Lykdig 27:Christo Meyer. Berusting

Berusting

Ter nagedagtenis aan Ingrid Jonker

 

voor haar venster staan sy,

oorgelaat aan haar eie genade

soos ‘n verdwaalde mier

op ‘n suikerpot se deksel

 

arms gevou

kop omlaag

gesig sonder uitdrukking

haar binneste ‘n oseaan

vol opgekropte seer

 

sy storm na buite,

blindelings

soos ‘n verlore siel

wat nêrens welkom is nie

die wind kerm in haar ore,

beskermend slaan die donkerte

sy arms om haar

 

die man op die maan

se glimlag het verdwyn

strak en emosieloos

gaap hy haar aan

‘n knop vorm in sy keel

 

‘n seevoël fluister haar naam

saggies dog hoorbaar,

gewillig soos ‘n slaaf

drentel sy agter die stemmetjie aan

 

warm trane

gemeng met soutwater

bring ‘n wrang smaak in haar mond,

tog voel sy vreedsaam

soos ‘n kind

wat vry en sonder sorge

saam met sy maatjies baljaar

 

hardhandig gryp ‘n brander

aan haar linkerarm

en sleep haar agter hom aan

die wye dieptes in

in ‘n oogwink sink sy

weg

weg

weg

 

hier in die arms

van die see by drieankerbaai

voel sy veilig

hier het sy berusting gevind

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •