Ter ondersteuning van Rotterdam se jaarlikse poësiefees is die webtuiste Poetry International Web tien jaar gelede tot stand gebring met finansiering deur die Rijksoverheid, die Stad Rotterdam en die Europese Unie. Volgens Bart FM Droog se weeklikse rubriek op De Contrabas bereken hy die bedrag wat sedert 2002 aan PIW uitbetaal is, enigiets tussen 500.000 en 1.000.000 euro. En as teenprestasie is daar in dié 10-jaar periode slegs 70 Nederlandse digters tot die webblad bygevoeg … Met net één nuwe toevoeging verlede jaar.
En hieroor voel hy besonder ongelukkig.
“Het artikel over het ‘onderzoek’ van Jeroen Dera deed me weer eens afvragen waarom het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Waanzin al dan niet via het Nederlands Letterenfonds en zijn directe voorgangers (het Fonds voor de Letteren en het Nederlandse Literair Productie en Vertalingen Fonds) al een decennium bezig is letterlijk tonnen weg te gooien aan onzinnige ‘literaire’ internetprojecten, terwijl de mensen en organisaties die zich op eigen kracht op dat vlak bewezen hebben hooguit (en bij uitzondering) een afgekloven bot krijgen toegeworpen.” Aldus Bart FM Droog.
Volgens sy ope brief aan die twee redakteurs van die Nederlandse domein, Jan Willem Hemert en Thomas Möhlmann, sentreer sy ontsteltenis egter nie net rondom die klaarblyklike misbruik van befondsing by PIW nie, maar ook oor die onvoldoende webbeheer. So wys hy op etlike skakels wat nie funksioneer nie en ook op gedigtekamers soos Mustafa Stitou s’n wat enersyds nie-funksionerende skakels bevat, en andersyds laas op 31 Augustus 2006 opgedateer is. (Daarom dat die foutiewe skakels tot nou toe nog nie reggestel is nie.): “Zo kan ik nog wel even doorgaan – maar dat lijkt me een exercitie in zinloosheid. En let wel: ik heb het hier alleen over het ‘Nederlandse’ gedeelte. Het zal me worst wezen waar de Vlaamse, Australische, Japanse of andere overheden het belastinggeld van hun onderdanen aan vergooien. Maar mocht het zo zijn dat de Nederlandse overheid geld dat voor de Nederlandstalige literatuur bestemd is, vergooid wordt aan de ‘promotie’ van Zimbabwaanse, Chinese of Maledivaanse poëzie, dan zeg ik toch echt: beter van niet. Laat ze dan in vredesnaam alle drie geïnteresseerde Nederlanders een gratis boek met Maledivaanse poëzie geven, dan zijn we in ieder geval een stuk goedkoper uit dan aan het vergooien van het schaarse cultuurgeld aan een website die op geen enkele wijze is wat het pretendeert te zijn.”
Nou ja, toe. Is hierdie ‘n wesenlike beswaar, of staan en kla die heer Droog met ‘n wit brood onder die arm? Persoonlik vind ek die PIW se bydrae tot die wêreld van digkuns enorm; of ons Lae Landse kollega’s gemaklik is oor die marginalisering wat hulle skynbaar op dié bepaalde ruimte ervaar, is natuurlik hééltemal ‘n ander saak …
Nietemin, Bart FM Droog is ‘n voormalige stadsdigter van Groningen en tans redakteur van die webblad Rottend Staal; ook lid van die poësiegroep De Dichters uit Epibreren. Hieronder volg een van sy vroeëre gedigte.
***
NA DE LAST POST
Als de rookflarden van het laatste saluut verwaaid
en het getrompetter verstorven is, wat rest er dan?
het lege bed, de lege stoel, het bord dat leeg bleef
tientallen jaren lang rusten ze ver van huis en hier
en hun makkers die mazzel hadden, terugkwamen
met verhalen die geen wilde horen, decennia
wind ruis bomen buig breng ons de gesneuvelden
hun lachende gezichten, hun ongeschonden lijven
die voortleven zolang wij leven en herinneren
dat eens dat lege bed, die lege stoel, dat lege bord
een mens behoorden die op Mars’ orders
ontnomen is wat niet ontnomen mag.
© Bart FM Droog, 2004