Gisteren was ik jarig en om te demonstreren dat ik allerminst te oud ben om te leren ging ik met een vriendin een proefles Krav Maga doen. Voor leken: Israëlische zelfverdediging.
Omdat kleine zelfstandigen niet aan verjaardagen doen zat ik gewoon de hele dag te worstelen met een hoofdstuk van mijn volgende boek. Dat is ook zelfverdediging: vechten tegen de drang om iets anders, iets leukers, te gaan doen. Vechten tegen de stemmen op je schouders die beweren dat het helemaal te gek is wat je hebt geschreven, geweldig, of juist vreselijk, dat je door de mand gaat vallen.
Een uur voor de beoogde proefles bestond ik inmiddels alleen nog maar uit Hoofd. ‘Zie jij er ook zo tegenop,’ mailde ik de vriendin. Maar nee hoor, zij keek uit naar het ‘potje knokken’, het was een uitdaging.
Inderdaad veranderde zij al snel van een keurige mevrouw in een jongetje van twaalf dat trapte, sloeg en knietjes gaf alsof ze nooit anders had gedaan. Ondertussen kwamen mijn elleboogstoten zomaar ergens in de lucht terecht, viel ik alsmaar om, en verexcuseerde ik me als ik per ongeluk toch iemand raakte.
‘Jij bent een slachtoffer!’ riep mijn vriendin.
Maar waarvan? Van de potentiële aanvallers die ons werden beschreven – ook in eigen huis, gewoon op de bank, met alleen je afstandsbediening als verdedigingswapen, word je voor je het weet gewurgd – of van mijn eigen hoofd, dat zo weinig met mijn ledematen te maken wil hebben?
Ergens in het midden moet de waarheid liggen. Misschien moet ik er eens over schrijven.