Posts Tagged ‘marlise joubert gedig’

Marlise Joubert. irina se klavier

Sunday, March 20th, 2022

 

irina se klavier

                   kiëf, oekraïne

 

op haar wit vleuelklavier

speel die vrou ʼn laaste

vertolking van chopin –

 

terwyl die bomme buite

chaos en verwoesting saai

word ook háár huis meteens

begrawe onder as en puin

 

al wat heel en regop staan

is dié klavier en haar vingers

dans vir oulaas nootvas

asof sy hoog bo ontploffings

van geweld en pyn kan styg

 

voordat sy vervaart moet vlug

die onbekende begrensing in

met  ʼn rugsak en haar kind

 

met hande stiller opgevou

as troos om die melodie in

haar verstrooiing te onthou

 

© marlise joubert / 2022

 

https://www.youtube.com/watch?v=t7S6nQbvcTw

 

Marlise Joubert. oekraïne

Thursday, March 17th, 2022

 

oekraïne

 

as die oorlog sou duur

sonder ophou aanhou kloof

staan ons binnekort almal

in die windkake van die dood

 

en jy, mens, sal langs my wees

sodat ons saam die kil maan

oor oekraïne kan groet

ons sal geliefdes op die voorkop

soen om die laaste sonneblom

op aarde teen ons lippe te voel

 

teen alle verwagting in

het sirenes begin loei vloere

laat sidder onder missiele en mure

verkrummel oumense en vroue

slaan op vlug

met skamele tasse en kinders

beminde troeteldiere vasgeklem

en ek breek saam

oor die tragiek van lewens

in ʼn oorlog sonder sin

 

met skokbeelde van glas en verskrikking

vlam wonings tot kletterende murasies

kras die ystertande uit die niet

oor modderpaaie al hoe nader

 

as die oorlog sou duur

sonder ophou aanhou kloof

is elke nuusflits wêreldwyd

 

die artillerie van vrees en verdriet

 

© Marlise Joubert, 2022

 

Marlise Joubert. Slaap

Sunday, October 31st, 2021

 

 

 

slaap

 

ek wag jou in ek hoor jou vlerke golf en die sug uit die snawel want jy is moeg hier in die dale van my hart hier wag ek my kop ʼn nes vol pluimsaad gevleg met die sagste vesels van rietblare my nes is louwarm en koester die wit waterrose van wolke ek wag dat jy kom langs riviere van wind verby die klam boog van ʼn maan jou vlerke is tam jy het die weerlig van duisende boodskappe trotseer jou tone verbloei teen rots en het in die nette van oorloë vasgesit maar nou kan jy rus kom binne in die landskap van my liggaam in die kropvywer is beurende gedagtes soos korrels saad hulle sal ontkiem in rustige drome vou jou wye vlerke toe slaap is jou naam geliefde in die oop heelal gebore om stil soos ʼn ster in my te verskiet

 

© Marlise Joubert, 2021

 

Skildery deur Marlise Joubert  [co. marlise joubert. skilderye http://ateljee.co.za  ]

 

 

Marlise Joubert. Eendag

Saturday, October 30th, 2021

 

 

 

eendag

 

as die dood oplaas virusvry

ophou karring in ons lewens

wil ek weer al my mense sien

hulle wat oorgebly het, hulle

wat my nog kan onthou

 

onsigbaar soos sterstof sif geliefdes

die gulsige aarde in, maar eendag

as deure oopknars soos gebreekte

skubbe stap almal uit in strate

sonder die skaduwees van vlug

met hande bak soos vars skulpe

om mekaar met oorgawe

en sinsgenot

 

dan wil ek al my vriende weer sien

van oewer tot oog en oog tot woord

hulle wat ingekerker was agter mure

hulle wat langs swart honde verweer

hulle wat versteen staan onder honderde

dae en nagte se koue winterreën

 

ek wil hulle soos vrugte versamel

ongeskil in mandjies by my huis indra –

hulle wat my nog sal kan onthou

en hulle wat my vergeet het

 

© Marlise Joubert, 2021

 

 

Skildery deur Marlise Joubert [co. marlise joubert. skilderye http://ateljee.co.za  ]

 

Marlise Joubert. Blue moon

Saturday, October 30th, 2021

 

 

 

blue moon

 

laatnag hang die sterre

soos lemoene in die hemelboom

terwyl die maan al hoe laer sak

in die swartste stiltes in blue moon

you saw me standing alone

 

die see sal die lig insuig soos tande

vretende aan elke dag, al hoe

vinniger sink, want die bodem is vlak

die bodem is ʼn oop graf vir sagte klip

vir die verlore skulp van ʼn kind

without a love of my own

 

alle verledes is wrakskepe

met maste geskeur tot hawelose

verhale van dooies

 

laatnag val jou arms

van my af weg blue moon

now I’m no longer alone

without a dream in my heart

 

jou asemhaling ʼn weeklag

ons sterf in aparte drome

totdat die daglig blom

 

sonder lemoen of spoor

van ʼn maan without

a love of my own

 

© Marlise Joubert, 2021

 

Skildery deur Marlise Joubert [co. marlise joubert. skilderye http://ateljee.co.za  ]

 

N.P. van Wyk Louw 50. Marlise Joubert

Friday, July 17th, 2020

 

 

Tristesse

 

Jy het weggegaan, vyftig jaar gelede

en bewoon ʼn herberg in die swart vallei.

Buite is boom en wind en wind en waai

jou woorde hier soos krummels terug.

 

Ek het jou nooit geken nie, nooit ontmoet,

maar Tristia se kragtoer het sy weg gevind

na my eenvrouwoonstel, circa 1968,

toe ek alleen en jonk soos ʼn duif alle

aard-van-eksistensies wou verken.

 

Vandag lees ek weer terug in jou,

besef dat die eerste Mei hier ánders was.

Selfs een April kon jou fees nie huisves nie.

 

Ek wil jou alles vertel, maar heimlik hoop

ek jy hoor dit nie – dat jy liefs rustig slaap.

Tog wil ek net fluister dat daar in my tuin

wel enkele winterbloeisels steeds sing:

die ruie bougainvillea en die litroos

met bloedrooipienk trompette soos papier.

 

Helaas, ek sien geen honde nie.

Die parke is verbode en nog toegesluit

en elke straat is stil en sonder blaf.

 

Die liefde het oornag tot vrees geskif,

met vrees, soos weiwater dun en koud,

wat uurliks splits en vertak in onbegrip.

 

Sou jou woorde ooit hiér kon asemhaal ?

 

Alles wat jy vas kon pen, leef nog voort.

Dit troos in hierdie grendeltyd; dit straal

soms ʼn lig uit in ons donker, ongewete dae –

sál ook deur die maande wat nog kom.

 

Ja, ons aarde is nie eenvoudig nie!

 

Ons loop nie meer in klaarte nie;

ons weg is eensaam, méér as ooit tevore.

 

Ons monde met lap en gaas gesnoer.

Ons oë geblus met iets misterieus,

iets onsigbaar wat die dood

as klinkklare bewys agterlaat.

 

Opnuut knaag ek aan jou woorde,

soek na sleutels in al jou slotte.

Maar niks wil pas, buiten dié reël:

En die walg sal om die aarde walm.

 

© Marlise Joubert, 2020