Posts Tagged ‘Loftus Marais’

Wenners: M.C. Escher- Digkompetisie

Tuesday, August 31st, 2021

 

Die volgende digters deel die eerste prys van die M.C. Escher-Digkompetisie

 

 

Loftus Marais – “Sterre”

https://versindaba.co.za/2021/08/23/loftus-marais-sterre/

 

 

 

Joan Hambidge – “Waterpoel”

https://versindaba.co.za/2021/07/01/joan-hambidge-waterpoel/

 

 

 

Zandra Bezuidenhout – “Relatiwiteit”

https://versindaba.co.za/2021/06/28/zandra-bezuidenhout-relatiwiteit/

 

 

Foto van Loftus Marais: Alet Pretorius

Foto van Joan Hambidge: Philip de Vos

Foto van Zandra Bezuidenhout: Engela Duvenage

 

Wicus Luwes. Kulturele ervarings danksy Lego

Monday, November 4th, 2019

 

’n Oud taalonderwyseres laat weet my ’n bietjie meer as maand gelede dat sy besig is om te trek na ’n kleiner plek en dat sy ’n paar ou digbundels het wat ek by haar kan kry as ek sou belangstel. By my aankoms vra sy uit na my kinders en vertel my van haar kleinkinders. Ons bespreek wat dit verg om ’n gebalanseerde klein mens op te voed. Daar was natuurlik die blootstelling aan akademie, sport en kultuur.

“Hoe stel jy jou kinders bloot aan kultuur?” vra sy.

Ek kon haar vertel van die kitaarlesse en die onlangse toneelstuk waarheen ons die kinders geneem het. Ek kon haar vertel van die kersopvoering waarin ons kinders deelneem. Ek het egter nie een van daardie dinge genoem nie en het, sonder om ’n oog te verroer, na die volgende onderwerp gespring.

Miskien was dit omdat my kinders se nuutste Lego-skepping in my gedagtes opgekom het, dat ek nie aan die kitaarlesse en kersopvoering kon dink nie. Lego. Hoe kan die boublokkies kultuur verteenwoordig? Op watter manier het my brein kultuur en boublokkies aan mekaar verbind? Ek het begin dink aan wat kultuur vir ons verteenwoordig en hoe ons dit miskien  kan toepas op boublokkies.

Koos van der Merwe in die galery

.

ou koos kyk rond en lyk benoud

hy staar en frons aaneen

en die kurator wil hom hulp verleen

gaan prewel sonder voorbehoud:

“neem dié portret, ie pro porsie 2 x 1

’n hier en daar, ’n hoog en wyd

beraming van ’n manlikheid

formele beide vort

en ook in toom

’n hard en sag ’n lank en kort

die x-as y-as xy-chromosoom

het u dit ook so opgelet?”

en koos sug, antwoord met

“ja danki maar uhm sê gou net

jong waar is die toilet?”

 

deur: Loftus Marais uit Jan, Piet, Koos en Jakob (Human & Rousseau: 2019)

Die aktivering van die verbeelding

Die boublokkies aktiveer definitief die verbeelding op ‘n besonderse manier. Jy moet tog seker kreatief begin dink voordat jy die kasteel of seerower-skip bou. Die kleinspier-ontwikkeling en ander vaardighede het ook ‘n belangrike rol te speel in die praktiese uitleef van verbeeldingsvlugte. As ouer lees jy van spelterapie en kinders wat moet leer kruip om hul taalvaardighede te verbeter. Die aktivering van die verbeelding is ‘n deur wat makliker en moeiliker oopgetrek word deur verskillende kinders (en volwassenes).

Die volg van instruksies

Daar is ‘n stel ongeskrewe reëls wat uitspeel in die kultuuromgewing. Die boublokkies het ook gewoonlik ’n instruksieboek wat wys hoe die Hogworths-skool of die Batmobile gebou moet word. Dit leer natuurlik die kinders ruimtelike insig en hoe om instruksies te volg. Die natuurlike kreatiwiteit kom dan ook tot die oppervlak wanneer die kind nie meer die instruksie volg nie en sy eie geboue en ruimtetuie begin bou.

Die praktyk

Daar is natuurlik ’n stukkie kuns in die goeie uitvoering van ‘n taak. Die kuns lê in die interpretasie van die verbeeldingsvlug. Die boublokkies is in ’n sekere sin eintlik sommige kinders se eerste kennismaking met die praktiese sy van verbeelding. Nuwe wêrelde word in die verstand van die kind geskep.

