Posts Tagged ‘Waldemar Gouws vertaling’

Bertolt Brecht. Vertaling in Afrikaans

Monday, July 19th, 2021

 

Bertolt Brecht. Vertaling van Duits in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

 

Die sewe lewes van die letterkunde

 

Dat die letterkunde g’n kruidjie-roer-my-nie is nie,

het oral rond rugbaar geword. Hoe dikwels al

is sy nie as godin betitel en

as heks behandel nie. Die grootbase

het haar snags genaai en haar bedags ingespan voor die ploeg.

 

***

 

Die sieben Leben der Literatur

 Bertolt Brecht

 

Daβ die Literatur keine Mimose* ist

Hat sich herumgesprochen. Wie oft schon

Ward sie als Göttin geladen und

Als Vettel behandelt. Ihre Herren

Fickten sie nachts uns spannten sie tags vor den Holzpflug.

 (1953)

 

Uit: Brecht, Bertolt. 2007. Die Gedichte. Frankfurt am Main: Insel Verlag (p. 1541).

 

* ’n liggeraakte, prikkelbare persoon; empfindlich wie eine Mimose sein

 

HAT skaamboompie Kruidjie-roer-my-nie, Mimosa pudica, wat by aanraking sy blare toevou en sy stingels ondertoe buig.

 

Collins Dictionary of the English Language: mimosa … the compound leaves are often  sensitive to touch or light. See also sensitive plant. [C18: from New Latin, probably from Latin mimus MIME, because the plant’s sensitivity to touch imitates the similar reaction of animals].

sensitive plant 1. a tropical American mimosa plant, Mimosa pudica, the leaflets and stems of which fold if touched. 3. Informal. a person who is easily upset.  

 

Brewer’s Dictionary of Phrase and Fable: Mimosa. “Niebuhr says the mimosa ‘droops its branches whenever anyone approaches it, seeming to salute those who retire under its shade.’ The name reflects this notion, as the plant was thought to mimic the motions of animals, hence the ‘Sensitive Plant’.”

 

Bertolt Brecht. Vertaling in Afrikaans

Friday, July 9th, 2021

 

Bertolt Brecht. Vertaling van Duits in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

 

Is verdrukking so oud soos die mos

 

Is verdrukking so oud soos die mos by die visdam?

Die mos by die visdam is nie vermybaar nie.

Straks is alles natuurlik wat ek sien, en is ek siek

en wil ontslae wees van dit wat nie te verwyder is nie?

Ek het liedere gelees van die Egiptenaars, van hul mense

wat die piramides gebou het. Hulle was gegrief oor hul laste

en het gevra wanneer die verdrukking ophou.

Dis vierduisend jaar gelede.

Verdrukking is moontlik soos mos en onvermydelik.

 

2

As ‘n kind voor ‘n kar kom, ruk mens hom sypaadjie toe.

Nie die goedhartige, vir wie ‘n monument opgerig

word, doen dit nie. Enigeen ruk die kind voor die kar weg.

Maar hier lê baie wat omgery is en baie gaan verby

en doen nie iets dergeliks nie.

Is dit omdat die wat ly so baie is? Behoort mens hulle

dan nie juis meer te help nie, daar is dan so baie?

Mens help hulle minder.

Ook die goedhartiges gaan verby en is hierna net so

goedhartig as wat hulle was voor hulle verbygegaan het.

 

3

Hoe meer daar is wat ly, hoe natuurliker lyk hul lyding dus.

Wie wil verhinder dat visse in die see nat word?

En die lydendes self deel hierdie hardheid jeens hulself

en laat toe dat welwillendheid teenoor hulself makeer.

Dit is ontsettend dat die mens hom so maklik met die bestaande

versoen, nie slegs met die lyding van vreemdelinge nie, maar ook met sy eie.

Almal wat nagedink het oor die wantoestand, verwerp dit

om ‘n beroep te doen op die medelye van een groep met ‘n ander.

Maar die medelye van die verdruktes met die verdruktes

is onontbeerlik. Dit is die hoop van die wêreld.

 

***

 

Ist die Unterdrückung so alt wie das Moos

Bertolt Brecht

 

1

Ist die Unterdrückung so alt wie das Moos an den Teichen?

Das Moos an den Teichen ist nicht vermeidbar.

Vielleicht ist alles natürlich, was ich sehe, und ich bin krank

und will weghaben, was nicht wegzubringen ist?

