Harry ter Balkt leest zijn gedichten tijdens de opname van zijn luisterboek ‘Wij waren daar niet toen wij daar waren’, Nijmegen, lente 2008
Keelpastilles! En het gezwets in dit gatenkaashoofd.
Zo buig ik voorover over mijzelf en mijn adem die ademt.
De roestvrije velden die ik zag, de dappere hondsdraf
en de overloop waar mijn klimgrage geest nog gaat verdwalen,
ja, dit is een voorspelling! Ik lees mijn allereerste en mijn
tweede schrijfmachinevers en zo maar door, vacuüm gezogen
in dit glazen hok, dwars door de verwarring van de technicus
en het schateren van Willemien, ijzervreetster,
heilsoldate. Stevig zit ik waar ik zit. Op de geluidsgolven
meeliftend lees ik weergaloos na weergaloos gedicht
in de dikke microfoon, zeg ik het zelf niet dan zeg ik het zelf.
Soms als ik mij een ogenblik niet horen kan of snap
dan stop ik even, wacht en kijk naar mijn papieren,
neem een flinke slok vrieskoude koffie, rook nog wat.
In Memoriam H.H. ter Balkt (1938-2015), miskien wel die grootste Nederlandse digter van die afgelope twintig, dertig jaar.