Invloed op die populêre kultuur

Die boublokkies het ‘n ongelooflike impak op die moderne kind se ontwikkeling. Watter kulturele invloed dit op die ontwikkeling van die kind het, is natuurlik die vraag. Dit het wel ‘n onteenseglike invloed op populêre kultuur. ‘n Mens kan maar net na al die flieks en TV-reekse kyk om te sien hoe Lego deel geword het van die samelewing.

Die verandering van kultuur

My kinders bou nie ossewaens nie. Sover as wat ek weet is daar ook nie volkspele Lego-mannetjies beskikbaar nie. Op watter manier wil jy jou kinders blootstel aan kultuur? Op watter manier wil jy die kultuur vernuwe of miskien herdink in plaas van herdenk?

Die kleure van Lego-blokkies het deur die jare ook verander om klein dogtertjies aan die wonderlike boublokkies bekend te stel. Ek is seker dat daar al ‘n groot persentasie van verkope na die vroulike mark toe gaan. Lego het die potensiaal om tradisionele manlike beroepe aan dogtertjies bekend te stel.

.

Piet X

 

hy is ‘n noord-pretoriase donder

hy toet vir learner drivers wat voor hom gaan staan

hy vloek op armes wat by verkeersligte

net voorruit was, sonder om te vra

hy dink ‘n double cab is ‘n familiemotor

sy lewe ‘n balansstruuk tussen liefde vir sy derde vrou

en irritasie met sy stiefkinders

hy is ‘n middeljarige en harige rekruut van daardie ligte

afstigting bearbei deur die solidariteit-beweging

tog: dikwels saans gaan sit hy by sy rekenaar en lees

en luister op die internet na al die “unexplained

sea sounds” – meegevoer, met stuyvesant en frons

sy gunsteling is upsweep, en ook slow down

die ongoddelike vreemdheid in die afluister van oseane

ondanks hidrofonika en spektrogramme

het die wetenskap g’n antwoord vir die spookgerase nie

– dis nie duikbote of ysberge wat kraak nie – en

soms raak sy oë byna waterig oor die patrone

in die dieptes, al die teorieë, klank so hol

wat sê dit dat ‘n wese soos piet x

geroer word deur die tjanke van verbeelde seemonsters?

 

deur: Loftus Marais uit Jan, Piet, Koos en Jakob (Human & Rousseau: 2019)

 

Die verteenwoordigers van die handelsmerk

Ek het gaan soek na die maniere waarop die Lego handelsmerk aan kinders en die groter mark oorgedra word. Ek kon nie ’n Ronald Macdonald of Kolonel Saunders kry wat Lego bemark nie.

Ek sien net oral die klein glimlaggende geel mannetjie sonder ’n naam. Die mannetjie word Harry Potter of Batman. Die geel mannetjie word ’n ruimtereisiger of ’n loodgieter. Lego verteenwoordig daarom die kultuur van ons tyd, maar op ’n sekere vlak word die kind self ook die Lego-mannetjie. Die verteenwoordiger van die handelsmerk word die kind wat daaraan deelneem.

Gevolgtrekking (Wat sal ons nou sê oor al hierdie dinge?)

Die verteenwoordiger van die kultuur is Jan, Piet, Koos en Jakob, soos die titel van Loftus Marais se nuwe digbundel dit stel. Lego is seker nie al kultuur wat my kinders nodig het nie, maar miskien is dit juis so bedoel dat kultuur, sport en akademie soos blokkies opmekaar pas. Ek het besef dat kultuur nie noodwendig die dinge is wat jy van kindsbeen af as kultuur beskou nie. Daar moet sekerlik ’n strewe na die mooi en mooier wees – hoekom sou ons dit dan anders navolg? Die plek, die tyd waarin ons leef of miskien iewers en iets waarheen ons streef. Die verteenwoordigers van kultuur is nie slegs die mense wat daarna kyk omdat dit mooi is nie. Dit is ook die mense wat daaraan deelneem.

Nuwe publikasie: Jan, Piet, Koos en Jacob (Loftus Marais)

Friday, March 22nd, 2019

Jan, Piet, Koos en Jacob

Loftus Marais

Dié derde bundel van Loftus Marais ontgin opnuut bekende temas uit die digter se oeuvre: verbruikerskultuur, manlike identiteit, tuis/ontuis wees in Suid Afrika, dikwels met ‘n vlymskerp humorsin en ‘n nog skerper visuele ingesteldheid. Die verse word saamgeryg in ‘n eenheid wat neig na ‘n naamlys, na ‘’n portretuitstalling en selfs na ‘n register van herinneringe.

