1
Denke ich nun an alles, was da wächst
und wachsend stets gedeiht, fein balanciert
noch von bestand ist in zusammenhang und sinn,
obwohl der zeiger fällt und sterne aus
dem himmel fallen, wie die feigen fallen,
die pole schmelzen, alles drohend über-
schwemmen, die erde wärmer wird und wir
gewohnt an pestilenzen, denn die Zeit läuft aus;
diesem verfall zu wehren, werde ich mit
ackern und aussaat keine zeit verschwenden,
sondern vermehre lieber eine feige,
mit einem einschnitt, einer blanken klinge,
mit einem bleistiftspitzermesser, und
pfropfe dich auf den baum der Poesie.
„Sonett 15“, William Shakespeare
***
1
Sou ek begin te dink aan als wat groei
en groeiend steeds gedy, sekuur nog hang
in samehang en sin, in fyn balans,
hoewel die uurwerk kantel, sterre uit
die lug begin te val soos vye val,
die pole smelt en dreigend als oorspoel,
die aarde warmer word en ons gewoond
aan pestilensies, want Tyd loop uit;
om dié verval te weer sal ek nie tyd
verspil deur saad in goed bereide grond
te druk, maar eerder met ʼn sny ʼn vy
dan prokreëer, ʼn lem gebruik wat blink
toevou, ʼn potloodskerpmaakmes, en fluks
jou in die boom van Poësie inent.
“Sonnet 15”, William Shakespeare
Bron:
Johan Myburg. Steierwerk. Kaapstad: Human & Rousseau (2026)
