die Afrikaanse letterkunde aan ‘n groter publiek bekend te stel. Ook is dit nie die eerste prys wat jy met jou vertaalwerk inpalm nie. In welke mate verskil dié een vir jou van die vorige bekronings wat jy vir jou vertaalwerk ontvang het?

Hierdie prys is baie PC! Dit kom van die regering se kant af, en is polities baie inklusief, met ‘transparent’ prosesse van beoordeling ens. ens. Die geld kom ten minste deels van die departement Arts & Culture, and my, do they dish it out! R30,000! Goeie genugtig! Ek wou ‘n nuwe motorfiets koop, maar weereens – soos altyd – sal die geld gebruik word vir die opvoeding van my twee wonderbaarlik-slim en kreatiewe kinders, wat daarop aandring dat hulle op UK studeer!

Volgens die onderhoud wat vroeër met Cas Vos gevoer was, bestaan daar ‘n besonder affiniteit tussen jou as vertaler en sy gedigte. Wat in hierdie spesifieke digkuns is dit wat tot jou as vertaler spreek?



Cas en ek is baie anders: hy is ‘n mooi, sagte ou, en ek is ‘n harde bliksem. Maar hy verstaan. En hy gee nie om nie wanneer ek sy gedigte ‘n rowwe tekstuur gee nie. Ek maak sy beelde meer wrang. As ek sy liefdesverse vertaal, gooi ek so klein bietjies asyn by … en hy hou daarvan! Die man is vriendelik en oop. Hy is ‘n uitstekende medewerker. Ons twee se aanslag is fundamenteel anders. Dis hoekom ons so goed saamwerk. Hy laat my onthou hoe dit voel om ‘n goeie mens te wees! Hy is religieus. Ek is ‘n volstrekte ateïs. Hy glo in die liefde … Ons trek mekaar se werk skeef, en ons doen dit aspris. Ek en Cas het nou begin met ‘n boek-projek getiteld ONTROU / FAITHLESS, waarin ons mekaar se gedigte doelbewus ‘ontrou’ omdig/vertaal. Dit gaan interessant wees! Ons het reeds begin, maar my huidige vertaalwerk aan Ingrid Winterbach se Benederyk het dit op die waglys laat beland, waar dit borrel en kook, in afwagting …

Vir ‘n vertaler is daar sekerlik altyd bepaalde woorde (of frases) wat aan hom of haar ‘n besonderse gevoel van dankbare tevredenheid bied. Is daar spesifieke “vondse” van hierdie aard wat jy bereid is om met ons te deel?

Die grootste uitdaging vir my was Cas se rymende gedigte. Ek het besluit die Engelse omdigtings móét ook rym. Ek is dankbaar vir die ‘vondse’ wat uit hierdie proses gekom het. Ek wil twee voorbeelde gee. Die eerste gedig kom uit Intimately Absent, en die rymende Engelse omdigting bly vir my ‘n besondere mooi gedig:


Visit to the grave of Abelard and Heloise

at Père Lachaise, 12 June 2009


Sombre clouds mass as I sink to my knees,

tongue-tied, in this holy place.

Here, the dead are held in darkest sleep,

folded in shadows like lace.


In a remote corner

a tree holds up its shaky throne.

There lie Abelard and Heloise

cast for centuries in stone.


Their hands clasp intimate prayers –

candle-smoke in shades of grey.

On a bed of rock,

cradled in song, the lovers sway.




Besoek aan Abélard en Héloïse se graf

Père La Chaise, 12 Junie 2009


Onder vlae grys wolke kniel

ek tongstom op ‘n heilige plek

waar skadu’s se voue dooies

in hulle diep slaap bedek.


In ‘n verlate uithoek

waar ‘n boom wortelskiet

lê Abélard en Héloïse

eeuelank in klip gegiet.


Hul hande vou intiem –

‘n melodie van kerslig.

Op ‘n bed van klip

wieg geliefdes innig.


Die tweede voorbeeld kom uit Duskant die Donker / Before it Darkens. Om ryme te vertaal, moet ‘n mens vryelik interpreter, om sodoende groter ruimte vir verskillende woordklanke te maak; maar dan moet jy seker voel dat jou ‘interpretasies’ in die kol is. Kyk hieronder, eers na die Afrikaanse gedig, en dan na die rymwoorde in die Engelse weergawe. Kyk hoe die Engelse omdigting soms verder gaan as die Afrikaans, en ‘n soort poëtiese ‘interpretasie’ skep van die oorspronklike gedig:




In Cannes se inham lê rykmansbote, ‘n vloot gedwee

soos ligkastele, snoete raak weg in oksels van die see.


Jong lywe het hier verbygegaan, mekaar gesoen

dobberende borste, voete soos perlemoen.


Sy verkyk haar in Portofino aan die son se seine

en die akrobatiese vernuf van waaghalsige dolfyne.


Saans sink die son sonder takelwerk

maak wind op haar lyf onsigbaar ‘n merk.


Sy moet my in die oog hou

en my styf teen haar vashou


voor ek – van alles gestroop –

op die rotse loop.






Rich men’s yachts bob in the cove of Cannes, a fleet set free,

castles of light, their snouts in the armpits of the sea.


Young bodies pass by here, kisses unfurl,

breasts like buoys, feet like mother of pearl.


In Portofino, the dolphins’ reckless, acrobatic pluck,

the play of light, fill her with a sense of luck.


