In Zuid-Afrikahuis is u nie dood nie
Vir Elisabeth Eybers
In die tydelike bewaarkamer
van u werkplek
staan ek met ‘n uitgestrekte hand,
dik stilte
stofdeeltjies wat ’n melkweg skitter
in die oggendson,
met die hoop om iets vas te vat
vir myself te kry.
Hier u boekery,
tikmasjien en jas
wat argeloos aan die kapstok hang.
So lyk die dood dus:
asof u weggeglip het om
even naar buiten te gaan,
miskien om ’n warme broodje bij de bakker te haal
dalk om belastingskuld aan Meneer de Laar te betaal.
Ek het u nooit ontmoet nie
oermoeder van alles wat ek
van Afrikaanse digkuns af weet.
Ek ken maar net die oorbekende
swart-wit-foto met die
droewige oë en vasberade mond.
In u woorde het ek die
maan sien loskom
Die teerheid van my
slapende kinders aanskou
En later, hier in Nederland,
u gedigte soos ’n skild teen
die verlange bly hou.
Voetjie vir voetjie word mens immigrant
Toevallig uit, toevallig tuis
Gestrand.
Stuur seblief u muse vir my aan,
ek dink dit is ‘n redelike versoek,
U sal my maklik kry, hier waar ek nou woon,
want bo ons hoofde was dieselfde ster
en in ons harte dieselfde droom.