Philip de Vos. van mooi dinge in die lewe

Hier sit ek nou met ‘n blog van my eie en ek moet dadelik erken, ek kan nie vreeslike slim dinge oor die letterkunde hier kwytraak nie, want jare der jare gelede het ek in Durban ‘n frenoloog besoek (dis ‘n baie mooi Afrikaanse woord wat in almal se woordeskat behoort te wees, en dis natuurlik soos almal weet ‘n soort fortuinverteller-toordokter wat al die knoppe op jou kop bevoel en dan vir jou allerhande mooi dinge vertel … en al wat hierdie vrou vir my kon vertel was dat ek met my geboorte op my kop geval het, want die knoppe op my kop is ‘n bietjie snaakserig. Wat sy verder daardie dag kwytgeraak het, kan ek nou na 50 jaar glad nie meer onthou nie. Niks oor hoe ek eendag die aandagspan van ‘n muskiet sou hê nie; niks oor hoe ek nooit ooit diep dinge sal dink nie; niks oor hoe ek nooit Agaat sal lees nie; niks oor hoe ek nooit so mooi soos Joan Hambidge sal kan dig nie.
 
 

 

Al wat ek vandag nog kan onthou is dat ek maar bra vieserig gevoel het om tien sjielings te moes betaal net om te hoor dat my eerste kennismaking met die wêreld die kraamsaal se vloer was.

Ewenwel, hier sit ek nou en ek moet almal wysmaak dat ek álles van allerhande wyse dinge weet terwyl my grootste nalatenskap waarskynlik die volgende diep stuk poësie gaan wees:

 

Hallo walvis,

hoesie water?

Nat, ou pellie,

sien jou later!

 

Ek kan ook sommer dadelik my kop op ‘n blog sit om almal te verseker dat daar net die mooi en edele dinge van die lewe hier gaan verskyn, anders as wat onse Steve op sy blog kwytraak, want die enigste lelike woord wat ek ken is die woord ghwano en nou dat ek dit gesê het, voel ek amper ek moet my mond met seepsoda gaan uitwas.

Nee, in plaas daarvan om aan die lelike dinge van die lewe te dink, dink ek liewers die heeldag deur aan mooi woorde soos amandel en uroloog en watter ander woorde daarmee rym. En op die ou end kan ek dalk ‘n juweeltjie op ‘n skoon vel papier neerplak.

‘n Paar jaar gelede toe ek nog opera gesing het, het ek een oggend by die operahuis aangekom met my kop vol allerhande rymwoorde en het ek met die ander sangers in die kafeteria gaan gesels. My kopvel het skielik begin jeuk, en toe ek my kop krap, val ‘n verkleurmannetjie uit my hare en op die tafel neer. Een van die sangers het opgemerk: “Sy kop is vol goggas!” En partykeer wonder ek of dit miskien dít was wat daardie frenoloog destyds met haar vingers gevoel het en te skaam was om vir my te sê.

 En om tien sjielings te betaal om te hoor jy het op jou kop geval, is mos darem ‘n bietjie dik vir ‘n daalder.

 

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •