ONTKENDE HERINNERINGEN
Alles wat ooit gebeurde, is onvindbaar.
Het zijn de lege dagen die je het langst
bijblijven, met vooral die schemerzone
van een slordig geschreven meisjesnaam.
Iemand brengt de tijd door met zinspelen.
Het zijn de schaduwen die je trouwste
gezelschap blijven. Zij mompelen tot
de valavond naar het donker neigt.
Een eindeloze file van woorden staat
dan stil en wacht aan de taalgrens.
De spiegel toont je het tegenovergestelde
van de werkelijkheid. Geen enkel voorwerp
komt hier ooit in beweging, neemt nochtans
voortdurend heel arrogant ruimte in beslag
maar weet er daarna geen raad mee.
De oude rivaliteit tussen woord en beeld
wordt tegen de muur van het geluid gedrukt.
Uit je laptop stijgt de verdraagzaamheid op.
Elke afstand meet je aan de intensiteit
van de langzaam uitstervende voetstappen.
Geen enkele gebeurtenis laait op. Alleen
de onzichtbaarheid beheerst de slotscène
van het laatste toneelstuk dat niet bestaat.
En dan is er steeds weer dat vloeibaar vuur
dat maar niet te blussen valt. De zee brandt.
© Willem M. Roggeman, 2026