Lykdig 17: fanie olivier. herdenking

herdenking                      

                   vir jan de bruyn

                          “Toe hy opkyk, sien hy by sy kop

                           roosterkoek wat op warm klippe

                           gebak is, en ‘n kruik water”

                                         l Konings 19:6

 

nog in die wind wat die berg

stukkend ruk die rotse soos albasters strooi

nog in die trilling iewers onder,

die skudding wat amper ongeërg

krabbers laat kantel die vuur laat prut

in die uitgediende pappot van die krater

nog in die orkaan wat aangedonder

kom in soveel leërmagte oor die see

nog in die droogte wat uitgeswerm swart

oor die geskroeide landskap sit,

was God

 

nog in die woede van die afsterf van die vlees

die skelet wat hom op die voorgrond druk

nog in die dapperdwaas hart

se geklop nog in die seer van die sluk,

die geskuifel van die voete, hees

oor grond, oor gras, oor plankvloer en tapyt

 

(nog in die hadida’s se skor gefluister, die mooi

mossies op die dak, die swaeltjies ver en wyd)

 

hoe hulpeloos het jy nog saamgereis

tot hier, die rand van die woestyn.

hoe hopeloos bly hoop, teen elke prys,

tot hier. vir oulaas het jy vasgeklou

en toe, half onverwags, laat los.

 

***

 

dalk wis hy van die besembos

die roosterkoek die koel kruik water

die grot die nag die stilte later

 

dat vyf perde en ‘n wa

van vuur hom sonder iets van pyn

loshand die hemel in sou dra.

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •