Net vir die rekord. Miskien verstaan ek nie waaroor blogs gaan nie. Dit lê iewers tussen binnepraat en die openbare domein. As jy gedigte publiseer, word jy deur ʼn hele uitgerekte proses teen jouself beskerm. Daar’s mense wat dit keur, daar’s ʼn redakteur, daar’s ʼn entrepreneur wat bereid is om geld aan die drukkoste te spandeer. Ink op papier is heel anders, dink ek, as letters wat digitaal op ʼn skerm verskyn. Digitaal is tentatief. As ʼn mens ʼn gedig op jou blog ophang, is dit soos om dit vir vriende te wys vir kommentaar. (En ek is dankbaar vir wonderlike kommentaar wat mense in die verlede hier op my pogings gelewer het.) Maar is dit naïef (dalk selfs ekshibisionisties en vulgêr?) om jou works-in-progress só bloot te stel?
Hm, Arnold. Daarvan is ek bewus. Ek verwys nie na die materialiteit van die medium nie, eerder na die sosiale proses wat gevolg word om dit in die openbare domein te kry. Dis tog anders as met boeke, vir eers.
Ek dink dit is na”ief om te dink as jy digitaal publiseer dit tentatief is. Google se “cache” en die Waybackmachine (http://web.archive.org) se geheues is groot en lank.
Nee, vulg^er sou wees om te s^e ‘n dubbelganger het dit geskryf, nie jy nie; maar dan wanneer jy dit in boekvorm verskyn, dit vir jouself toe te eien…