Posts Tagged ‘Theresa Postma gedig’

Theresa Postma. Langsamer Satz

Sunday, December 26th, 2021

 

Langsamer Satz

na ʼn komposisie vir strykkwartet deur Anton von Webern

 

Stadig stadigaan

spoel idille landskap oor ons. Soos kamermusiek.

ʼn Pad wat krinkel langs boekenhout-en bakbos

verby, sweemsels lig, hakiesdoring

teen die luglyn op,

kerende ritme in elke maat.

Bo spitse stulp maan en ster

terwyl voordag verskiet tussen tortels

verlore aan eie sleuteltoon.

In hierdie uur van oorgawe waar

hemele oopbreek tot rooi disa,

het jy na my toe gekom,

skugter so-as ʼn grysbok

deur soel ruigtes,

fluisterend, sotto voce.

Kyk! ons woud hou mos en orgideë

waar skadu’s mekaar ontmoet,

kom drink uit die waters van minuet

laat kirduiwe ons akkoorde wees.

Ons is bergwind en blouriet, rotskuil, die fynbos

wat kophoogte groei en elke loodregte hang.

Ons is kusduin en riviervlakte.

Ons is tyd en ewigheid.

Kom liefsteling laat ons oomblik vir oomblik wy

luister luister

hoe sag die gewrig aan strykersnaar …

 

Toe verlange ons na verre hoogtes dra

was die weerklank in jou oë

tenger

soos die tik-tik-pizzicatogepluk.

 

© Theresa Postma, 2021

 

Theresa Postma. Rooigety

Sunday, December 26th, 2021

 

Rooigety

 

Hoogwater

het die eb gespoel

tot teen die vasteland.

Rooi soos gerwe kelpgras.

Rooi soos die wriemelende krewe wat hyg na asem.

Jy hoor die weerbarstige wind, die branders

en krassende tobies, swart geëts in vlug.

Jy sien hoe die sand die dood vashou

gapermossels, garnale, perlemoen,

ʼn seisoen van verlies.

Jy wonder oor die rooigety, die plate

algebloei stuwend soos koors

al met die oewer langs.

Hoeveel lewe sal nóg smoor

as siste bondel?

Hoeveel droefenis bly?

 

Toe die vloed terugdein,

die donker gekrys wegsterwe,

waad

anderkant die laaste boei:

 

opdrifsels in die water.

 

© Theresa Postma, 2021

 

Theresa Postma. Stiltes

Sunday, December 26th, 2021

 

Stiltes

 

Hoe stil kon dit raak onder die wildevy

gestrek oor die begin tot einde

met wewerneste wat ‘n hemel hang

as jou gedagtes verstrengel soos

ranke, en nie woorde word…

 

Onthou jy hoe ons ure kón praat?

Ons had ‘n innigheid vir taal wat vloei,

passie vir die skryfkuns gemeen.

Jou woorde soos saad wat ‘n holte vind

het steunwortels verby klip gegroei,

dáár diep ingegrawe.

 

“Skryf jy nog gedigte?”

wou jy toe van my weet,

die laaste keer.

 

Nou reik stiltes ons aan

woord vir woord langs mekaar

en altyd vlam die rooikopwewers

asof fakkeldraers

in gewisheid van ‘n ewigheid.

 

© Theresa Postma, 2021