Johann van der Walt

Johann van der Walt

Johann van der Walt werk as ’n vryskut video redigeerder en skrywer in die televisiebedryf. Hy het twee internasionale kinderboeke geskryf, wat ook onlangs plaaslik by Minimal Press verskyn het, Bhubesi en Frankie Learns To Fly. Sy debuutdigbundel, Parlement van uile, verskyn in 2020 by Naledi asook sy eerste versameling van engelse verse, This Road Doesn’t Lead Home, uitgegee deur Red Mare Press in Noord-Amerika. Tans werk hy aan ’n versameling gruwelverhale vir ouer kinders.

Hy skryf gedigte sedert kleintyd, meestal om die wêreld en verhoudinge rondom hom in perspektief te plaas. Baie van sy verse bevat die menslike psige as fondasie, en hy gebruik dikwels aspekte soos heimwee, die verlede, seks en liefde as maatstaf vir gedigte. Digkuns is volgens hom ’n vorm van skryf wat gegrond moet wees op iets persoonlik om sodoende die kuns tasbaar te maak, indien wel die geval sal die verse vanuit die skrywer se vlees self na vore kom. “Digters moet eerstens eerlik wees met hulleself, met genoegsame duidelikheid kan besin oor hoekom hulle gedigte skryf, voordat hulle gedigte vir ander oë wil skryf.”

Hy is op Potchefstroom gebore, maar het in Ficksburg in die Oos-Vrystaat groot geword.

 

ode aan ontsterflike verse

 

ek weet, nes jy, hoe om my moedertong die knie te laat buig

‘n vreemde vel van inboorling tot woning te verklaar

en ‘n ander paradys ver van ossewakreun te betree

tóg bly verse jou verbintenis aan ons

afrikaans is nie bloot net ‘n taal wat ons wegsmyt nie dit weet jy goed

sy word opgeroep nie vanuit longe nie maar vanuit gees

selfs daar waar jy worstel met vergangklikheid sal afrikaans eerste

uit jou longe as verlangde spreekbeurt ontsnap

nes jy, weet ek ook hoe om skoensole langs die seine te slyp

eerstehands het ek ervaar hoe vensters geel happe uit parys-skemers byt

wat my wel stom laat is hoe jy, jare daarna, die apartheidskubbe

– frustrasies van tralies na palmsholtes oorgedra-

met brutale vers uit jou vel sonder wraak kon afskil?

sou julle ooit, na dít alles, híér op tuisbodem geluk kon uitkerf

of was dáárdie vroeë herfsaande in parys die ware koningkryk?

vyf-en-vyftig trappe daagliks geklouter tot nuutgevonde samesyn

(dit is juis oor daardie tyd wat ek hierdie woorde neerskryf)

sê my of jy soms nog wonder na waar jou eerste verse wei?

verby die nok, op teen die gebou, hemelwaarts

selfs verby drakoniese gesteentes wat van hoog op die stad neerkyk

alhoewel ‘n suksesvolle sprong oor die maan nooit op sy kerfstok sal beland

word sy blues- ‘n soektog na ‘n huis steeds versadig gelaat-

vra rustelose lesers op balkonne want hulle weet

tydens boekoopslaantyd kry ysterkoei opnuut ‘n kamp om in te sweet

 

*

lewe ná 30

 

as jy dertig slaan met ’n alleenlopende lyf

kry jou familie ’n gemoedsbekakking

hulle smee dan snaakse komplotte agter jou rug

die dertigs is mos vrugbare jare

en die familie soek kleinkinders om te bederf

liefs kinders binne die huwelik

wat sagter op die sosiale reputasie land

 

hulle vrees ’n skoot in die donker

en sal enige iets doen

om jou in ’n verhouding te kry

looks en persoonlikheid tel nie meer nie

dinge wat jy in ’n vrou soek val op dowe ore

hulle gaan hard te werk om mense in jou rigting te paai

jy kan sommer al klaar tussen jou lieste

die kinders voel brand

 

*

die toeval van menswees

 

as my lewe sy vervaldatum eindelik oorskry

en die dood my tyd op ’n vel papier neerlê

as hy die dokument van my wese

wegbêre in sy vliesvlerkaktetas

my gyselaar hou in die niet

onthou vleesbaai

sy versteekte koraalstrand

die versteende werpsel skulpe

bloot ivoodobbertjies in die sand

die dood stotter

in die geselskap van bitter raasblaarblom

lig tog ’n koppie

sonder suiker

só sal jy my vir altyd onthou

 

© Johann van der Walt, 2020

 

Bookmark and Share
  •