In the evening, as the sun sinks free of yachts’ tackle,

the wind marks her body, an invisible shackle.


She must keep me reined in,

hold me tight against her skin


before I – stripped to the bone –

wash up on the rocks, alone.


Jy is natuurlik self ‘n uiters bedrewe digter van drie digbundels: Bloodsong (1997: SnailPress), Gone to the edges (2006: Protea Book House) en Bodyhood (2010: Umuzi). Vind jy dat jou vertaalprojekte die skryf van eie verse inhibeer of dalk juis stimuleer?

Dit is baie maklik om te vergeet dat jy ‘n ‘digter’ is. Selfs om te sê, ‘ek is ‘n digter’, voel vir my nog steeds uiters verwaand. Ek sukkel om daardie woorde te uiter. Maar as jy gedigte vertaal, dan onthou jy dat gedigte skryf eerder ‘n werkwoord as ‘n naamwoord is. Dis ‘n lekker, speelse proses. That’s the whole point! So ja, dit stimuleer eerder as inhibeer. As ek ‘n paar van Cas se verse lees, dan wil ek sommer onmiddellik ‘n swartgallige, bitter gedig skryf! Maar ten spyte daarvan, bewonder ek die gees waarin hy sy verse skryf. Hy inspireer my! Ek is besig om nagraadse studente by vertaalprojekte te betrek, en veral studente in die kreatiewe skryfkuns. Mense besef nie hoeveel ‘n mens oor kreatiwiteit leer as jy vertaal nie. Dit is vir my, op die keper beskou, die grootste leermeester. Ek het by Marlene van Niekerk en Etienne van Heerden (en nou, by Ingrid Winterbach) geleer hoe om fiksie te skryf, deur hulle werk te vertaal. Ek wil nagraadse studente op US (of waar ook al) oorreed om Van Wyk Louw en Eugene N. Marais en Mqhayi en Kunene en Delius en Butler en Breytenbach en Ruth Miller en Wopko Jensma en Adam Small en … en … en …  oor en weer, oor verskeie tale heen, te vertaal, om hulle dan so te laat leer hoe om te skryf. Om hulle so hulle talent te laat slyp in die tradisies van skryf in hierdie land – tradisies wat al hoe meer vergeet word ten gunste van post-dissiplinêre ‘diskoers’-tipe navorsing, wat besig is om die studie van letterkunde, die goed wat skrywers skryf, stelselmatig te ondermyn in ons akademiese ‘letterkunde’ departemente.

Robert Frost het by geleentheid gesê: “Poetry is what gets lost in translation.” Wat is jou mening omtrent hierdie ietwat uitdagende stelling? Hoe benader jy die vertaalproses?

 As dit waar is, dan is die dubbele verlies van vertaling ‘n groot fonds! Tradure, tradire! Lees Pieter Odendaal se knap artikel op LitNet Akademies oor ‘betekenaar vertaling’ (die klassieke tipe vertaling waarin jy die ‘signifiers’ self trou probeer vertaal), teenoor ‘betekende vertaling’ (die tipe wat Odendaal in Breyten se self-vertalings bespeur, waarin die losse ketting betekendes – signifieds – losgemaak word van die betekenaars, en die vertaling soos ‘n warrelwind nuwe, verrykte, wydlopend en ander ‘betekenis’ skep).

Maar lees ook my kommentaar op Odendaal se artikel (ook op LitNet Akademies) – hierdie losse vertaling kan maar net gebeur in spesifieke gevalle van groot vertroue (of ‘n spesifieke ooreenkoms) tussen vertaler en skrywer, of wanneer skrywers hulle eie werk vertaal, soos in BB se geval.


Nota: Meer inligting oor Leon de Kock se werksaamhede as akademikus, skrywer en vertaler kan op sy persoonlike webblad gevind word.


Cas Vos & Leon de Kock. Omdigting – ‘n proses

Thursday, April 28th, 2011

OMDIGTING: ‘n PROSES. (Oorspronklike E-poswisseling.)




 Cas Vos []


Sent: Friday, April 22, 2011 9:13 AM
To:  De Kock, L, Prof <>


Hi Leon, ek hoop die Kaap is mooi en goed vir jou. En veral dat dit met jou en jou werk baie goed gaan.  

Ek is uitgenooi om ‘n referaat by ‘n internasionale kongres te gee.

Ek wil die Hebreeuse teks van Ps 23 ontleed, dan kyk na die resepsie geskiedenis daarvan en ten slotte na die neerslag daarvan in gedigte. Ek wil ons gedig in Before it Darkens, gebruik. Maar ek het ook ‘n ander een wat ek wil gebruik. Leon, ek sal so bly wees as jy dit kan doen.

Nogmaals dankie en geniet die dag.




my anima is my herder en beskermer,

sy lê my neer in vlaktes droë weivelde,

lei my na waters van onrus en haat.

sy versondig my siel, verlei my

op die glyspore van onreg en kwaad.

haar naam proe bitter op my lippe,

in die skadu van my onderbewuste

is vrees my donker geesgenoot.


in my hart met sy trosse kamers

woon my broers en my susters:

hoogmoed, hebsug, wellus, woede,

vreetsug, afguns, luiheid –

die sewe wonders van my lewe,

al my kortstondige dae.




From: De Kock, L, Prof <> []
Sent: 25 April 2011 05:20 PM
To: Cas Vos
Subject: RE: gedig


Cas, hiermee die vertaling, Groete, Leon.


my anima is my shepherd and guardian,

she makes me lie down on the dead plains,

leads me beside waters still with unrest and hatred.

