fyn soos porselein
Vir Ina Rousseau
in enkele penstrepies skilder Amanda haar laaste dae
my klipdigter wie se “Klip” so verduur
uur na uur lees ek dit
soms luid soms stil
hoor hoe word dinge
verstom my aan
haar fyn
berekeninge
Amanda vertel van die traumatiese effek
van toetse
in die onkologie-afdeling van die Groote Schuur
wat maak ‘n vrou wat so
kan wik-wik-wik-wik
haar hart en die wekkers
het so getik-tik-tik-tik
ruwe rafelrandjies
rondom ‘n man wat so
skroewe los en skroewe vas kon draai
Darwin sou net kon raai
klipstil, gestolde kolk
een van die wildste werklikhede in mý lewe
is dat sý gelewe het