Ich habe Lieder gelesen der Ägypter, ihrer Leute, die die

Pyramiden gebaut haben. Sie beschwerten sich über die Lasten

und fragten, wann die Unterdrückung aufhört. Das ist

viertausend Jahre her.

Die Unterdrückung ist wohl wie das Moos und unvermeidlich.

 

2

Wenn ein Kind unter den Wagen kommt, reiβt man es auf

den Gehsteig. Nicht der Gütige tut das, dem ein Denkmal gesetzt

wird. Jeder reiβt das Kind vor dem Wagen weg.

Aber hier liegen viele unter dem Wagen und es gehen viele

vorüber und tun nicht dergleichen.

Ist das, weil es so viele sind, die leiden? Soll man ihnen

nicht mehr helfen, da es viele sind? Man hilft ihnen weniger.

Auch die Gütigen gehen vorbei und sind hernach ebenso

gütig, wie sie waren, bevor sie vorbeigegangen sind.

 

3

Je mehr es sind, die leiden, desto natürlicher erscheinen ihre

Leiden also. Wer will verhindern, daβ die Fische im Meer naβ werden?

Und die Leidenden selber teilen diese Härte gegen sich und

lassen es an Güte fehlen sich selber gegenüber.

Es ist furchtbar, daβ der Mensch sich mit dem Bestehenden

so leicht abfindet, nicht nur mit fremden Leiden, sondern

auch mit seinen eigenen.

Alle, die über die Miβstände nachgedacht haben, lehnen es

ab, an das Mitleid der einen mit den andern zu appellieren.

Aber das Mitleid der Unterdrückten mit den Unterdrückten

ist unentbehrlich. Es ist die Hoffnung der Welt.

 

Uit: Brecht, Bertolt. 2007. Die Gedichte. Frankfurt am Main: Insel Verlag (pp. 1197-1198).

 

(Brecht het hierdie gedig in 1938 geskryf.)

 

Hermann Hesse. Vertaling in Afrikaans.

Thursday, June 10th, 2021

 

Hermann Hesse. Vertaling van Duits in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

 

By gaan slaap

 

Nou dat die dag my moeg het,

gaan my vurige verlange

vriendelik die sterrenag

soos ‘n moeë kind inwag.

 

Hande, los al die gedoen,

voorkop, vergeet die gedink,

nou wil heel my bewussyn

weg in ‘n sluimering sink.

 

En my siel onbewaak

wil in vrye vlugte sweef,

in die nag se towerkring

diep en duisendvoudig leef.

 

*

 

Beim Schlafengehen

Hermann Hesse

Nun hat der Tag mich müd gemacht,

soll mein sehnliches Verlangen

freundlich die gestirnte Nacht

wie ein müdes Kind empfangen.


Hände, laßt von allem Tun,

Stirn, vergiß du alles Denken,

alle meine Sinne nun

wollen sich in Schlummer senken.

Und die Seele unbewacht

will in freien Flügen schweben,

um im Zauberkreis der Nacht

tief und tausendfach zu leben.

 

Uit: Hesse, Hermann. 1914. Musik des Einsamen. Neue Gedichte. Heilbronn: Salzer.

 

https://www.deutschelyrik.de/beim-schlafengehen-1911.html

 

 

Osip Mandelstam. Vertaling in Afrikaans

Monday, May 24th, 2021

 

Osip Mandelstam. Vertaling van Engels in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

 

Batyushkov

Soos ‘n flaneur met ‘n towerkierie,

woon die sagte Batyushkov by my plek –

stap af in Zamostie lanings,

snuiwe aan ‘n roos, besing die lof van Zafna.

 

Sonder om in die minste te glo dat iets ons

van mekaar kon skei, het ek vir hom gebuig:

ek skud sy helder gehandskoende koue hand

in ‘n jaloerse verrukking.

 

Hy het vir my geglimlag. “Dankie,” het ek gesê,

so skaam ek kon nie die woorde uitkry nie:

niemand beheers sulke klankkurwes nie,

nog nooit was daar so ‘n taal van golwe nie.

 

Met indirekte woorde het hy ons die rykdom

en folterings laat voel wat ons met mekaar deel –

die gonsing van verse-maak, broederskap se klok

en die harmonieë van lopende trane.

 

En die een wat oor Tasso treur het my geantwoord:

“Ek is nog nie gewoond aan lofspraak nie;

ek het net per toeval my tong verkoel

met die druiwe-vleis van die poësie.”