She blackens my soul, seduces me on

the wet slopes of harm and wrongfulness.

her name tastes bitter upon my lips,

in the shade of my underworld

terror is my dark soulmate.


in my heart with its many, wild chambers

my brothers and sisters fume:

pride, greed, lust, wrath,

gluttony, envy, sloth –

the seven wonders of my life,

all my fugitive days.




RE: gedig

 Cas Vos []


Sent: Monday, April 25, 2011 6:18 PM
To: Leon de Kock


My vriend, Leon, uitstekend en baie dankie.

Mooi loop en groete,





gebruik HIERDIE een


De Kock, L, Prof <>


Sent: Monday, April 25, 2011 7:23 PM
To: Cas Vos


my anima is my shepherd, my guardian,

she maketh me lie down on dead plains,

leads me beside waters of hatred and unrest.

She blackens my soul, seduces me

on wet slopes of wrongful harm.

her name is bitter upon my lips,

in the shade of my underworld

terror is my dark soulmate.


in my heart with its many, wild chambers

my brothers and sisters fume:

pride, greed, lust, wrath,

gluttony, envy, sloth –

the seven wonders of my life,

of all my fugitive days.





ons gedig


Cas Vos []


Sent: Tuesday, April 26, 2011 6:33 AM
To: MDe Kock, L, Prof <>


Hallo Leon, ek is bekoor deur jou omdigting. Dis wonderlik om saam met jou te werk aan gedigte. Daar is altyd ‘n kreatiewe vonk wat jy na my toe laat spat. Ek het my gedig effens gewysig om by jou omdig aan te pas.

Nogmaals baie dankie en ‘n mooi dag,



my anima is my herder, my beskermer,

sy lê my neer in dooie weivelde,

lei my na waters van onrus en onvrede.

sy versondig my siel, verlei my

op nat steiltes van onreg en kwaad.

haar naam is bitter op my lippe,

in die skadu van my onderbewuste

is vrees my donker geesgenoot.


in my hart met sy trosse kamers

woon my broers en my susters:

hoogmoed, hebsug, wellus, woede,

vreetsug, afguns, luiheid –

die sewe wonders van my lewe,

van al my kortstondige dae.




Pieter Odendaal. Kom glip in by SLiP

Thursday, March 10th, 2011
Die Stellenbosch Literary Project

Die Stellenbosch Literary Project

Tam-tararam-tam-tam-tam-tam! (lees: die tekstuele ekwivalent van pyrotechnics, sternum-vibrerende klankeffekte en juigende joliges.) As jy dit nog nie weet nie, SLiP is op pad. Dis nou die Stellenbosch Literary Project, ‘n inisiatief geloods deur Prof. Leon de Kock van die US se Engels Departement wat ten doel het om ‘n virtuele platform te skep vir Suid-Afrikaanse letterkunde in al haar gedaantes en tonge. Oor 7 dae gaan ons webwerf,, live gaan.

Twee maande gelede stuur ek ‘n e-pos aan die man wat Triomf vertaal het nadat ek ‘n voëltjie hoor fluit het dat hy ‘n projek vir die bevordering van ‘n meertalige literêre dialoog wil loods en ‘n side-kick nodig het.  Aanvanklik was Leon de Kock redelik deurmekaar gewees oor hierdie mannetjie wat pro-letterkunde is en terselfdertyd sy taalstudies vir biologie versaak het. Maar ons het dadelik gekliek en staan nou op die vooraand van iets wat ek dink bitter groot gaan wees. Tans bestaan ons bestuurspan uit Hale Tsehlane, Riaan Oppelt, Annel Pieterse, Prof. Leon de Kock en ek. Hale is ‘n digter in eie reg, Riaan verorber films en musiek en Annel is besig met haar doktorale proefskrif oor podiumpoësie. Leon de Kock het geen bekendstelling nodig nie: As digter, vertaler, akademikus en romansier (ja, sy eerste roman, Bad Sex, verskyn later die jaar) het hy die Suid-Afrikaanse literêre landskap al platgery met sy 4×4-verstand.

So, wat is SLiP se storie? Op ons tydelike tuisblad stel Leon de Kock dit as volg:

Our aim is to slip in some quality attention on major issues, important and emergent writers, and significant new publications in the field of South African writing – in all languages, and across all lines. The slipway tracks embedded in our logo signify crossings and intersections of any and all kinds. We reject all exclusivist agendas and partisan solidarities apart from a commitment to the project of literary writing.

Ons volledige “missie en visie” (ek haat hierdie term – dit laat my dink aan besighede en mense met lang, geldgierige vingers) kan op gelees word. Ons gaan ook verskeie  bloggers hê wat hul sê gaan sê:

  • Finuala Dowling – befaamde digter wat ook die Poetry Project (ons aanlyn-skryfskool) gaan orkestreer
  • Professor Sarah Nuttall – skrywer en akademikus
  • JC Blyk (beter bekend as Johannes van Jerusalem) – digter en mistikus
  • Khanyisile Mbongwa – uitvoerende kunstenaar en aktivis wat onder andere een van die stigterslede van die Gugulective is en bekend is vir haar video-gedigte
  • Corina van der Spoel – boekhandelaar en events-koördineerder
  • Dr. Daniel Roux – ‘n gerekende literêre kritikus wat oor die wel en weë van literêre teorie op sy blog “Theory Bytes” gaan berig
  • Jacob Dlamini – historikus en skrywer van Native Nostalgia

