Gedigte

De Waal Venter. Net pietersielie

Thursday, January 21st, 2021

 

 

 

Net pietersielie

 

Net pietersielie

en ’n takkie

suurlemoen-verbena.

 

Roket se neutegeur

in jou mond

en donker, diep

koffie by jou neus.

 

Net kanferfoelie

en ’n blaartjie

van tamatie

het jy nodig.

 

Het jy nodig

om mens te wees,

te weet jy is hier

saam met

haar

wat ruik soos weilande,

die glimlag van appelkose,

nat grond na die reën,

vars sonskyn deur die klam wolke.

 

Net pietersielie

en die ander klompie

het jy nodig

om hier te wees.

 

© De Waal Venter, 2021

 

 

Waldemar Gouws. Beeld van ‘n wilgerboom

Monday, January 18th, 2021

 

beeld van ‘n wilgerboom

 

die bedelaar is pas by my adres verby

vir eers op (gevoelige) voete af in die middagstraat

die honde kom bedaar

 

met ‘n stukkie anysbeskuit

in die wilgerpatroonbakkie uitgelê

tel ek as eksegeet

een van my skuldige seëninge

– en distansieer my nou  eers

van die oue Totius

 

© Waldemar Gouws

 

Thomas Deacon. Alzheimer

Sunday, January 17th, 2021

 

 

Alzheimer

 

die ou man sit op die agtestoep

en vertel van gister se gisters

met knokkelrige vingers

onderstreep hy woord-vir-woord

drup-drup dit harmansdruppel

uit die gisters

 

die son het rooipapawer

skeurblaar agter die rante weggeglip

maar die ou man sit nog steeds

op sy riempiestoel en hakkel breek-breek woorde oor gister se gisters

 

die maan skiflyf deur die wolke

en die straatligte skyn dof

waar die ou man hakkel-hakkel

vertel van gister se gisters se gisters

en van ‘n apie op ‘n stokkie

voor sy ma se agterdeur

 

die aandwind waai koud

oor die agterstoep

as die ou man vertel van sy pa

wat by die hek van die skaapkraal

na hom roep

 

hoor hoe huil die ou man

as die maan soos ‘n wiggel-

waggeltraan

bolmakiesie oor die hakkies-

rante slaan

 

© Thomas Deacon, 2020.

 

Fanie Olivier. heil die leser

Wednesday, January 13th, 2021

 

heil die leser: hier is die kontrak. erken

a.u.b. ontvangs per foon en laat weet of dié

[soveel goedkoop gulden!] in orde is. ek soek

betaling in kontant wanneer ons mekaar hier sien.

 

ons kom ooreen: jy los, as jy vertrek, vir my twee

fietse; een ligbruin kewer [linkerstuur!]; drie [drie!]

kamers [wat ek, soos jy, by die de waards moet huur]

ʼn stukkie skuur en gedeelde keuken in die mauritsstraat;

kampgoed om die wye wêreld daar te gaan verken.

 

vir ʼn rukkie moes ek oorherfs, koud, in de egelshoek:

jy wil nog oulaas reis voor ek my spullen kry.

 

daarna het ons vastelande uitmekaar bly bly

[nie berekend nie, maar dis wat die bedeling gee].

mekaar hier by ʼn kongres, daar ʼn seminaar gesien;

ons brokkie brood ons halfleeg glasie wyn verdien

 

en neem die wêreld onvermydelik sy loop.

[ek het ʼn foto van die kewer by die berlynse muur.]

 

jy skryf vers op vers geleenthede weer óóp

 

veel later eers [spyt kom te laat] besef ek wat jy

tóé aan my toevertrou het en nou hier aan my agterlaat.

 

[vir leon strydom, 4 januarie 2021]

 

© Fanie Olivier, 2021

 

Marlise Joubert. Rapsodie vir ‘n regterskouer

Saturday, January 9th, 2021

 

rapsodie vir ʼn regterskouer

 

 

i

van hierdie ledemaat

weet sy min

 

sy registreer net die skade

ná die operasie, byvoorbeeld:

die arm het vergéét

hoe om te omhels, hoe om te tango

hoe om te skep, hoe om te gryp –

elke vinger het alle letters verloor

en tussen hand en woord

is geen bestaan nie

 

soms klavier die naels ritmies

op die tafelblad die brandende

pyn van onhoorbare komposisies

lê sy verdoof in die swart hangmat:

sal die gelapte spier oplaas ongeskeur

ʼn landskap weer verken?