 

Goed so, lig jou wenkbroue van verbasing,

stadsbewoner en stadsbewoner se vriend –

soos bloedmonsters, van glas tot glas

hou aan om jou ewige drome te skink.

 

18 Junie 1932

 

***

 

Batyushkov

Osip Mandelstam

 

Like a flaneur with a magic cane,

tender Batyushkov lives at my place –

wanders down Zamostie lanes,

sniffs a rose, sings Zafna’s praise.

 

Not for a moment believing that we

could be separated, I bowed to him:

I shake his brightly gloved cold hand

in an envious delirium.

 

He smiled at me. “Thank you,” I said,

so shy I could not find the words:

no one commands such curves of sound,

never was there such speech of waves.

 

With oblique words he made us feel

the wealth and torments that we share –

the buzz of verse-making, brotherhood’s bell

and the harmonies of pouring tears.

 

And the mourner of Tasso answered me:

“I am not yet used to eulogy;

I only cooled my tongue by chance

on the grape-flesh of poetry.”

 

All right, raise your eyebrows in surprise,

city dweller and city dweller’s friend –

like blood samples, from glass to glass

keep pouring your eternal dreams.

 

June 18, 1932

 

Uit: The New York Review of Books,  8  Mei 2014. Vertaal uit Russies in Engels deur Peter France.

Konstantin Batyushkov (1787-1855) is ‘n belangrike figuur in die ontwikkeling van die Russiese digkuns. Hy het jare lank aan ‘n ongeneeslike geestessiekte gely. In die vyfde strofe van bostaande gedig verwys Mandelstam na die sestiende eeuse Italiaanse digter Torquato Tasso (1544-1595) wie se werk wyd en syd gelees is tot vroeg in die twintigste eeu. Sy Gerusalemme Liberato het komponiste en digters aangespoor om hom te vereer. So het Goethe, Spencer, Milton en Byron oor hom geskryf. Ook het Monteverdi, Scarlatti, Vivaldi, Händel, Liszt en Donizetti van hul werk aan hom gewy.

Soos Batyushkov het Tasso aan ‘n geestesongesteldheid gely. Enkele dae voordat Tasso deur Pous Clemens VIII op die Kapitolynse heuwel tot koning van die digters gekroon sou word, het sy hart gaan staan.       

    

https://en.wikipedia.org/wiki/Torquato_Tasso

 

 

Eugène Delacroix: Tasso in die Hospitaal van die H. Anna se gestig in Ferrara

 

Lawrence Ferlinghetti. Vertaling in Afrikaans

Monday, March 8th, 2021

 

Lawrence Ferlinghetti. Vertaling van Engels in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

In memoriam Lawrence Ferlinghetti 24 Maart 1919 – 22 Februarie 2021

 

In Goya se grootste tonele

 

In Goya se grootste tonele lyk dit asof ons

die mense van die wêreld sien

juis op die oomblik toe

hulle vir die eerste keer die benaming verwerf het van

‘lydende mensdom’

Hulle krimp ineen op die bladsy

in ‘n ware raserny

van teenspoed

Opgehoop

kreunende met babetjies en bajonette

onder ‘n lug van sement

in ‘n abstrakte landskap van uitmekaargerukte bome

skewe standbeelde vlermuisvlerke en snawels

glibberige galge

kadawers en karnivoriese hane

en al die allerlaaste uitskreeuende monsters

van die

‘verbeelding van rampspoed’

hulle is so verskriklik werklik

dit is net asof hulle regtig nog bestaan

 

En so is dit wel

 

Maar net die landskap is vervang

 

Hulle is steeds te vinde langs die paaie

geteister deur legioensoldate

valse windpompe en waansinnige hoenderhane

 

Hulle is dieselfde mense

net verder van die huis af

op snelweë vyftig bane wyd

op ‘n kontinent van konkreet

met gespasieerde lieftallige advertensieborde

wat idiotiese illusies van geluk illustreer

 

Minder vulliswaens is op die toneel

maar meer verminkte burgers

in geverfde motorkarre

en hulle het vreemde registrasienommers

en masjiene

wat Amerika opvreet

 

***

In Goya’s Greatest Scenes

 

In Goya’s greatest scenes we seem to see

                                                                    the people of the world

      exactly at the moment when

           they first attained the title of

                                                      ‘suffering humanity’

         They writhe upon the page

                                           in a veritable rage

                                                               of adversity

           Heaped up

                         groaning with babies and bayonets

                                                                  under cement skies

                  in an abstract landscape of blasted trees

                      bent statues bats’ wings and beaks

                                    slippery gibbets

                     cadavers and carnivorous cocks

                  and all the final hollering monsters

                       of the

                               ‘imagination of disaster’

                  they are so bloody real

                                                it is as if they really still existed

 