As jy nie reeds jou lippe aflek nie, sal die volgende inligting jou honger woordmaag behoorlik laat grom: SLiP wil ook ‘n aanlyn resensie-argief daarstel waar alle resensies (of dit nou op dooie bome of virtueel verskyn) van alle nuutverskene Suid-Afrikaanse literêre werke beskikbaar sal wees. Hiermee nooi ons dan ook resensente uit om resensies vir SLiP te skryf (stuur ‘n e-pos aan indien jy sou belangstel). Op die oomblik sukkel ons nog om voldoende fondse in die hande te kry, sodat ons ons resensente slegs met die betrokke geresenseerde boek en harte wat warm van dankbaarheid klop kan vergoed, maar sodra ons genoeg oë op ons blad kry, kan ons begin om hulle te betaal.

Buiten vir die webwerf gaan SLiP ook maandelikse poësiegeleenthede by Amazink in Kayamandi onder die titel “InZync” aanbied. Ons eerste aand is op die 1ste April en die volgende digters gaan optree: Finuala Dowling, Ingrid de Kok, Mbali Vilakazi en Primrose Mrwebi. Hulle sal opgevolg word deur ‘n string jong, bloeiende digters vanuit die Stellenbosch-area en enigiemand is welkom om aan hierdie oop mikrofoon-sessie deel te neem.

Meer inligting sal binnekort op ons webtuiste verskyn; hou intussen ons Facebook-profiel dop by


Dankie aan Leon en Marlise wat goedwilliglik ingestem het dat ek ‘n bloginskrywing aan SLiP kon afstaan. Ten spyte van ons taal- en kulturele verskille, worstel alle skrywers in ons land met soortgelyke kwessies en daarom is dit lewensbelangrik om platforms te skep waar ons daaraan herinner kan word dat ons om dieselfde laatnagvuur sit om stories vir mekaar vertel.

Onderhoud met Cas Vos

Sunday, February 27th, 2011

Sonder die liefde is alles niks

Cas Vos in gesprek met Louis Esterhuizen

Cas Vos

Cas Vos


Cas Vos is op 15 Mei 1945 in Rustenburg gebore. Hy is tans Dekaan van die Fakulteit Teologie aan die Universiteit van Pretoria.  In 1999 ontvang hy die Andrew Murray-prys vir Die volheid daarvan I en II en in 2001 word die Pieter van Drimmelen-medalje van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aan hom toegeken. Hy het ook ‘n aantal liedtekste geskep. Van 2004 tot 2006 was hy president van die internasionale organisasie Societas Homiletica. In 1999 debuteer hy met Vuurtong. Gode van Papier verskyn in 2001 en in 2003 maak Enkeldiep sy opwagting. Van sy gedigte is in bloemlesings opgeneem. Daar is ook ‘n televisieprogram oor sy poësie gemaak. Sy bundel, Die afdruk van ons hande, verskyn in 2007 en Intieme afwesige in 2009 by Protea Boekhuis; so ook Intimitaly absent, die Engelse weergawe daarvan.

Pas het Duskant die donker / Before it darkens by Protea Boekhuis verskyn.


Cas, Duskant die donker is reeds jou vyfde digbundel sedert jou debuut in 1990 met Vuurtong. Verdermeer is dit die tweede wat volledig in die Engelse vertaling (deur Leon de Kock) verskyn. Ervaar jy die afgelope aantal jare as ‘n besonder produktiewe tyd vir jou skrywerskap?

Louis, Intimately Absent, wat ook deur Leon de Kock vertaal/omdig is, is slegs ‘n snit uit Intieme Afwesige. Die gesprek tussen Abélard en Héloïse word daarin verdig. Duskant die donker is van a tot z deur Leon in Engels omdig. Ek was vir 10 jaar in die dekaanstuig by die Universiteit van Pretoria. Elkeen wat in die akademie beland, val soms vas in die sleur van vergaderings, strategiese beplannings, Hoofbestuurvergaderings en die bestuur van die Fakulteit op alle vlakke. Dit tap nogal energie. Ná my aftrede in Junie 2010 kan ek met tyd speel. En dit gee aan my ruimte om te dink en te dig. ‘n Digter moet ook eers dink.

Wat hierdie bundel van voriges onderskei, is die feit dat die Afrikaanse teks saam met die Engelse “omdigtings” verskyn. Vertel ‘n bietjie oor hoe dié simbiose tussen jou as digter en Leon de Kock as “vertaler” gewerk het?

‘n Vertaling/vertaler het altyd die ou dictum “traduttore, traditore” (“vertaler, verraaier”) oor sy kop. Maar in hierdie geval was dit geen bedreiging vir my gedigte nie. In hierdie nuwe bundel lê die Afrikaanse en Engelse gedigte soos bedmaats langs mekaar. Hulle raak selfs aan mekaar, beïnvloed mekaar en verryk mekaar. Ek sou niemand anders as Leon de Kock as my omdigter verkies het nie. Hy is self ‘n uitmuntende digter (vgl. sy Bodyhood), vertaler van faam (Triomf, In stede van die liefde) en uitnemende akademikus.  Hoewel Afrikaans nie sy moedertaal is nie, is hy vlot in Afrikaans. Een uit ‘n honderd keer struikel hy oor ‘n woord. Byvoorbeeld die woord “windklok” het hom laat duisel.  “Wat de donner is ‘n windklok?”  Sy omdigtings het my weer na my gedigte laat kyk en ek het op grond van sy kreatiewe omdigtings van my gedigte gewysig.