Met dié verse vestig Marais hom as een van die mees behendige beoefenaars van die hedendaagse digkuns.

Oor die outeur:

Loftus Marais is in 1982 in die Paarl gebore. Hy verwerf sy MA-graad in Kreatiewe Skryfkunde cum laude aan die Universiteit van Stellenbosch. Sy debuutbundel, Staan in die algemeen nader aan vensters, het vyf literêre toekennings ontvang. Kry my by die gewone plek aguur volg vier jaar later. Hy woon in Johannesburg en werk in die televisiebedryf. [Human & Rousseau, 2019; Prys : R250, Bladsye : 64, Formaat : 234 mm x 152 MM;  Sagteband, ISBN13: 9780798177177]

.

Bibi Slippers. Gesprekke met Loftus Marais & Shirmoney Rhode

Thursday, April 20th, 2017

Loftus Marais

In die bed met Bibi (Via): videos om na te speur:

 

http://indiebedmetbibi.com/blog/2017/4/11/die-hele-storie-langer-onderhoud-met-loftus-marais

 

(more…)

Loftus Marais. Die purper digter se kar gaan staan duskant Opraap in die Noordwes-provinsie

Friday, February 12th, 2016
rBrandstof“Brandstof”, olie op doek, Andries Bezuidenhout

 

Die purper digter se kar gaan staan duskant Opraap in die Noordwes-provinsie

Vir die uitstalling “Gas” met werke van Andries Bezuidenhout, Kirby van der Merwe en Hanné Koster.

.

Deel 1. Sy finansieel-verstandige voertuig, ’n afbetaalde Suzuki SX4, gee die gees naby Opraap. Die purper digter klim uit. Shostakovich op die CD-speler (hy glo nog vas in physical media.). Hy dra nie jeans nie, hy is klam in sy beige broek, ’n snit polities regs van cargo pants. Hy sug en is duidelik gespanne. Hy dink:

“Wat roggel in die enjindonkertes? ’n Petrol-prewel, weet-ek-wat? Geluid soos perkussiewe afblaas en toe staan ek stil. Ja god behoed my in die snikheet landskap sis die misterie in staalse skadu. Wat weet ek, wat plante, bome in hul wáre name inheems groet – halleria lucida, voelsitboom, die witgat en die saliehout, gaan lees daar in my veelbekroonde eerste bundel – nou moet ek die heiligskennis pleeg van enjinkap verhef, o tog die terme: krukas, stootklep, olietrempomp en die koppelbuis. En alles git omgeef van swaelbrandstofstank! My rug is seer. Ek is alleen. My oë vind die skouer van die pad en dit verflou in brokkies teer. ’n Pad wat skaam is vir homself. Dit krummel hier die grasbepolde nêrens in. Maar ek bepeins die heiningdraad se liminaliteit daar dialekties: Hoekom selfs met hakies lyk dit asof dit dalk orden eerder as verdeel? ’n Grens is ook ’n eie plek, ek pluk die spanning as ’n snaar, en terug die kar in, lugverkoeling, Shostakovich wat my laat bedaar.”

Deel 2. Later, buite ’n garage in Klerksdorp, staan die purper digter en wag vir ’n mechanic om klaar te maak. Hy kyk na die landskap om hom. Nou en dan stoot hy sy cuticles senuweeagtig terug, ’n gewoonte wat hy doelbewus gekweek het teen naelbytery. Hy dink:

