Pieter Hugo is gebore op 7 Junie 1960 in die pastorie op Greyton. Hy is een van agt kinders. Hy word groot in Windhoek en voltooi sy skoolloopbaan aan Jan Möhr Hoërskool.
Na diensplig voltooi Pieter die BA-graad en HOD aan die Universiteit Stellenbosch. Hy werk as onderwyser in Malawi, as gemeenskapsontwikelaar in Bonnievale en Worcester en by die Werda- beetfabriek in Bonnievale. Pieter behaal in 1996 die graad BBibl aan UNISA en vir die res van sy loopbaan werk hy vir die Wes-Kaapse Provinsiale Biblioteekdiens, eers in Beaufort-Wes en later in Kaapstad.
Hy tree in 2025 af en woon in Somerset-Wes.
Van sy gedigte word in 2010 in Nuwe Stemme 4 opgeneem en sy debuutbundel, Alchemie van my muse, word in 2019 deur Naledi uitgegee. Sy tweede bundel, Vryval, verskyn sewe jaar later, in 2026, ook by Naledi. Van sy gedigte is al in verskeie versamelbundels opgeneem.
Pieter dek ’n wye register met sy digkuns waarin speelsheid telkens met somberheid kontrasteer. Hy speel behendig met verskillende digvorms, van formele verse tot vrye verse en konkrete gedigte.
Woordstof
Ek kuier lekker by my oudste broer
oor ‘n droomdis van vis en baie wyn.
Ons gesels oor gedigte, boeke, pyn:
enkeldiep lê die woorde oor die vloer.
“Skryf ‘n sonnet. Dan is jy ‘n digter!”
daag hy my uit. Ek skryf die hele nag,
maar kry net kwatryne. So breek die dag:
kniediep lê die woorde, dronk, ontnugter.
Ons luister radionuus, ons lees koerant,
ons sink weg, verdrink in die alfabet!
Ek stofsuig alles op, van A tot Z,
die ganse woordgemors, van hoek tot kant,
maar die suier verstop letterlik. Met
die pyp se skud verskyn daar dié sonnet.
My Beaufort-Wes: 1 & 2
1: Vir NPvWL
ek bly daar waar
die laatmiddag nog room word
maar treine wat ver fluit
ongehoord in ou gedigte hoort
ek bly daar waar
die nasionale pad dag en nag dreun
en Gert Vlok Nel se ou fiets
soms verbyknerp, moeg, voor my oog
ek bly daar waar
prossies sit op die bordienghuis se stoep:
vanaand gaan hoor ons nog hoe
die lorriedrywers vir hul toet
Nie pa se gedig nie
Nee, pa, dis nie pa se gedig nie.
Nege jaar gelede, toe pa dood is,
was die skielike gat net te groot.
Om toe vir pa te moes dig
sou net nie rym nie.
Nee, pa, dis my skoonpa se gedig hierdie.
Hy is ook skielik dood, tussen sy skape.
Regte skape, nie soos pa se kudde
wat pa met kanselwoorde
probeer lei het nie.
Nee, pa, hy’t geen laaste woorde gehad nie.
Net soos pa is hy stomgeslaan deur die dood.
Al het hy vanoggend noukeurig skaap geslag,
al het pa pragtig oor die hemel gepreek,
wou julle nog nie sterf nie.
Ja, pa, ‘n goeie gedig rym nie op nie nie.
Ek weet, pa, maar dood rym nie met lewe nie
en nou se hartseer gaan nie hou nie,
maar ‘n pa se niemeerdaar nie
verdwyn net nooit weer nie.
(Uit: Alchemie van my muse, Pieter Hugo)