Waarom het jy besluit om nou die twee weergawes in een band uit te gee? Intieme afwesige en Intemately absent het immers as twee afsonderlike publikasies verskyn?

Soos reeds gesê, is Intimately Absent net die Abélard-Héloïse omdigting. Die rede hiervoor is omdat dit ‘n unieke liefdesverhaal is wat ook in ons tyd kan afspeel. Die intensiteit, die tragiek en die afstand van die liefde voed en versteur die verhouding. En dan is daar ‘n seun sonder pa en ma. Dis tog so eietyds.

Volgens die uitgewer se reklamestuk het ons hier te make met ‘n “keur” uit jou gedigte wat aangevul is met heelwat nuwe verse. Wie was vir dié keur verantwoordelik en watter kriteria het gegeld?

Hierdie bundel verteenwoordig ‘n “keur” uit my werk. Dit is ook aangevul met nuwe verse. Marthinus Beukes, letterkundige van UJ, was behulpsaam met die “keuring”. Die keuring het onder andere op die resepsie van gedigte gerus. Gedigte is na my mening nooit voltooid of afgehandel nie. Daarom kan dit later gewysig word. Dit was veral in die Antieke tekste die geval. Voorbeelde hiervan is die wingerdliedere in Jes 5 en 27. Ek het somminge gedigte drasties verander, hopelik in belang van die gedig.

Vertel ook sommer ietsie meer oor die nuwe gedigte wat in die bundel opgeneem is?

In die Hebreeuse poësie is inclusio ‘n opvallende en veel voorkomende poëtiese strategie. Ek het ‘n

omvangryke gedig oor die Skepping geskryf en eindig met die einde van alle dinge – die dood. ‘n

Gedig oor Juanita van Arequipa kan genoem word.  Die slotstrofe lui:


In haar tydlose mantel van ys

buig sy bibberend

‘n fetus wat wag

Vir die opstanding van die vlees.


In her timeless mantle of ice,

bent, she shivers,

a foetus that waits,

awaits for the resurrection of the flesh.


 Tussendeur is daar ook nuwe gedigte. Die opvallende is dat die vorige gedigte nou ‘n ander en nuwe lêplek en stem kry.

‘n Enorme waardetoevoeging tot dié bundel is Johann de Lange se indrukwekkende inleiding. Hiervolgens, in die openingsparagraaf, word jou digkuns soos volg getipeer: “Daar is niks nuuts onder die son nie, en tóg soek die digter nuwe verbande, knoop gesprekke aan met ander tye, ander tekste, ander kunsvorme. Die gedig is palimpses waar ander wêrelde immer deurskemer, waar niks afgeslote en finaal is nie.” Wat is jou persoonlike siening aangaande dié knap formulering van Johann de Lange?

Ek oordeel self dat Johann de Lange se inleiding onoortreflik is. Hy het daarin geslaag om die hartklop van my poësie te hoor en te laat hoor. Dit is inderdaad wat ek probeer doen: om die Antieke wêreld te ontgin en dit eietyds vir die leser te maak. Dit doen ek ook met musiek, skilderkuns, beedlhoukuns, ens. Dit alles vind ‘n neerslag in ons tyd. Dit is soos water wat uit die bergstroom vloei tot in die vlakte waar ons dit kan drink.

Ook lees ons in De Lange se inleiding: “(Van Cas Vos) se debuut met Vuurtong deur na sy mees onlangse Intieme afwesige val sy elegiese aanslag op en skryf hy ook verse waarin die vleeslike van die liefde gevier word, die hooglied van die lyf.” Waarom is die liefde vir jou so ‘n oorheersende tema?

Die liefde is eintlik alles. Sonder die liefde is alles niks. Waar die liefde ontbreek, is daar fragmente, brokke, skerwe, verdriet, pyn en  skande. Ek wil Paulus nasê: daar is drie dinge: geloof, hoop en liefde, maar die grootste hiervan is die liefde. Groot dele van veral die Ou Testament is louter en sprankelende poësie. Ek noem net: groot dele van Job, Jeremia, al die Psalms en natuurlik Hooglied. Hooglied besing die liefde van die lyf. In die Afrikaanse vertaling gaan baie van die erotiese bedoeling van die gedigte egter verlore.

Nog ‘n uiters belangrike opmerking van De Lange is waar hy na die religieuse aspekte van jou digkuns verwys: “Hoewel hy met sy verse aansluit by ‘n ryk en geskakeerde tradisie van religieuse poësie in Afrikaans, is die religieuse net ‘n faset van sy poësie sodat hy nie sonder meer ‘n religieuse digter genoem kan word nie.” Vertel ons wat jou persoonlike siening hieromtrent is?

Hieroor het ek en Izak de Villiers baie gepraat. Natuurlik put ek uit die religieuse tradisies, maar munt dit anders, eietyds en ironies, soos byvoorbeeld die gedig Die Here is nie my herder nie.


Die Here is nie my herder nie


Die Here is nie my herder nie,

ek kom alles kort.

Hy lei my na leegtes,

laat my bloedsweet,

bring my na ‘n woestyn

sonder manna se genade

op die deinende duine.

Hy lei my op omweë

om sy verlore eer te soek.

Ek kruip deur donker dieptes,

my hart skommel bang;

u het u hand teruggetrek,

ek kyk vas teen u rug.

