Qantas se vliegtuig se satellietkommunikasie werk toe nie. Ons moet almal weer uitklim. Elkeen kry ʼn “meal voucher.” Ek probeer om gedigte te lees uit bundels wat ek in Melbourne se boekwinkels aangeskaf het. Helaas, lughawens laat dit nie toe nie. Vier ure later bring hulle vir ons ʼn nuwe vliegtuig met ʼn better connection. Uiteindelik kan ek wegkom uit hierdie land van “mates” met hulle irriterende aksente.
VLUG VERTRAAG
hierdie is geen hawe vir gedigte nie, nee
koffers hik deur slootjies tussen klatermarmer teëls
vaders wip aan kinders wat winde sluk van skree
ʼn selfoon oorbrug die skeur tussen rock en rap
in die badkamer ʼn ma wat om godsnaam
vir ʼn oomblik langer hande was
slaan die bundel dan maar toe
laat die vers saam met daardie tuig
wat wiele by sy romp uit buig tussen hemel en aarde
hang, laat die grondpersoneel se luidsprekers
doodluiters die koeplette kaap
vagevuur hier en passasiers van Santiago
wie se tonge te haastig oor hul voete val
om Lorca of Neruda wakker te maak
duidelik slaap Carver nog sy babelas af
berei Collins voor vir ʼn klas