 

om te swem met woorde

is ʼn daad

is lééf

miskien genade?

 

 

ii

sy sou graag meer wou sê

 

alles benoem en versoen

maar haar skryfhand

kan die taal nie rangskik nie

 

sinne rafel uit, hou halfpad op

kies ʼn hasepad tussen struike in

dus, skuif sy alles oor na links

eweneens onbeholpe om letters

netjies te boekstaaf

 

maar links weet niks

hoor niks, klank en sien niks

loop ‘n slakkepas met ʼn vadem

sleepsel, onleesbaar soos hiëroglief

 

ná ʼn leeftyd van skryf is die linkerhand

ongeleerd en sy het geen geduld

om so ʼn dom hand te skool nie

 

die regter sal nog lank

weg wees met sabbatsverlof

 

inmiddels doen sy niks nie

 

gedigte moet gaan slaap

tong in die kies

liefs nie nou opstaan

om te wil dans nie

 

 

iii

ná vyf weke

roer die arm uit verstramming

begin vingers stokkerig te draai

en lok bekende elemente nader

die hand ʼn windpomp wat opeens

asem skep

 

stadig kring die skadu’s los

 

o kyk,

sy dryf die borsel deur haar hare

sy roer haar koffie om

nie soos tant koba se groottoon nie

maar met die regterhand

 

helaas, daarna roep die skouer halt

die bo-arm skuur tot stilstand

en die pols treur kragloos

soos ʼn tjankhond teen haar bors

 

wanneer is sy oor die hond se stert?

 

daar is beslis nog maandelank

se matelose belemmering

 

immobiliteit skop wortelvas

soos ʼn kantelboom wat aanhou

hurk en staan, presies daar

waar dit staangemaak is

 

voordat takke hoegenaamd

ná twee seisoene van fisioterapie

hul vrugte werp

 

 

© marlise joubert / jan. 2021

 

Joan Hambidge. Enallage (Stemgreep)

Friday, January 8th, 2021

 

Enallage

vir Leon Strydom 

 

Vir die groot geleentheid, die dood

repeteer ons daagliks in Covid-tyd,

met ‘n heil die leser of bottoms up!

 

‘n Preludium, program of voorspel:

lewe soos ‘n digbundel

“a disguised pronunciamento”.

 

Dalk speel John Williams nou

vir jou in daardie plek sonder tyd of nood?

Navorsers vra oor “musing the obscure”.

 

Op ‘n foto sit jy met Dirk-der-duisende:

nou ‘n blote verwisseling van vorme

van hier tot vérby gradatio.

 

© Joan Hambidge, 2020

 

 

Luister by die onderstaande skakel hoe Joan Hambidge haar gedig “Enallage” voorlees – ‘n huldiging aan Leon Strydom:

 

 

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Francois de Jongh. Ontmasker

Sunday, January 3rd, 2021

 

Ontmasker

 

covid 19 chemo 20

vir my ingebondel

in een jaar

ingeperk vergif

hou die bees

in sy kraal

 

‘n kudde hol wild

as versperrings faal

vrees uit oë straal

vlug vir identiteitsroof

die merk van die bees

 

òf is antidote

Gods ontferming

 

2 Januarie 2021

 

© Francois de Jongh

 

Willem M. Roggeman. Zoals Durrell in Alexandrië

Wednesday, December 30th, 2020

 

 

 

ZOALS DURRELL IN ALEXANDRIË

 

Deze stad ligt verborgen in een boomgaard

waar dolende kinderen worden gevonden

en hun schaduwen te grote ogen hebben.

 

Zwaluwen rusten uit op de kabels

van het elektriciteitsnet en vormen er

de eerste noten van een oosters lied.

 

Hier worden de dagen moeilijk wakker.

Zij worden opgesteld als in een week

van ononderbroken droogte, zonder

een wolk, maar met vrouwen die donker

lachen en toch niet willen ontsnappen

aan hun trouweloze bewaker bij de knoop.

 

En na elke overwinning denkt hij:

Haar lichaam is een tuin, een lustprieel,

een warme serre waar vreemd fruit

in stilte rijpt en steeds zachter wordt

als haar borsten die zo heerlijk zingen

onder zijn waakzame houten handen.

 

Is hij dan de beruchte stedenverdelger?

 

Nee. Dat is hij.

 

© Willem M. Roggeman, 2020

 

 

  •