HET WIT VAN ROGER RAVEEL
De schilder toont zijn manier van kijken
naar een man bij een betonplaat in zijn tuin.
De sneeuw die intussen oeroud is geworden
kraakt luid aan alle kanten, net zoals toen,.
in de hongerige oorlogsjaren van weleer.
Alles vergaat zienderogen, in een oogwenk.
En elk aangezicht valt uiteen in kleurtoetsen.
Een boom groeit zichtbaar tot een gedachte.
De man hoort hoe de stalen wielen van de tijd
steeds verder draaien en de dagen vermorzelen.
Het schuim van de verbeelding laat de Leie
verdwijnen in een wit vierkant. Want kijk,
het wit is het afwezige, het onnoembare..
De werkelijkheid zit gevangen in een spiegel.
De avond dooft stilaan uit als een dichter.
Vanuit zijn atelier in een oude vlasschuur
ziet de schilder hoe regen Machelen nadert.
© Willem M. Roggeman, 2026
© Willem M. Roggeman, 2026