And they do

 

               Only the landscape is changed

 

They still are ranged along the roads

           plagued by legionaires

                                      false windmills and demented roosters

 

They are the same people

                                            only further from home

on freeways fifty lanes wide

                             on a concrete continent

                                       spaced with bland billboards

                    illustrating imbecile illusions of happiness

 

      The scene shows fewer tumbrils

                                  but more maimed citizens

                                                             in painted cars

              and they have strange licence plates

            and engines

                                   that devour America

 

 

Uit: Corso, Gregory; Ferlinghetti, Lawrence; Ginsberg, Allen. 1970. Penguin Modern Poets 5:

Gregory Corso, Lawrence Ferlinghetti, Allen Ginsberg. Harmondsworth: Penguin Books (pp. 43-44).                                            

 

Jimmy Santiago Baca. Vertaling in Afrikaans

Saturday, March 6th, 2021

 

Jimmy Santiago Baca (1952 – ). Vertaling van Engels in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

 

Immigrante in ons eie land

 

Ons word met drome in ons hart gebore,

op soek na iets beters vorentoe.

By die hek kry ons nuwe dokumente,

ons ou klere word weggevat

en ons kry oorpakke om te dra soos werktuigkundiges.

Ons kry inspuitings en dokters vra vrae.

Dan kom ons bymekaar in ‘n ander vertrek

waar beraders ons oriënteer oor die nuwe land

waarin ons nou gaan woon. Ons lê toetse af.

Van ons was vakmanne in die ou wêreld,

knap met ons hande en trots op ons werk.

Andere was goed met hul koppe.

Hulle het gesonde verstand gebruik soos wat geleerdes

‘n bril en boeke benut om die wêreld te bereik.

Maar die meeste van ons het nie met hoërskool klaargemaak nie.

 

Die ou manne van hier staar ons aan,

vanuit diep gesteurde oë, nors, teruggetrokke.

Ons stap by hulle verby waar hulle ledig rondstaan,

terwyl hulle op grawe of harke of teen die mure leun.

Ons verwagtings is hoog: in die ou wêreld

het hulle gepraat van rehabilitasie,

van die geleentheid om met skool klaar te maak,

en om ‘n ekstra goeie ambag te bemeester.

Maar sommer dadelik is ons gestuur om as skottelgoedwassers te werk,

of op die land teen drie sent ‘n uur.

Die administrasie sê dis net tydelik,

Daarom gaan ons maar so aan, swartes saam met swartes,

arm wittes saam met arm wittes,

chicano’s en indiane op hul eie.

Die administrasie sê dis reg so,

g’n gemengery van kulture, laat hulle apart bly,

soos in die ou buurte vanwaar ons gekom het.

 

Ons het hierheen gekom om weg te kom van valse beloftes,

van diktators in ons buurte,

geklee in blou pakke, wat ons deure afgebreek het

wanneer hulle wou, ons gearresteer het wanneer hulle so gevoel het,

met swaaiende knuppels, en wat pistole na willekeur afgevuur het.

Maar dis glad nie anders hier nie. Dis bloot gekonsentreerd.

Die dokters voel niks nie, ons liggame gaan agteruit,

ons verstand versleg, ons leer niks van waarde nie.

Ons lewens verbeter nie, ons is vinnig op die afdraand.

 

Wasgoeddrade loop kruis en dwars in my sel,

my T-hemde, onderbroeke, sokkies en broek word droog.

Net soos wat dit was in my woonbuurt:

van al die woonstelle het wasgoed van venster tot venster gehang.

Van die oorkant steek Joey nou sy hand

deur die tralies om vir Felipé ‘n sigaret aan te gee,

mans roep uit oor en weer van sel tot sel,

sê hul wasbakke werk nie,

of een skreeu kwaai van die onderste verdieping af,

oor ‘n toilet wat oorloop,

of dat die verwarmers stukkend is.

 

Ek vra vir Jakkals langsaan om nog ‘n stukkie seep

oor te gooi dat ek my wasgoed kan klaarmaak.

Ek kyk ondertoe en sien nuwe immigrante inkom,

opgerolde matrasse oor die skouers,

met nuwe haarstyle en kort stewels,

hoe hulle rondkyk, elkeen met ‘n droom in die hart,

en dink hulle gaan ‘n kans kry om hul lewens te verander.

