In memoriam: D.P.M. Botes (7 Julie 1935 – 2 Junie 2013)

Dit is met spyt dat ons verneem het van die afsterwe van DPM Botes gisteraand. Het het klaarblyklik aan ‘n hartaanval beswyk. Hy was 78 jaar oud.

D.P.M. Botes is in Witbank gebore. Hy matrikuleer aan die Hoërskool Ben Viljoen op Groblersdal. Daarna verwerf hy ‘n BA-graad met Afrikaans-Nederlands en Afrikaanse en Nederlandse Kultuurgeskiedenis aan die Universiteit van Pretoria en ‘n honneursgraad in Afrikaans-Nederlands aan UNISA. Onder prof. Wilfried de Pauw voltooi hy aan UNISA ‘n MA-verhandeling, ‘n Ondersoek na verteenwoordigende literêre opvattinge van die Futurisme, Kubisme, Dadaïsme en Surrealisme (1963). In die winter van 1965-1966 doen hy onder prof. Jean Weisgerber aan die Université Libre de Bruxelles in België navorsing vir ‘n proefskrif oor die digter Gaston Burssens.

Botes debuteer met die bundel Wat is ‘n gewone man (1965), waarvoor hy die eerste Afrikaanse wenner van die Ingrid Jonker-prys was. Daarna publiseer hy nog twee bundels, naamlik Klein grys telegramme van die wêreld (1966) en Psalms van David (1973). Van sy gedigte verskyn ook saam met dié van P.A. de W. Venter en Menno Stenvert in Klawer (1966). Botes het in 1995 as hoof van skakeling en markbevordering by die Mielieraad afgetree.  

Van Botes het ‘n vierde bundel, Van ‘n skaap in wolfsklere, in 2012 by Tormentoso verskyn.

Onlangs nog het Botes hom nog soos volg uitgelaat oor die Afrikaanse letterkunde tydens die onderhoud wat Johann Lodewyk Marais met hom vir Versindaba gevoer het: “Die Sestigers wou iets vir die Afrikaanse letterkunde doen en hom bevry van wat Van Wyk Louw lokale realisme genoem het. Jammerlik is Afrikaans nou weer terug by lokale realisme en het Sestig eintlik gefaal na die werk van Etienne Leroux en André P. Brink se Lobola vir die lewe. Ek bly getrou aan die sienings van destyds en skryf steeds in daardie trant. Ek kan nie soos ‘n verkleurmannetjie sommer van styl verander nie, maar wel ontwikkel.”

***