U laat my aan ‘n kruis hang

terwyl my vyande koggel.

U ontvang my soos ‘n rower,

ek is oorlaai met skuld.

Al slaan u stilte my stom,

sal ek na U bly roep,

ek, u weggooilam


Cas, jou digkuns is inderdaad ‘n unieke teenwoordigheid binne ons digkuns. Maar – is daar dalk ‘n bepaalde digter wat jy sou uitsonder as iemand wat jou in die besonder inspireer ten opsigte van jou eie verse?

Ek sou ‘n lang lys kan opstel. Van Van Wyk Louw af tot eietydse Afrikaanse digters. Ek lees baie. Verlede jaar is die 25ste sterfjaar van Philip Larkin herdenk. Ek het sy Collected Poems met waardering van voor tot agter gelees, en herlees. Dan is daar Robert Pinsky, John Heath-Stubbs, Seamus Heaney, Steven Wallace, George Seferis, Mahmoud Darwish  en natuurlik Anne Carson. Carson bekoor my omdat sy in die klassieke gewortel is en uit die Griekse aarde put.  

Soos dit hierbo blyk, is jy inderdaad ‘n belese digter wat op hoogte is met ‘n verskeidenheid digkunste wêreldwyd. Hoe vergelyk ons digkuns tans vir jou met die situasie van tien jaar gelede, byvoorbeeld?

Ons kan saam met die wêreld dig. Daar is die uitmuntende vertalings van Breyten Breytenbach, Antjie Krog en Wilma Stockenström se werke. In tien jaar het baie gebeur. Die samelewing het oopgeskuif. Ons sien en ervaar nog steeds gruwels, maar ons sien dit ten minste. Daar het soveel nuwe woordtonge en -harte bygekom. Dit is amper asof die hemelsluise oopgegaan het. Daar word skaamteloos en uitdagend en eietyds gedig. Want die wêreld is ons woning. Daar is nog steeds die beiteltjie, maar ook die hamer en die fokken lugdrukboor. En om te dig is “like a rich man entering heaven Through the ear of a raindrop” (Heaney). En onthou tog:  “Better one poem than ten thousand sermons … because there are times when silence is a poem” (John Fowles).  

Ek het waardering vir al die jongkoppe, maar die oues het ook nog skop!

Dankie vir die geleentheid tot ‘n gesprek, Cas. Wil jy nie asseblief by wyse van groet ‘n gunstelingvers van jou uit Duskant die donker / Before it darkens hieronder plaas nie?

Dankie Louis, vir die geleentheid en die ruimte wat jy vir my skep.


My hand ritsel


As die skemer deur ruite val,

ritsel my hand op leë papier,

fluit ‘n trein in die nag se oor.

Sterre dryf soos bote op water

en skadu’s skuif in voor die maan.


As my hand ritsel op papier,

kom daar in die skemeruur

‘n gedig uit swartland se drome.

Ek soek tussen die fragmente

na die omtrek van jou gesig,

my oë dwaal oor die are

wat op jou sagte hande vertak.


Ek merk hierdie gedig op papier,

lig soos asem in die nag se mond.

‘n Gedig met horte en stote,

my hand is stomp en dom

van groen poësie se vlekke

en woordlyne bly ontspoor.


My hand skryf op papier

in die vervalle skemeruur

voor my woorde droog ritsel.


(c) Cas Vos (Uit: Duskant die donker / Before it darkens, 2011: Protea Boekhuis)



Leon de Kock. Vat dit (oftewel, take it like a man)

Wednesday, October 6th, 2010

Vat dit (oftewel, take it like a man)


Vat dit

Vat dit net

Vat dit bleddie alles, Suid-Afrika


Dis tog jou manier

Jy laat mense hier instroom

En alles vat

Hulle vaar sommer hier in

En vat als wat hulle sien

So nie, maak hulle die mense dood

Skiet hulle die mense

Maai hulle af

Onthou julle die Khoisan?

Dit gaan nou al baie lank so aan

So vat dit

Vat dit net

Vat dit damnwell alles


Deesdae marsjeer jy in die strate

Dompel vullisblikke om

Strooi die strate vol rubbish

Why not, after all, why the hell not?

Jy’s mos die rubbish mens in die eerste plek

Jy’s die koning van rubbish

Jy tel dit op en dra dit weg

Hoekom sal jy dit nou nie omfoeter nie

Dis mos jou job daai, die rubbish-werk

Ander mense se afval ronddra

En so stuur jy jou seun skool toe

Rubbish dra vir jou seun se skool-toe gaan

En nou’s hy ‘n metro-cop

Daai seun van jou

Hy maak ‘n plan

Al betaal hulle hom glad nie genoeg nie

En jou dogter, sy’s ‘n nurse

En nou ruk hulle ook op

Die nurse [uitgespreek as meervoud]

So maak mens in Suid-Afrika

Ja, so maak mens!

So het ons altyd gemaak hier

Ons ruk op

Maak ons stemme dik

Keer goed om

Maak mense dood

Van toeka se tyd af maak ons so

Ja, Suid-Afrika, so gaan dit maar

So het dit nog altyd gegaan

Onthou julle die Boere?

Onthou julle Majuba?

Onthou julle die Groot Trek?

Die fok-julle houding?

