Dit wil voorkom asof Breyten Breytenbach se segetog deur die Nederlandse media nog nie naastenby ten einde gaan loop nie. Soos reeds met Nuuswekker van 12 Junie berig is, vind daar in Hengelo ‘n omvattende huldigingsfees vir sy 70ste-verjaarsdag plaas. Hierdie fees, wat nog tot 26 Julie duur, het as hooffokus Breyten se skilderye van die afgelope 40 jaar, plus tien nuwe sonnette wat almal met die tema “engel” (soos verberg in die naam “Hengelo”) te make het, en op verskillende plekke in die stad aangebring is; teen geboue en onder in duikweë. Op die webblad van Trouw is ‘n uitgebreide artikel geplaas oor die lewe en werk van Breyten. (Die berig kan hier gelees word.) Voorts berig ons korrespondent in Gent dat daar reeds etlike artikels (soos in De Groene Amsterdammer en Vrij Nederland, byvoorbeeld) verskyn het en dat Raakruimtes, die titel van dié fees, sommer baie aandag trek. (Lees ook Charl-Pierre Naudé se blog-inskrywing waarin hy kortliks na hul voorlesing tydens dié besonderse geleentheid verwys …)
Die volgende vrae kom egter onwillekeurig by ‘n mens op: Wat word hier ter lande gedoen om dié besonderse mylpaal van een van ons héél grootste digters te vier? En wie se taak is dit om inisiatief hiermee te neem? Waarom so vinnig met kritiek en so traag met handeklap? Vinnig-vinnig fladder my oog deur die Groot Verseboek en ek merk dat Lina Spies (sowel as Wopko Jensma – waar hy ook al mag wees) ook hierdie besonderse mylplaal vanjaar behaal. En verlede jaar was daar Jeanne Goosen en enkele jare gelede Adam Small, Wilma Stockenström, Pirow Bekker, IL de Villiers, Hennie Aucamp en Petra Müller … Het hierdie digters nie verdien om op ‘n gróót verhoog vereer te word vir hul onderskeie bydraes tot ons digkuns nie?!
Ek vra maar net – want, ai, die gaping tussen die ideaal en die realiteit lê só wyd verfrommel in ons literêre snippermandjie. (Jammer vir die verwarde beeldspraak, maar die versoeking was gewoon te groot.)
Nietemin, kom ons klap hande vandag. Vir wie ook al; wáár ook al.
Mooi bly.
LE