“Beskou die leë plaassementdam net hieranderkant. Die skurfte van die wal so skokkend pokkerig absurd soos perlemoendop en die skadu wat dit gooi so swaar dit skyn die droë aardkors in te sink. Die motorwerktuigkundige, die petroljoggie, die kafee – ek sien hul nie as draers van die platteland nie, nee, die kapitaal selfs hier skuif stil tektonies onder alles. Die besete woer: Getalletjies daar op die petrolpomp blits digitaal. Die reuk van brandstof, ingewikkeld en beskryfbaar ja soos wyn, en ek besnuif oktaanboekette! Denke en die dekadensie. Dit is hierdie afgeskilferde klein tempeltjie van groot ekonomie, die afdak oop na eerste amber in die noorde skielik soos ’n basnoot vir tereggestelde Stepan Razin. Ek dwaal af, verskoning. Petrolstasie as die transmutasie van balansstaat – nommers omgesit hier voor my oë in konkrete maar beheerste plas en spatte. Kyk hoe staan die pompe, kierts die skildwagte van soewereine syfering. Saluut. Die akoliete of verraaiers of masjinerie, dit weet ek nie. Ek wend myself dan eerder tot die landskap. Smeersels smeersels wolke, grond wat deurslaan uit verweer, en vetplantskadus, en die takkies houtjies fyngebasde lootskiet wat so wiebelkruiselings bly wag vir vuurmaak in ’n herd geswart van roet en nag. Daar, ’n windpomp. Al die heuwels diakronies maar sy kolkkop tob sinchronies, inderdaad! Merk die opgerigte hierheid – of bedoel ek inderwaarheid dáárheid – van sy staan, tog met die soort gelatenheid wat mens kan sien in die gesig van elke oorlogveteraan. Windpomp, spreek my aan! Kerf die lugstroom, diep die oerkoel waters op, ons neem ons neem ons neem, of wydsbeen jy as gas hier op ’n byna ongetraakte horison? Jy tol jou Dada-blom.”

solitaire_“Solitaire Namibië”, fotodruk,  Hanné Koster

Deel 3. Die purper digter is ingeboek in ’n plattelandse gastehuis. Daar is ’n Wedgewood-nougatjie op sy kopkussing en die eerste donkerte van die nag buite sy vensters. Hy is moeg na die dag se gebeure. Hy dink:

“Soveel vertikale in die dorp, die skoorstene en stoeppilare, pale vir die telefoon se drade, straatligte en parkieswaaie, tekens vir verkeer, en stééds is daar net een beginsel hier: Die leë straat. Wat doen die ougeteerde dorpstraat – nooi of tart of niks-nie hy verwoed? En wat van grondpaaie wat tussendeur die skemerbosse doer en ongesiens vertak? Verstaan, die oog word sagter êrens heen gelei deur sand as deur verbousel, maar ek wil beklemtoon hierdie is geen liefdesbrief vir die natuur se windgeskonsekreerde rigtings nie. Dalk eerder wil ek dreig. Ja ek beny die mense hier hul ánderse soort tyd. Die vensterbank as tyd, en sifdeure as tyd, en bekerlappies as ’n mate wat nie meet nie, ook ’n grasspriet in ’n krakie in plaveisel in die ure van die dag, die monsteragtig-heiligheid van beeste, die buiteband waarin die kinders van ’n boomtak swaai, enorme nul waarin hul net so in kan klim. Daarenteen tel ek. Ek jambe soos ’n stadsjaap. Ek kan nie arriveer nie, want ek kan nie hierdie leegtes dekodeer nie. Môre sal ek verder ry. Die werktuigkundige se oë was heel jonk maar waterig, sy hande vuil maar oop. Sy rekeningbedrag was min en op sy oorpak was sy naam, hy heet toe “Maans van Huyssteen”. Bid jou aan, ’n agsteman, ’n KP-naam! ’n Begeleier van fossielverbranding met ’n skewe oogtand en vergrote neusporieë, Maans, begryp en respondeer dan: Hoekom skik die wêreld soms homself asof hy juis presies dan só gesien wil word? Die frons van gewels en die wip van blare en die son wat as belediging op glas of wit kan val. Dit ís nie ek of jy wat projekteer nie, daar is selfbewustheid, heer ek sweer, in landskap wat homself so aanbied as die waarheid. Van eensaamheid weet dié land niks, hy is ’n rofverslete strekking van ’n stelling van ’n ding wat in homself berús. L’envoi, en goeienaand groet ek vir u meneer Van Huyssteen hiermee dan: ’n Mens van watter orde rig sy blik op landskappe en word dan nét gesus?”

Oorlogveteraan Kaapse Kleurlingkorps“WW11 Oorlogveteraan Kaapse Kleurlingkorps”,olie op doek, Kirby van der Merwe

© loftus marais / 2016

Loftus Marais. Lucian Freud, en Lucian Freud se windhond

Wednesday, August 19th, 2015

Lucian Freud, en Lucian Freud se windhond

 

om lyf te hê, is reeds intieme kennis van oordadigheid en maak

nie saak hoe slank, ons vleis is swelsel en jy stoel ’n pose altyd,

die gepofte okselvoutjies tussen bors en biseps, mens is spier en vet

en swaartekrag en ons sit uit in kamers skadurig van hout en vuil

grys lakens. kyk gots selfs die lig is log, maar wat is naaktheid só?

