Liefde tussen de lijnen
Oostende 14 februari 2011
“Tijdens het Valentijnsweekend overspoelen auteurs, dichters en muzikanten traditiegetrouw Oostende met een vloedgolf van woorden en zinderende melodieën. Op deze editie van ‘Liefde tussen de Lijnen’ kan je op unieke plekken in Oostende genieten van Kader Abdolah, Wim de Bie, Stefan Hertmans en Rick de Leeuw. Ook deBuren trekt, samen met Vrijstaat O, opnieuw de kaart van de liefde. Op zondagmiddag zorgen we voor de apotheose van het tweedaagse festival. Betreden het podium: schrijver Thomas Rosenboom, de dichters Astrid Lampe en Ruth Lasters, en Isbells: één van de meest poëtische muziekbands uit de Lage Landen. Gastheer van dit unieke samengestelde programma is Kurt Van Eeghem.
DE FIJNE LIEFDESLIJNEN
In Oostende stoomt Valentijn op met een guirlande van hartjes. Kijk, daar heb je die vrolijke lichtslingers weer. Met kerst zaten er ballen aan. Nu steken de ledlampjes in hartjes. Je geliefde is dood en we hebben de kerst overleefd. Valentijn popelt en mijn hart bleef het doen. Begint ook best weereens spontaan sneller te kloppen. Maar in de maat met Valentijn wil het nog niet. De constante opwinding van zijn vrolijke hofmakerij. Ik vond er altijd al iets amechtigs aan kleven. Tongen na een rumboon.
Gelukkig is de zee nooit ver weg in Oostende, met de zee komt de liefde vanzelf langszij. Met de zee golft en stroomt de liefde zoals geen guirlande dat kan, hoe Valentijn zich ook dit jaar weer in duizend bochten wringt.
Al mijn poëzie is liefde, zeg ik vaak. Toch heb ik voor de gelegenheid een strenge selectie uit mijn werk gemaakt. Die mag ik straks voordragen achter een katheder versierd met liefdeslampjes. Tieneraccessoires voor grownups. Waarom denk ik nu aan poesiealbum-poëzie. En dat de liefde altijd wel wil stralen ook al wordt ie getemperd. Ook dwarsdoor mijn rouw die, in het tuimelende ruim van een strak en voornaam, pijnlijk leegstaand gebouw, vanbinnen schuilt. In plaats van zwart draag Ik een luchtig bloesje onder een lentevest. Daaronder draag ik rood. Ik heb het bloedrode hemdje expres als een onzichtbaar Valentijnsschild onder mijn lichte goed aangedaan. Het voelt als een kogelvrij vest wanneer ik vermomd als tortel mijn liefdesversjes lees.
Gelukkig is de zee nooit ver weg in Oostende. Zelfs als ik me in een door het duister geblindeerde plezierkeet begraaf, komt ie langszij en prikt mijn schild door! Vermomd als Valentijn loodst hij me langs de gaanderijen, langsheen de brede boulevard van Oostende tot aan de stenen tafelen der liefde (zucht): Heel mijn bloed raast om zijn vleugels…
Astrid Lampe se mooi stukkie oor Oostende wek heimwee na Liefde tussen de Lijnen van Februarie 2008. Die gedig wat ek ná afloop van die voorlesings in daardie lieflike hawestad geskryf het, staan in my verskamer op Versindaba – rol net ‘n paar verse terug.
Zandra Bezuidenhout.