Posts Tagged ‘Susan Smith gedig’

Susan Smith. as ‘n swerfvalk teen ‘n ruit vasvlieg

Tuesday, May 5th, 2020

 

 

 

 

Un ange tombe

Un ange bombe

 

 

kyk hoe stil lê hy nou

hy, aan vlug

en hoogtes gewoond

 

aan kantel en duik en opwaarts

die son kloof

 

wind roer die borswering

van veertjies asof

daar nog lewe is

 

die wind sê kniel

die harde slag sê kyk

ek kniel en kyk

 

die gestreepte vlerkspan strek ek

groter as my hand

 

ondersoek die geel kloue

vir oulaas saamgetrek

soos vir ’n roof

 

die vlekkie bloed

uit een oog se hoek

’n rooi bloeisel op die stoep

 

die borskas beeldhouwerk

nog warm onder my palm

 

ek hou aan streel

asof my hande iewers

’n hartklop sou roer

 

asof hierdie

nie sy sterfuur is nie

 

my oë steel

die gevoude liggaam

’n onversadigde blik wat áánhou

 

Ínkyk op die dood

 

om die dood te vergeet

is om afstande

aan die ánder kant

af te meet

 

die hart is ’n veer

die wind laat dit vlieg

 

© Susan Smith, 2020

 

 

Susan Smith. vergifnis

Monday, May 4th, 2020

 

 

 

vra die aarde

om genade

vra die grond

vra die water

die visse die vlermuise

se vinnige hartklop

om te bedaar

 

vra die klein voëltjies

op stokkies geryg

dat hul skerp skeletbeentjies

jou keel nie sny nie

 

vra die skaam miervreter

dat sy gemaalde

pantser jou tong nie brand nie

die skerpioen jou nie steek

die sivetkat se koffie

nie gif in jou keel trek nie

 

jy dra die merk van die gestekelde

kroon op jou voorkop

oor jou neus en mond

’n skanddoek van skuld

 

almal wat niemense is

sien jou van ver aankom

raak wild van angs

voor die vuiste van jou woorde

jy, die regter die slagter die god

 

die gras en die bome praat ’n uitgestorwe taal

elke woord is dood en verpak

in ’n mausoleum van gedagtes

 

die aarde het jou verlaat

jou lewe tussen geboue

in motors en winkels en restaurante

nou vergete voetstappe in die land van plae

 

jou adres is deur bome omsingel

die hek gegrendel

 

hierdie uur se naam is Oneindig

hierdie nag Ongenadig

jy Onbenullig, Onbeskermling

jy, wat jouself Bo-al wou noem

 

hierdie plek van glans

en sy stralende inwonendes

sal jou nie weer insluit nie

 

want die son het sy geel swaard

soos ’n engel oor jou laat val

 

 

© Susan Smith, 2020

 

Foto: https://www.theguardian.com/environment/gallery/2009/may/15/china-animalwelfare-cat

 

  •