1984
Daar rus ‘n hond in my papierusbos,
voor my deur,
krap en krap eeue aan een wond.
Ek loer deur my vensterraam.
Deur fyn ragwerk en patroon –
Elke gegewe dag loer ek,
En skryf geen woord.
Hoe gerieflik om oor ‘n hond te skryf
As jy nie oor jouself wil skryf nie.
Jare later het die beeld verskuif.
My seun staan nou by dieselfde bos
en vra: is dit dieselfde hond?
Ek sien:
die hond is swerwer nou,
die nes is roede,
die wond is ons s’n
‘n gedeelde genesing wat nie wil genees.
Tog lê hy daar
waar ek hom gelos het.
En so gebruik ek hom weer –
as versoenings-blom,
as gebed vir my eie-gegrom.
Ek bid vir sy genesing
en myne ook.
En glo daarin, my kind
Ek weet dit kom.
Dylan Allen, 2026