nuwe perspektiewe na verhuising
refleksie
die aandson val op die boekrak
weerkaats die boeke in die vloer
soos die weerskyn van herehuise
langs gragte elke boek ’n tuis
*
gemengde uitsig
kyk ek af
sien ek die lelikheid
van ’n battery huurgarages
handig as stoorplek vir afgetredenes
tog al gewoond om ’n lewe lank hul
wiele aan wind & weer onder bome
te laat toeskyt deur krysende kraaie
kyk ek op
sien ek die skoonheid
van ’n lugballon soos ’n spraak-
borrel op die punt van ’n hoë gebou
sweef oor die binnestad soos gedagtes
wat woorde soek lug vang verder opstyg
na gevlerkte idees uit ’n voëlperspektief
*
topverblyf
ons leef in die toppe
van witstamberkebome
van paddastoelwolke
van Vermeer-lugte
wolke vervorm sienderoog
van sampioen na skaap na
aambeeld verkleur van wit
na grys met silwer randjies
die lug is ’n doek vol voëls wat
in hul fluit vlerk- & duikslag vir
ons konserthou volkome vry
van Vermeer se beroemde kwas
vermy hul die toppe van die berke
sal ek soos die vrou wat haar verkyker
vergeet het hul lok? – voer op die balkon?
my arms met sagte keelgeluidjies uitstrek?
*
poeslief
(as antwoord op “wat is natuur nog in dit land?” van J.C. Bloem)
swart met 4 wit pootjies dra
sy ’n rond genommerde tag
as eiendom van 1 van ons
medebewoners in die blok
haar instink lok haar na
’n stukkie wildgroei in die
strak uitgelynde perk onder
die balkon – daar is sy tuis
sy jag nuuskierig op geel
vlinders wat gekamoefleer
met geaarde vlerkies op nerwe
van onkruidtakkies land sy stol
ek vermoed ’n getemde
jagtershart waarvan die inkeping
opgedruk word tot ’n uitgerekte ruit
– kromrug begrawe sy driehoekies
dít is natuur nog in dié land
© Carina van der Walt (4 Julie 2025 – 4 Augustus 2026)