Groete uit Sydney. Na ʼn week hier sukkel ek nog steeds om aan die slaap te raak in die nag. Maar dan weer, by die huis is dit ook ʼn kwessie.
Zandra Bezuidenhout het voorstelle gemaak ter verbetering van die gedig oor haar wat ek hier hoog en droog laat hang het. Ek sien sy het haarself (of haar naam, ten minste) uit die storie geskryf, asook my oorlede vader se homofobie. En wie is ek nou om te protesteer as sy haar eie woorde verander? Ek dink nie juis aan haar as ʼn “tante” nie. Dit klink te ernstig! Aan die ander kant is dit nou meer speels in aanslag as die morbiede eerste weergawe.
Ek is onseker. Hoekom loop ek dan by die Louvre verby? Sonder die vader en die simbole van voorstedelike inkerkering is hierdie kwessie nou selfs méér obskuur.
Ek dink tog ek hou meer van haar weergawe – dit werk baie beter as gedig. Hier is dit:
LOUVRE
My tante rook ‘n mentolsigaret
blaai deur ʼn koffietafelboek
blaas dun rook en groot woorde.
Met haar bob ʼn hoofkroonseil sê sy:
“Andries, hierdie afdruk
praat nie soos die skildery nie.
Jy móét dit eendag in die Louvre bekyk!”
Hy hang die Louvre in sy geheue op en dink:
Die skildery se horison is wyer as die raam,
‘n prent se glans, die omslag om ʼn boek;
kuns het eenmaal losgekom in verf op doek.
My liewe tante, weet jy dalk
waarom besoek ek jare later elke galery –
Pompidou, Musée d’Orsay
Picasso, Dali, selfs –
maar by die Louvre loop ek verby?