 Dolf van Niekerk is op Edenburg in die Vrystaat gebore, waar hy ook sy skoolloopbaan voltooi. Hy studeer aan verskeie universiteite en behaal in 1982 ’n doktorsgraad in Wysbegeerte aan die Universiteit van Pretoria. Hy begin sy loopbaan by die SAUK as omroeper/regisseur. Hy raak betrokke by die Departement van Landbou se radiodiens (Landbouradio) en word later Direkteur van die Departement se Inligtingsdiens, ’n pos wat hy tot sy aftrede in 1994 beklee. Aanvanklik skryf Van Niekerk hoorspele en hoorbeelde vir die radio. Sy eerste gedigte verskyn in 1953 in Standpunte. Sy eerste prosawerk, Gannavlei, verskyn in 1958. Sy oeuvre bestryk al die genres: prosa, poësie en drama. Benewens toekennings vir sy radiowerk het Van Niekerk ook die Eugène Marais-prys, die Scheepersprys en die M.E.R.-prys ontvang. Die bundel Lang reis na Ithaka, het in 2009 by Protea Boekhuis verskyn. Sy jongste bundel, Berigte uit die skemerland, verskyn by Imprimatur, 2019 |
’n Skerfie glas tussen bitterbosse.
In die veld weerkaats tye van rooigrassade
in die wind voor aarde se verbittering;
witneusskape teen die hang,
korhane roep die skemer op,
bleshoenders roer die water
in hul vaart; rimpelinge
uit die diepte laat gedagtes vloei
oor kom en gaan, die ritme van beweeg
en ruspunt: gletsers en lawa in die Karoo,
’n meer om Drie Susters se hals,
Swartberg se geheime in die skemer
waar orakels in die gleuwe waarheid soek
en hy op ’n antwoord uit die aarde wag,
maar weet dit sal uiteindelik
in sy gesplete wese lê
{Uit: Berigte uit die skemerland, 2019}
*
Volmaan dwaal my gees
in strate van my jeug
op soek na gestaltes
uit drome en verlange
tot ek hom sien:
die kind wat op ’n miershoop
vir skape preek en snags
na verlore lammers soek
met gedagtes elders,
maar uiteindelik gedoem
tot snyer van pakke en manelle;
en klerestof wat algaande
op die longe pak en hom
oplaas versmoor dat hy
vyf jaar lank in skemer leef
tot hy een volmaan
in my arms sterf
{Uit: Berigte uit die skemerland, 2019}
*
Was dit sluiers
of membrane waardeur ek
na die lig moes beur;
of dalk ’n muur, ’n heg
van dorings, ’n DNS-struktuur;
of was dit mensehande met ’n tang
wat die spinsel in die moederskoot
moes breek? Want iets daarvan
skemer steeds deur die bestaan:
ruimtenood en onrus, verwondering
dat dood so digby lewe lê.
En nou dié liefde wat die bekende
onmag laat herleef, só verweef
dat ek nogmaals nie weet
maar soek na vorm, iewers om heen
te swem, te kruip – ’n luik wat open
na ’n dag se sekerheid.
Of moet ek leer dat tussen
mens en mens en man en vrou
die geheim in die gedaante
van versperrings lê: geprojekteerde
beeld, gewaande wese,
die spanning tussen gister en nou.
Uit: Versindaba 2007, Marlise Joubert [samesteller], Protea boekhuis, 2007