Ek en Claire verhuis tans — van die woonstel na ‘n huisie in Stellenbosch. As ‘n mens in ag neem hoeveel werk so ‘n verhuising behels, en hoeveel emosionele spanning daarmee gepaardgaan, is dit nogal verbasend dat daar so min gedigte oor hierdie ervaring geskryf word!
Digters skryf alte graag oor hulle huise en die huisies by die see wat hulle begeer, maar waar is die gedigte oor die nagmerrie van trek! Goeie aarde, ek het nooit kon raai ek sou wens ek het minder boeke besit nie… In elk geval, ek kan op hierdie oomblik net aan een gedig dink wat hierdie onderwerp aanroer, Ernst van Heerden se ‘Aan die Verhuisingsmanne’ (uit Tyd van Verhuising, 1975) — en dis sommer ‘n ou classic ook:
Aan die Verhuisingsmanne – Ernst van Heerden
Dra saggies, vriende,
want sierpotte en erdewerk,
keurborde en fyn glas
sluit ‘n hele lewe
met sy drome
en verlangens in;
Dra saggies, mededraers,
want die drag
van veerbed,
tafels, lessenaar
druk teen die bors
se dun skelet;
Dra saggies, regters,
want die oordeel
oor my klein bedryf
lê vasgevang
in prente, boeke
en ‘n eie ou gemakstoel;
Dra saggies, gode,
want die hart se porselein
is broos en tot veel seer
en kwesbaarheid geneig:
die kratte van ‘n lewe
kan so maklik breek.
Marlise, ek het nog nie eens die boekies wat die Hari Krishna in my eerstejaar aan my verkoop het weggegooi nie… Nee, ek hou aan my boeke vas soos ander mense aan straatname en monumente!!
Ek het All The Names intussen gelees, ja. Fantastiese boek! Ek dink die nuwe een is An Elephant’s Journey. Ek sal ook maar wag met hom…
Desmond, moenie jou boeke weggooi nie, hoor. Op ‘n dag soek jy daardie boek! Ek wonder of jy toe ooit Saramago se ‘All the names’ gelees het? Dis een van gunsteling prosawerke! Ek sien ‘n nuwe een van hom het pas verskyn – iets oor olifante, maar helaas, ek sien nie kans vir hom nie…
Andries, dis omtrent ‘n vreemde ding om weg te raak… Ek hoop die laai was leeg, en dat daar nie ‘n manuskrip-in-wording ook in die proses weg is nie!
E-boeke is maklik om te karwei, maar as jy eers weer gesettle is wil mens darem jou troepe in gelid om jou sien staan!
Met die pak kom ek af op boeke waarvan ek al vergeet het; en tog onthou ek meeste van die tyd onmiddellik waar hulle vandaan kom, hoe dit was om hulle te lees, ens. Soveel herinneringe en betekenisse kleef soms aan die fisieke objek, goed wat dikwels niks te make het met die boek se inhoud nie. My own private Idaho.
Sterkte Desmond. Ons beurt was verlede naweek. Ek skat ek sien nou die waarde van e-books in. En dan, die kosmiese vraag: Dat ‘n lessenaar se laai nou in die proses kon wegraak. Van alles, ‘n lessenaar se laai. Nou staan die lessenaar daar, met ‘n laai en ‘n gat. Die laaie van die lewe kan so maklik wegraak. So much vir die bors se dun skelet.