Te hel met die Engelse

Te hel met die goewerment

Te hel met belasting

Te hel met beskawing, sogenaamd

Die boere wou hê wat hulle wou hê

En te hel met enigiemand wat dwars staan

Selfs al moet hulle met die geweerloop praat

Ja, praat, hoe praat jy met mense

Wat die slawe wil vrymaak

Kan jy nou meer

Die vermetelheid

Hulle wil die slawe vrymaak

Hul vuil gewetens paai

Nadat hulle self die dood oral gesaai het

Die vermetele klomp rooinek-vuilgoed

Nee, hierdie was nog altyd ‘n vrye land

Vry om te vat wat jy moet vat

En as hulle ons slawe wil vrymaak dan ruk ons op

En as hulle ons nuwe paradyslande

Ons nuwe Galilea probeer annekseer

Dan maak ons weer moles

Groot moles



Ons vat nie kak nie

Want ons is mos boere

En ‘n boer maak ‘n plan

‘n Boer staan vas

Hy laat nie ‘n Rooinek

Of ‘n kaffer

Kak in sy kop inpraat nie

Hy weet wat hy weet

Want so gaan dit, so gaan dit

Nog altyd in jou geledere, Suid-Afrika

Ja, Suid-Afrika, so gaan dit maar

Want almal wil alles net vat

Die goud, die blink klippies, die grond, alles.

Hulle wil alles net vat

Net vat

Daai tyd was dit die buitelanders

Die kapitaliste van buite

Hulle wou alles hê

Rhodes en Milner, Engelse en Jode

En toe foeter jy vir hulle, Suid-Afrika

Toe foeter jy vir hulle

Gee hulle alle hel

Sluit hulle toe, bring hulle om

Skiet hulle vanuit die berge

Skiet hulle dood

Hulle moet dood omval

Onthou julle die beleg van Mafeking?

Onthou julle Magersfontein? Ladysmith?

Die sterwendes, die uitgehongerdes

Onthou julle?

Baie min het nou eintlik verander

Jy vat nie kak nie

En jy skop lekker vas

En as iemand ‘goeie rede’ in jou probeer infoeter

Dan foeter jy terug

Jy foeter soos Bakkies in ‘n losgemaal

Jy stamp kop

Maar kop gee

A nee a

Dit doen jy nie

Kopgee is nie jou styl nie


En diegene met hulle visioene

Visioene van ‘beskawing’

Visioene van ‘ontwikkeling’

Visioene van ‘demokrasie’

Terwyl hulle geld in hul sakke instop

Hulle moet gaan bars

Want jy weet die donders lieg

Hulle lieg, hulle lieg altyd

Want eintlik wil hulle alles net vat

Hulle soek net jou goed

Hulle soek net jou goed

Eers was dit die Engelse

En toe die Boere

Die Boere met hulle apartheidstorie

En toe Inkatha en die ANC

Wat het nou tog verander?

Nou is dit die Neo-Liberale-kapitaliste

Kan jy dit glo

Kan jy nou meer?

Die Neo-Liberale-kapitaliste

Eintlik die tenderpreneurs   

Hulle wat die BEE-vyeblaar gebruik

Om hulle skaamte weg te steek

Want húlle wil ook alles net vat

Alles net vat

Die tenderpreneurs

Die metro-cops

Die CEOs

Die BEE’s

Broad-based black empowerment

What a fucking joke

Fuckland, soos Breyten sê


Dit was maar altyd konneksies

Konneksies wat eintlik tel

Toe was dit Lord Somerset

Toe Rose-Innes

Barnato, Rhodes

Toe Hertzog


Toe Malan

Dönges, Verwoerd

Toe PW en FW

Pik en Roelf

Toe Tokyo en Valli

Yengeni en Mbeki

Toe umshini wami

Showerkop en Julius

Wat is nou eintlik die verskil?

Dis altyd konneksies

Konneksies net waar jy kyk

Wie is wie

En wie hulle ook al is

Vat hulle dit

Vat hulle dit vat hulle dit vat hulle dit

Hulle vat dit altyd weg

Hulle vat dit altyd weg

So vat dit dan

Vat dit

Vat dit nou, vat dit vinnig

Want jy vat nie kak nie

Jy vat wat jy wil hê

Dis mos jou styl, Suid-Afrika

Dis nog altyd jou styl

En al sê Albie Sachs wat ook al

En al sê Antjie wat ook al

Dit gaan maar nog altyd so

Want só maak jy nog altyd


Jy vat wat jy wil hê

Ja, Suid-Afrika

Jy vat wat jy moet vat

Al sê hulle wat

Ja, hulle, die doemprofete

Die professore en die koerante

Die digters en die Jansens

Fok hulle, man!

Veral die koerante

Liberal-rubbish koerante!

Kapitalistiese elite

Coconut koerante

Met coconut redakteurs

Hulle gatte, man!

Ons sal hulle wys!

Soos Eschel Rhoodie ook gedoen het

En Connie Mulder

En Lord Somerset sommer ook

Ja, Suid-Afrika

Jy wou nog altyd die koerante vasvat

Lekker vat die koerante vas

Almal wil dit doen

Vat hulle vas

Vat die donders vas

Soos in rugby

Vat die bal tog net weg

Stoot die bliksem om

Stamp hom

Vat hom lekker lelik vas

Vat wat jy moet vat


Want hier

Hier word jy nog altyd onder gehou

Hier word jy nog altyd ondergekry

Dit weet jy goed, Suid-Afrika

Dit weet jy al te goed

En jy het geleer

Oor 350 jaar het jy geleer

Om dit alles maar net te vat

As jy die kans kry

O ja, as jy die kans kry

Dan vat jy wat jy wil hê

En fok die res

So vat dit

Vat dit

Vat dit, Suid-Afrika

Want dis al wat jy weet

En so sal dit altyd wees

Vat dit, vat dit,

Ons vir jou, Suid-Afrika

Ons sê mos, ons sing mos

Ons vir jou, Suid-Afrika

Ons vir jou, Suid-Afrika

So vat dit, vat dit

In gods naam, vat dit

En kry klaar.

