Posts Tagged ‘liefde’

Astrid Lampe. strapatsen aan zee

Wednesday, February 16th, 2011

Liefde tussen de lijnen

Oostende 14 februari 2011

“Tijdens het Valentijnsweekend overspoelen auteurs, dichters en muzikanten traditiegetrouw Oostende met een vloedgolf van woorden en zinderende melodieën. Op deze editie van ‘Liefde tussen de Lijnen’ kan je op unieke plekken in Oostende genieten van Kader Abdolah, Wim de Bie, Stefan Hertmans en Rick de Leeuw. Ook deBuren trekt, samen met Vrijstaat O, opnieuw de kaart van de liefde. Op zondagmiddag zorgen we voor de apotheose van het tweedaagse festival. Betreden het podium: schrijver Thomas Rosenboom, de dichters Astrid Lampe en Ruth Lasters, en Isbells: één van de meest poëtische muziekbands uit de Lage Landen. Gastheer van dit unieke samengestelde programma is Kurt Van Eeghem.

DE FIJNE LIEFDESLIJNEN

In Oostende stoomt Valentijn op met een guirlande van hartjes. Kijk, daar heb je die vrolijke lichtslingers weer. Met kerst zaten er ballen aan. Nu steken de ledlampjes in hartjes. Je geliefde is dood en we hebben de kerst overleefd. Valentijn popelt en mijn hart bleef het doen. Begint ook best weereens spontaan sneller te kloppen. Maar in de maat met Valentijn wil het nog niet. De constante opwinding van zijn vrolijke hofmakerij. Ik vond er altijd al iets amechtigs aan kleven. Tongen na een rumboon.

Gelukkig is de zee nooit ver weg in Oostende, met de zee komt de liefde vanzelf langszij. Met de zee golft en stroomt de liefde zoals geen guirlande dat kan, hoe Valentijn zich ook dit jaar weer in duizend bochten wringt.

Al mijn poëzie is liefde, zeg ik vaak. Toch heb ik voor de gelegenheid een strenge selectie uit mijn werk gemaakt. Die mag ik straks voordragen achter een katheder versierd met  liefdeslampjes. Tieneraccessoires voor grownups.  Waarom denk ik nu aan poesiealbum-poëzie. En dat de liefde altijd wel wil stralen ook al wordt ie getemperd. Ook dwarsdoor mijn rouw die, in het tuimelende ruim van een strak en voornaam, pijnlijk leegstaand gebouw, vanbinnen schuilt. In plaats van zwart draag Ik een luchtig bloesje onder een lentevest. Daaronder draag ik rood. Ik heb het bloedrode hemdje expres als een onzichtbaar Valentijnsschild onder mijn lichte goed aangedaan. Het voelt als een kogelvrij vest wanneer ik vermomd als tortel mijn liefdesversjes lees.

Gelukkig is de zee nooit ver weg in Oostende. Zelfs als ik me in een door het duister geblindeerde plezierkeet begraaf, komt ie langszij en prikt mijn schild door! Vermomd als Valentijn loodst hij me langs de gaanderijen, langsheen de brede boulevard van Oostende tot aan de stenen tafelen der liefde (zucht): Heel mijn bloed raast om zijn vleugels…

Bernard Odendaal. Versigtig met die liefde

Tuesday, February 16th, 2010

Oor die liefde moet mens versigtig skryf, al skryf jy so tweedehands oor ander se skrywes. Om te kies is nie eenvoudig nie. Dis nie ’n ding van dié een kry tagtig persent en daardie een negentig nie. As die een liefdesgedig vandag jou hartsnare geroer het, gaan die volgende een môre jou tone laat tingel. Tog moet Boerneef sekerlik hoog op die lysie staan:

mits dese wil ek vir jou sê

hoe diep my liefde vir jou lê

Daardie berggansveer gaan nog lank lê en tril daar by Woeperdal.

   Die liefde kortgevat is Rumi se dertiende eeuse kwatryne. Uit die Persies vertaal deur John Moyne en Coleman Barks klink dit so, onder andere:

Come to the orchard in Spring.

There is light and wine, and sweethearts in the pomegranate flowers.

If you do not come, these do not matter.

If you do come, these do not matter.

   en:

I would love to kiss you.

The price of kissing is your life.

 

Now my love is running towards my life shouting,

What a bargain, let’s buy it.

     Die Amerikaanse digter e.e. cummings skryf ’n lang gedig, “somewhere i have never travelled” waarvan die laaste reël vir my maar op sy eie kan staan:

nobody, not even the rain, has such small hands

 

en uit my kinderdae onthou ek dié een van W.E. Henley:

 

The nightingale has a lyre of gold,

The lark’s is a clarion call,

And the blackbird plays but a boxwood flute

But I love him best of all.

 

For his song is all of the joy of life,

And we in the mad spring weather,

We too have listened till he sang

Our hearts and lips together.

   As ek verder uit Afrikaans moet kies, dan Elisabeth Eybers. Vele, vele, maar dié een bly ’n gunsteling, omdat dit die woordloosheid, die stomgeslaanwees van liefde, maar ook die somtyds onlewensvatbaarheid daarvan so reg sê.

 

Die antwoord

 

Of ek jou liefhet?… Hoe vra jy, wanneer

my oë van die antwoord vol is, weer

dieselfde vraag so twyfelloos en teer?

 

Toe Christus met die derde haangekraai

sy blik vol stil verwyt na Petrus draai,

wie kon die later vraag en antwoord raai?

 

Drie maal het hy gevra … Daar was alleen

die één gebroke antwoord oor vir een

wat in die nag oor eie verraad moes ween.

 

Wanneer ek elke roekelose eed

van eew’ge trou en liefde reeds vergeet

het, sal ek nog soos Petrus sê: Jy wéét …

Op dieselfde trant ’n gedig van A. Roland Holst, waarvan ek ook die eerste reël ver, ver terug onthou:

 

Zwerversliefde

 

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind –

want, o de maatlooze verlatenheden,

die over onze moegezworven leden

onder de sterren waaie’ in de oude wind.

 

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet

het trotsche hooge woord van liefde spreken,

want hoeveel harten moesten daarom breken

onder den wind in hulpeloos verdriet.

 

Wij zijn maar als de blaren in den wind

ritselend langs de zoom van oude wouden,

en alles is onzeker, en hoe zouden

wij weten wat alleen de wind weet, kind –

 

En laten wij omdat wij eenzaam zijn

nu onze hoofden bij elkander neigen,

en wijl wij same’ in ‘t oude waaien zwijgen

binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

 

Veel liefde ging verloren in den wind,

en wat de wind wil zullen wij nooit weten;

en daarom – voor we elkander weer vergeten –

laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Laat ons die “trotse hoë woord van liefde” dus maar met versigtigheid sê.

  •