 

Maar op die ou end sal party net rondsit

en praat oor hoe goed die ou wêreld was.

Van die jongeres sal party die bendelewe kies.

Sommiges sal doodgaan en ander sal bly leef

sonder ‘n siel, ‘n toekoms, of ‘n rede om te lewe.

Sommiges sal dit regkry om hier uit te kom net so menslik

as wat hulle ingekom het, hulle vertrek en wonder waarvoor is hulle nou goed

as hulle na hul hande kyk vir so lank weg van hul gereedskap,

as hul na hulself kyk, so lank geskei van familiemense,

so lank weg van die lewe self, so baie dinge het verander.

 

***

 

Immigrants in our own land

 

We are born with dreams in our hearts,

looking for better days ahead.

At the gates we are given new papers,

our old clothes are taken

and we are given overalls like mechanics to wear.

We are given shots and doctors ask questions.

Then we gather in another room

where counselors orient us to the new land

we will now live in. We take tests.

Some of us were craftsmen in the old world,

good with our hands and proud of our work.

Others were good with their heads.

They used common sense like scholars

use glasses and books to reach the world.

But most of us didn’t finish high school.

 

The old men who have lived here stare at us,

from deep disturbed eyes, sulking, retreated.

We pass them as they stand around idle,

leaning on shovels and rakes or against walls.

Our expectations are high: in the old world,

they talked about rehabilitation,

about being able to finish school,

and learning an extra good trade.

But right away we are sent to work as dishwashers,

to work in fields for three cents an hour.

The administration says this is temporary.

So we go about our business, blacks with blacks,

poor whites with poor whites,

chicanos and indians by themselves.

The administration says this is right,

no mixing of cultures, let them stay apart,

like in the old neighborhoods we came from.

 

We came here to get away from false promises,

from dictators in our neighborhoods,

who wore blue suits and broke our doors down

when they wanted, arrested us when they felt like,

swinging clubs, and shooting guns as they pleased.

But it’s no different here. It’s all concentrated.

The doctors don’t care, our bodies decay,

Our minds deteriorate, we learn nothing of value.

Our lives don’t get better, we go down quick.

 

My cell is crisscrossed with laundry lines,

my T-shirts, boxer shorts, socks and pants are drying.

Just like it used to be in my neighbourhood:

from all the tenements laundry hung window to window.

Across the way Joey is sticking his hands

through the bars to hand Felipé a cigarette,

men are hollering back and forth cell to cell,

saying their sinks don’t work,

or somebody downstairs hollers angrily,

about a toilet overflowing,

or that the heaters don’t work.

 

I ask Coyote next door to shoot me over

a little more soap to finish my laundry.

I look down and see new immigrants coming in,

mattresses rolled up and on their shoulders,

new haircuts and brogan boots,

looking around, each with a dream in their heart,   

thinking they’ll get a chance to change their lives.

 

But in the end, some will just sit around

talking about how good the old world was.

Some of the younger ones will become gangsters.

Some will die and others will go on living

without a soul, a future, or a reason to live.

Some will make it out of here as human

as they came in, they leave wondering what good they are now

as they look at their hands so long away from their tools,

as they look at themselves, so long gone from their families,

so long gone from life itself, so many things have changed.

 

Uit: Forché, Carolyn (ed.). 1993. Against Forgetting: Twentieth-Century Poetry of Witness. Edited and with an Introduction by Carolyn Forché. New York: WW Norton (pp. 672-674). 

 

 

 

Michel Deguy. Vertaling in Afrikaans

Monday, February 22nd, 2021

 

Michel Deguy. Vertaling van Frans via Engels in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws

 

Aphrodite kollega

(met apologie aan die digter Deguy)

 

 

 

hedendaagse anadiomene die toilet se skoonheid

byna botticelliaans in ‘n groot gedruis van die gespoel

raam haarself in die groen ingang herskik okerhand

by elektrisiteit swart die haardos kroes

en met ‘n oortrektrui se gladde mou

rem sy aan die romp op die vlak van die dermbeenspier

 

***

 

Michel Deguy

 

Aphrodite collègue

 

Moderne anadyomène des VC belle

la botticellienne dans un grand bruit de chasse

s’encadre sur la porte verte rajustant blonde

à l’électricité la tresse l’onde

et d’une manche glabre de pull

tire sur la jupe au niveau de l’iliaque

 

***

 

Aphrodite Colleague

 

Modern anadyomene of the rest rooms lovely

Botticellian mid a great flushing noise

centers herself in green doorframe arranging blonde

neath electricity her braid her wave

and with a downy sweater’s sleeve

tugs on her skirt at the level of the iliac

 

*

dermbeenspier. (anat.) Heupspier van die dermbeengroef na die klein draaier of uitsteeksel aan die binnesy van die dybeen. Dit help met die buiging van die dybeen in die rigting van die bekken (pelvis). WAT 

 

Uit: Deguy, Michel. 2005. Recumbents: Poems. With “How to name” by Jacques Derrida.