Ja, vat dit

Vat dit alles

En kry klaar.

In gods naam, kry kláár.


© Leon de Kock.  [Voorlesing by die US Kollokwium in die SASOL Kunsmuseum, Stellenbosch, op 17 September 2010]

Bekgeveg by WITS vanaand …

Wednesday, September 23rd, 2009
Demos Takoulas

Demos Takoulas

Ai, mense, vanoggend trek my gemoed omtrent met ‘n punt noordwaarts, want vanaand om 19:30 vind daar iets besonders plaas in Wits se Downstairs Theatre: ‘n Bekgeveg / Poetry Slam wat ‘n mens omtrent laat watertand … Dié Bekgeveg, wat deur die Wits School of Literature and Language Studies en The Weekender aangebied word, is inderdaad volgens die óú, beproefde formaat van weleer: twee spanne van drie digters elk ding mee aan die hand van tema’s wat die gehoor gee; en dan word die individuele digters se pogings nog boonop bepunt óók.

Wat my hart egter so punt laat staan, is nie soseer die plesierigheid daarvan nie, maar die gepekelde name wat deel vorm van die program. So is daar die veteraan-skeidsregter sonder skaamte, Demos ‘die mal kafeegriek’ Takoulas, saam met die gemodereerde Leon de Kock in die mede-aanbieders stoel. (Wat de hel doen jy in daai stoel, Leon?!), plus die gekontroversialiseerde boeredigter des gronds, JC Van, alias Johannes van Jerusalem. Ander digters wat deelneem, is Veronique Tadjo (van Ivoorkus); Comrade Fatso (Zimbabwiese digter) Lesego Rampolokeng, Ike Mboneni Muila; en Gail Dendy.

Wat ‘n geleentheid, wat ‘n fees! Uiteraard gaan my geld hand-oor-mond na Johannes van Jerusalem vanweë sy welbekende en gedurfde improvisasie-vermoëns, maar ek het ook al vir Lesego Rampolokeng gesien (en hoor) optree; hier kom ‘n ding, mense …

En dis al wat ek bereid is om hieroor te sê, om nou vir Forrest Gump na te praat. Kaartjies kos R40 (vir studente) en R60 vir die res. Geniet, geniet. O, ja! Geniet … (En, Andries, probeer tog keer dat Demos nie weer van sy klere ontslae raak op die verhoog nie, hoor. Dis hoegenaamd nie meer snaaks nie.)


Op die webblad is daar vanoggend sommer ‘n hele aantal nuwe blog-inskrywings. So is daar ‘n wonderlike gesprek op die oomblik tussen Andries Bezuidenhout en Johann Lodewyk Marais op hul onderskeie blogs oor hul ervarings in, en indrukkke van, Oos-Afrika. Ook Ilse van Staden spreek in haar nuutste blog-inskrywing ‘n interessante aspek rondom veelsydigheid aan, terwyl Yves T’Sjoen se deeglike stuk oor M. Vasalis (een van Nederland se mees geliefde en gerespekteerde digters) en haar uitgewer, Geert van Oorschot, eweneens ‘n móét lees is. En onthou om dan sommer weer Hans Ester se artikel oor Elisabeth Eybers en háár verhouding met Van Oorschot te lees. (Laasgenoemde is al enkele maande gelede geplaas …) En in haar gedigtekamer antwoord Jelleke Wierenga die resensie oor haar bundel soos ‘n digter behóórt te antwoord: met ‘n gedig!

Vir jul verdere leesplesier volg hieronder ‘n vers van wyle Ronnie Belcher wat hy nog tydens ‘n Bekgeveg in Dorpstraatteater op Stellenbosch gepleeg het. Wat ‘n meesterlike Bekvegter was hy nie! En, as toegif, indien julle belangstel in ‘n eerstehandse verslag oor die vim, vicks en wol van ‘n Bekgeveg, kan julle Marlise Joubert se héérlike rubriek, wat sy na afloop van die Bekgevegte by die KKNK in 2001 vir ‘n koerant in Durban geskryf het, gaan lees. Dit is hier geplaas; kompleet met foto’s daarby.

Lekker lees en hê pret vandag.

Mooi bly.





Sal ek vanaand in Dorpstraat se kafee

my siel ontbloot for everyone to see?

Hier tussen die geskinder en gepraat

my siel ophang soos aan ‘n doringdraad?

Met ander se geroggel en gerook

my sielsgeheim met nikotien bestook?

Hier tussen al die waaiers en die fans

myself beskinder saam met also-rans?

Nee, eerder lieg en skurwe rympies maak

oor snaakse goed wat ander siele raak

soos ghoffels wat kafoefel op ‘n trein

and other dear souls crying in the rain.

Maar smokkel met my siel se brood-en-jêm

voor al dié vreemde wesens? Not-a-dêm!


(c) Ronnie Belcher (uit: Van heidebos en klip, Suider-Kollege, 2000)