nie kwesbaarheid, blatantheid, waarheid nie, dis net dat kuitbol

en die rooier vlek van nekvel en van balsak glad nie rym met

elegansie nie: besef daar is ’n soort bevalligheid in fiksies dat portret-

poseer ’n diep gelate ding is. sitters, lêers gee hul kamtag oor

aan stolsels tyd. nee, ons is eintlik selfbelig, aanstellerig, meer klont

en olie, en ons dubbelkenne du ’n houding in, die dra van been en rolle

noem ons sommer “eerlikheid”, van verfkant ook, gaan kry jou kuns-

boekkleurlys: “fawn” en “lion”, “chamoisee” en “battleship” en “wheat”?!

totdat ’n windhond om die deurlys trap, die ateljee se assistent

van ongeërgdheid, en hy snuif aan elke ongeraamde boep

en skaamlip want ’n windhond is gepunte raaisel, ook veral vir

rigtinglose natbeoogde subjekbolle. buig jou knobbelhand so oor

die hond se kop, sit terug, om lyf so met jouself te vul is om ’n mens

te wees. en dalk wens ons die troeteldier daarby, want ja ’n windhond

is ’n skerpte, boog, sy aandag lig op iets daar vóór sy vlees.

 

© Loftus Marais / 2015

Loftus Marais. Zuma, met glimlag, en op perd

Sunday, May 31st, 2015

Zuma, met glimlag, en op perd

’n Staatsportret

 

sy lyf hou dan sy kop op nes ’n kwallerige globus cruciger?

die perd se kleur (’n suiwer prul) is onbelangrik, dit is spier

en agterpootgestaan te midde ’n besetenheid van fril:

die wolke- en valleiekartels, maanhaar, kraag en amashoba, dik lyf

gedrapeer, heil die vors se halfreptiele blik, ’n skeelte wat besit

met stuthol stewig nar en ook despoot gesaal en kaalkopfier

op hierdie alpekruisgeskikte dier! dis dubbelken as onderbak-

lourier, sy arm in ’n pakmou én ook luiperdvel omhoog:

’n vuisopkoms oor selfs die mhlatuze in die agtergrond

die lig op alles bont en skerp soos hoë kekkellag ’n hê

hê hê, sy bril se glas getint en aaa die gloor van fyngeweefde

rykmansdas! kyk die ondertandjies spits geverf so onverwags

subtiel en diakrities bo die lip en meer opmerklik as die

goue kettings oor die skouerknop, leisel in die linkerhand,

voorwaarts voor die vigsbesmette moederland, ons sug, hy pof

en praal en blaas (so anders as ons netnet ondertaalse soort

geslaak) dis grinnik-runnik-lag, die fokken kommingeit van mag

 

 

Louis Esterhuizen. Die boekhandelaar se vreugde

Tuesday, August 26th, 2014

Die afgelope maande was dit nogeens een van daardie sardientjietye in ons bedryf, in hoofsaak vanweë die akademiese verkope wat met die aanvang van die plaaslike universiteit (en skole) se tweede semester verband hou. Daarom dat een van die insiggewendste stukke wat ek in onlangse tye op die internet te lese gekry het, die digter, essayis en boekverkoper, Joors Baars, se stuk op hard/hoofd is wat ek via ‘n skakel op De Contrabas raakgesien het. En toegegee, synde boekhandelaar het Baars se uiteensetting van die verhouding tussen boekhandelaar en kliënt my buitengewoon geïnteresseer: “Boeken verkopen heeft meer met mensen dan met boeken te maken. Natuurlijk moet een boekverkoper van boeken houden, maar een boekverkoper die niet van mensen houdt, is reddeloos verloren. Wie van boeken houdt, weet wat een thriller is. Maar wie van mensen houdt, weet dat ieder mens met het woord “thriller” weer iets anders kan bedoelen, dat er in het woord “thriller” allerlei betekenissen over elkaar heen buitelen. Het is je taak een klant met voor hem de beste keuze naar buiten te laten gaan. Dan moet je dus niet alleen horen wat hij vraagt, maar onderzoeken wat hij écht met zijn vraag bedoelt.”

