LEO VROMAN WORD 98
Die Nederlandse digter Leo Vroman het op 10 April vanjaar 98 jaar oud geword. Daarmee is hy die grootste, langslewende digter van Nederland. Hy is in Gouda gebore. Vroman het in 1946 gedebuteer en ’n jaar daarna na die VSA verhuis, waar hy steeds in New York woon. In Nederland is hy bekend as digter. In Amerika is hy veral bekend as bioloog en sy navorsing wat tot die ontdekking van die Vroman-effek gelei het. Hy het onder andere die P.C. Hooft-prys (1964) en die VSB Poësieprys (1996) gewen in sy lang oeuvre van 27 jaar. Een van sy bekendste gedigte is Voor wie dit leest.
Voor wie dit leest
Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.
O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit.
Menige verzen heb ik al beschreven,
ben menigen een vreemdeling gebleven
en wien ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige.
Liefde is het meestal ook geweest
die mij het potlood in de hand bewoog
tot ik mij slapende voorover boog
over de woorden die Gij wakkerleest.
Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
en door de letters heen van dit gedicht
kijken in Uw lezende gezicht
en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.
Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
en laat Uw blik hun innigste niet raken
tenzij Gij door de liefde zijn gedreven.
Lees dit dan als een lang verwachte brief,
en wees gerust, en vrees niet de gedachte
dat U door deze woorden werd gekust:
ik heb je zo lief.
(Uit: In Amerika, 1946 – 1958)