Translations, Foreword, and Notes by Wilson Baldridge. Middletown: Wesleyan University Press (pp. 38-39).

 

Ted Hughes. Vertaling in Afrikaans

Saturday, December 5th, 2020

 

Versindaba kompetisie vir vertaalde gedigte (40)

 

Ted Hughes. Vertaling van Engels in Afrikaans. Vert. deur Waldemar Gouws.

 

Die engel

 (Met apologie aan Ted Hughes)

 

 

In my droom het ek iets rampspoedigs gesien.

 

Die volmaan het kom neerstort op Agulhas.

Kalkbleek Agulhas het in fosfor gekook.

Agulhas was ‘n krater aan die uitbars.

 

Die vlamme het gelyk of hulle sukkel. Toe het ‘n dagende gloed

rysend uitgelig gekom en boontoe gewriemel –

en dit was ‘n malgas so groot soos ‘n stad!

 

Veels te swaar vir die lug het dit al beurende na my toe aangekom,

laag oor die strandveld by Struisbaai.

 

En dit was nie ‘n malgas nie.

 

Dit was ‘n engel gemaak uit rokende skuim.

Haar lang rok het om haar enkels gewapper,

haar kaal voete net-net bo die veld onder haar

wat gegloei het soos die nagwolk oor Kaapstad.

 

Ma, het ek uitgeroep, Ma tog, daar is ‘n engel –

is ons geseënd? Toe het my ma se antwoord

daardie skoonheid skielik in verskrikking verander.

Ek het gekyk of die engel nie dowwer sou word en onmoontlik gaan wees nie.

 

Maar die enorme skoonheid wou nie uitdoof nie.

Sy was in brandende metaal gegiet. Haar stralekrans

was ‘n enigmatiese vierkantige karos

waarvan die soomfraiings golwend aan die beweeg was soos ‘n tongvis.

 

Ek het nie geweet wat daardie vreemde hooftooisel beteken nie.

 

Totdat hierdie ontsaglike voorbode, met strak vlerke,

uit my oog verdwyn het, Swellendam se kant toe,

onder die veld weggesak, en my donkerte leeg gelaat het.

 

Toe ek ‘n volgende keer daardie vreemde vierkantige karos sien

het ek my hand uitgesteek en daaraan geraak.

 

Toe ek ‘n volgende keer staan waar ek in my droom gestaan het

was daardie woorde van my ma,

verbind met die bodem en gegraveer in klip,

onder my voete.

 

***

 

The Angel

 Ted Hughes

 

In my dream I saw something disastrous.

 

The full moon had crashed on to Halifax.

Black Halifax boiled in phosphorus.

Halifax was an erupting crater.

 

The flames seemed to labour. Then a tolling glare

Heaved itself out and writhed upwards –

And it was a swan the size of a city!

 

Far too heavy for the air, it pounded towards me,

Low over Hathershelf.

 

And it was no swan.

 

It was an angel made of smoking snow,

Her long dress fluttered about her ankles,

Her bare feet just cleared the moor beneath her

Which glowed like the night-cloud over Sheffield.

 

Mother, I cried, O Mother, there is an angel –

Is it a blessing? Then my mother’s answer

Turned that beauty suddenly to terror.

I watched for the angel to fade and be impossible.

 

But the huge beauty would not fade.

She was cast in burning metal. Her halo

Was an enigmatic square of satin

Rippling its fringed edges like a flounder.

 

I could make no sense of that strange head-dress.

 

Till this immense omen, with wings rigid,

Sank out of my sight, behind Stoodley,

Under the moor, and left my darkness empty.

 

When next I saw that strange square of satin

I reached out and touched it.

 

When next I stood where I stood in my dream

Those words of my mother,

Joined with earth and engraved in rock,

Were under my feet.

 

Bronverwysing:

Hughes, Ted. (1979) 2011. Remains of Elmet. London: Faber and Faber (pp.67-68).