Ek sien LitNet het ʼn skrywersprofiel van my tannie Zandra gelaai. Gaan kyk hier.
Hier is ʼn gedig wat ek geskryf het na aanleiding van iets wat ek uit my kinderdae onthou. Ek is op laerskool, dink ek. Ons is in die Kaap vir Desember, huur ʼn huis in Milnerton. Hoekom Milnerton? Tannie Zandra en oom Gert kom kuier. Op die tafel is ʼn boek, seker oor Europese kuns. Tannie Zandra blaai daardeur, gesels met my oor die skilderye. Om prente te teken was nog altyd my enigste werklike talent en tannie Zandra was iemand wat dit verstaan het. Weens my pa se homofobie mag ek egter nie kuns as vak op skool geneem het nie.
Die gedig is nog nie klaar nie. Dis seker een van daardies wat mense as “anekdoties” sal beskryf. Ek weet nie hoe om verder daaraan te skaaf nie. Dalk moet dit maar hier bly hang.
Ek vlieg vanaand Australië toe vir twee weke. Sal probeer om elke nou en van daar af in te loer. Dalk selfs iets skryf.
LOUVRE
Tannie Zandra met lang mentolsigaret
blaai deur ʼn koffietafelkunsboek.
Sy blaas dun rook en groot woorde.
Met haar bob ʼn hoofkroonseil sê sy:
“Andries, hierdie afdruk kan net nie
rég laat geskied aan die skildery nie.
Jy móét dit in die Louvre sien!”
Hy hang die woord Louvre op en dink:
Skilderye se horisonne is wyer as rame,
ʼn tuinmuurkraal, of die grag om ʼn boek;
alles bars los met verf op ʼn doek.
“Kuns op skool is net vir moffies,”
beveel sy pa jare later.
Tannie Zandra, kan jy my dalk sê
hoekom hy elke galery –
Pompidou, Musée d’Orsay
Picasso, selfs Dali – jare later besoek,
maar by die Louvre loop hy verby?