En dit is juis hierdie soeke van die “regte boek” om in die hand van ‘n “bepaalde kliënt” te plaas, wat die beroep van die boekhandelaar van soveel ander onderskei, want of dit nou ‘n argelose student is wat bereid is om etlike honderde rand te spandeer op ‘n item wat hy gewoon as “daardie geel boek met die vis op” kan beskryf, of iemand wat op soek is na ‘n geskenk vir ‘n sterwende vriend: jy kry met die persoonlikheid te make in soveel meer fasette as wat ‘n mens normaalweg sou verwag. Daardie óú lewenswaarheid: Wys my jou boeke en sê jou wie (of watter tipe mens) jy is: “Alleen door zich op de persoon tegenover hem te richten kan een boekverkoper omgaan met de eerdergenoemde paradox tussen het adviseren en het verkopen, skryf Joors Baars. “Wat de boekverkoper in werkelijkheid verkoopt is niet een boek, maar het juiste boek. Daar past geen bindend advies, geen leesautoriteit en met algoritmes kom je er al helemaal niet. Wat ervoor nodig is, is een gesprek. En in dat gesprek moet je als boekverkoper bereid zijn om je darlings te killen, of liever: je darlings door de klant te laten killen.”

‘n Gemaklike proses? Hoegenaamd nie, want watter boek die kliënt ook op die toonbank neersit om voor te betaal: dit is jóú taak as boekhandelaar om die kliënt te laat voel dat dit die heel belangrikste boek in die winkel is wat nou deur hom of haar aangekoop word; jou persoonlike voor – of afkeur ten spyt. Dog, vals kan jy ook nie wees nie, want jou geloofwaardigheid as handelaar en akkurate aanbeveling is al wat ‘n kliënt weer en weer sal laat terugkom vir verdere aanbevelings.

En dít is myns insiens die essensie van diens: Nié om ‘n produk aan ‘n kliënt (of klant) te verkoop nie, maar om daardie kliënt (of klant) weer terug te laat kom vir nog. Dit klink brutaal, maar dit is soos dit is. (Terloops, ek weet dat ek eintlik moet verwys na ‘klante’ aangesien ‘n handelstransaksie ter sprake is. ‘Kliënte’ het te make met dienslewering. En dit is júís omrede ek van mening is dat die boekhandelaar nie boeke verkoop nie, maar inligting wat gewoon in boekvorm verhandel word, dat ek volhard met die gebruik van die woord ‘kliënt’.)

Nietemin, ek dwaal af. Eintlik wou ek geskryf het oor die minder aangename kant van die simbiotiese verhouding tussen die boekhandelaar en sy kliënt: die egogedrewe, arrogante en onbedagsames; die onredelikes. Maar plotseling het al dié negatiewe gevoelentes verdamp, want my werk is inderdaad ‘n voorreg. En bowenal is dit ‘n werk waarvoor jy nie eens ‘n akademiese kwalifikasie nodig het nie; al wat nodig is, is ‘n bepaalde verdraagsaamheid jeens die mens en alles wat die mens interesseer.

En indien jy as bestuurder ‘n personeel aan jou sy het wat daartoe in staat is om dié uitdaging met kundigheid, entoesiasme en toewyding saam met jou aan te pak, bevind jy jou inderdaad in ‘n gunstige plek: tussen vriende. Waarvan sommiges selfs uit gebinde papier (mag) bestaan.

Daarom – watter beter gedig is daar om dié relaas mee af te sluit as onderstaande?!

*

Gedig vir my Seamus Heaney New Selected Poems 1966-1987

potloodnotas van ‘n vreemdeling wat blyk

katoliek te wees, ‘n koffievlek

‘n verdagte merk op “Digging” wat na ‘n snotkol lyk

‘n spinnekoppie platgedruk op bl. 203 –

o, dis poësie dié

die ganse wêreld is tweedehands te koop

die rug van die boek (isbn 0-571-14372-5)

is geplooi en daar val sand

uit die blaaie as ek skud

(god, van watter tuin of park of strand?)

kon ons maar woorde tussen vingertoppe vryf

soos swart stukkies turf

die boek in my hand sê woorde is restant –

die swart skeletjies van dooie idees

geperste memento’s van die eerstehandse dinge

meneer Heaney, u weet tog een van u moerasse

selfs vol subtiliteit en melodie

kan nie soos modder onder toonnaels vassit nie

ons kan jou plekname darem hoor

die wind in “Aarhus” en “Anahorish”

en in “Carrickfergus” die klank van oor nat turf stap

maar luister: die wêreld bars

uit alle metrum uit

‘n gedig bly slegs ‘n flou epitoom

meneer Heaney, voel:

selfs dié papier was eens ‘n boom

© Loftus Marais (Uit: Staan in die algemeen nader aan vensters, 2008: Tafelberg Uitgewers)