Heidi Pienaar – Zimbabwese priesters vra “Sing vir ons asseblief “Die Stem”.

 

 

 

 

 

 

Priesters van Zimbabwe vra ; “Sing vir ons asseblief  ‘Die Stem’.

In 2001 besoek ek as deel van ‘n span van Suid Afrika se Faith and Light-beweging die Franse dorpie Lourdes waarheen verstandelik gestremdes van oor die hele wêreld gebring is vir ‘n Paas-retreat. Nou wonder julle seker hoekom ek daaroor skryf. Want sien ek het in die hotelkamer op die swart gegote balkonnetjie met sy wit gehekelde duiwe gesit en grens want ek was seker amper die enigste Afrikaanse persoon tussen duisende ander van oral oor die wêreld selfs van Thailand die nuwe Russiese state en die ko-ordineerder van Afrika het ons kom besoek en gevra watter tale is daar alles in Suid Afrika , natuurlik het ek ingetjip voor almal, Afrikaans, dis amper soos Vlaams waarop Gilain Duchenne baie verras gereageer het. “Nou ja dan moet jy mos in jou taal  op die Maandag byeenkoms in die Basilika kom sê” Jesus het opgestaan, maar doen dit met vreugde.” Die dag het aangebreek en Jacinta Swarts kom vra my inderhaas of ek nie iets het wat lyk na ‘n volkskostuum nie. Ek krap tussen my klere rond en kom op ‘n leopardskin erg kort rokkie af meer ‘n bloes wat met dik tights gedra word. Jacinta gee dit een kyk, ja dit sal maar moet doen, ek weet nie wat die biskoppe en aartsbiskoppe en what have you gaan dink nie en iemand in ons geselskap tjip in ” maar ons volkskostuum is ‘n t-shirt shorts en ‘n paar tekkies “.

Die dag breek aan en ek en Jacinta lei ons span verby die duisende mense na die middel altaar waar Kerkmanne van enige denominasie of geloof wat jy aan kan dink sit. Ek loop in my leopardskin rokkie met boots en ‘n klein zoeloedrommetjie om my nek en plaas ons geskenke uit Afrika neer. Kalbasse en boerpampoene en koringare. Maar voor die verrigtinge moes ek eers my stukkie saam met die ander “tale” oefen. Ek is nogal laaste na die Duitser. Die oefenmeester kom die ry af en toe vra hy “Waarin gaan jy praat ? en toe wonder ek hoe sal hierdie Katolieke Fransman tog nou weet van my taal “Afrikaans sê ek toe maar”. “Afrikaaaaans ” roep hy uit en trek behaaglik aan die woord asof dit ‘n duur sigaar is en gooi sy arms soos met ‘n “haleluja” op in die lug. Ek staan verstom en gaap die man aan want die vreugde op sy gesig was eg.

O my gatta, dink ek, wat gaan nou hier aan. Die man weet van Afrikaans en is baie duidelik mal daaroor. In elke geval dit blyk toe daar is glo heelwat Franse wat weet van die taal en dit waardeer. Dis toe ek na die verrigtinge terug loop hotel toe al grensend van aandoening. En toe ek by die portaal aankom was daar ‘n informele partytjie aan die gang met Zimbabwe se priesters  en lede van die Noord Engeland groep ook by. Father William vra my en Jacinta toe “Asseblief sing vir ons die Die Stem ? “O, julle bedoel seker Nkosi sikellele i Afrika ?”

“Nee, ” koor hulle tegelyk ” ons wil Die Stem hoor in Afrikaans asseblief dis so mooi.”  Net daar besef ek, ek onthou nie al die woorde nie maar tussen my en Jacinta sit ons toe maar die Die Stem aanmekaar tot die vreugde van die twee priesters. By die huis vertel ek vir Patrick de la Roche van die Victory Park groep die storie. “Kom laat ek jou nou ook iets van Afrikaans vertel ” sê  Patrick ‘n Franse -Kanadees wat in Krugersdorp grootgeword het.” Ons was by ‘n internasionale saamtrek in die  Dominikaanse Eilande toe die Skandinawiese ko-ordineerder na my toe kom en vir my vra watter taal is outentiek aan julle land? Patrick sê toe nee hy moet dit maar in Khosa hou of Engels maar hy ken nie Khosa nie. Toe word daardie man glo kwaad met so ‘n middernagtelike son in sy oë en toe sê hy “Nee wat praat jy nou julle outentieke taal is Afrikaans en sal jy nou asseblief vir my Faith and Light in Afrikaans skryf ” en daarom loop hy met die t-hempie met Geloof en Lig op gedruk waaroor ek hom gepols het want daar is nie sulke groepe nie. Dit maak mens warm as jy sulke staaltjies hoor. Het een van julle al sulke ondervindings oorsee gehad oor julle taal Afrikaans? Skryf ook ons wil ook daarvan hoor. Hierby is my gedig oor die “fioretti ” van die Franse Pirenieë. Fioretti is Italiaans vir ‘n klein boeket van bergblommetjies. Maar dit beteken ook ” ‘n boeket van klein stories” en ‘n gedig is mos maar ‘n klein storie.

 

Fioretti van die Franse Pirenieë.

” fioretti is Italiaans vir ‘n boeket van klein berg of veldblommetjies. Dit beteken ook ‘n boeket van ‘klein  stories’.”

Ook ek was betower soos Breyten deur die

nederige vreugde van ‘n bossie bergblomme

wat sy klein stories van die berge vir my vertel

die geel en pers bergblomme gepluk

soos soeweniers

van die intense pers

droom van die berg

en die geel miniatuuraffodil

‘n soewenier van die aandlug

‘n soet amber waskoek gemeng

uit warm perdemis en die geur van bergblomme

en die reuk van skaapvelle wat nog

soos ou vuil sneeu oor die heinings hang

die bergblomme is kettings van klein lanterns

wat ons na die ou grafte van pelgrims lei

hier waar die berge nog rou

oor sy gevalle pelgrims

met watervalle van gesmelte sneeu

wat hier nog huil in die kranse

met die stilte slegs geklief

deur die roukrete van voëls

en die skaduwees van takke wat roerloos

hang soos swart mantillas bo klowe

waarin die wit klippe lê soos uitgebrande sterre

maar saans in die berge en skeure hang

blink watervalle van gesmelte sneeu

in die aandson

soos goue engellere

en lenteharte bons weer

lig en hoog aan groen latte

soos voëlneste oor kranse

waar die rou krete van ‘n bergarend

die blou bors van die lug skeur

tot ‘n rou stilte daaruit bloei

en bo riviere wat skuimend afkom

van die gesmelte sneeu

raak ‘n pelgrimsgraf

hier en daar los van ‘n hoë krans

of rots en donder vreugdevol

na onder saam in die gemaal

hier waar ou askete kom huppel het

in die groen gras

met hul longe ou paashase bevry

van die dogma van ou gebede

soos gestyfde servette

en klaterend teen die kranse

gooi die water ook die eggo

van die wilde heuningkleur perde

wat saans terug gallop na die berge

met hul goue maanhare vlammend

in die skemer soos die swaarde

van ou kruisvaarders

en ons pluk die fioretti

‘n boeket van geliefdes se oë

of die “klein stories” van ons gedagtes

en gevoelens en gewaarwordinge

waar die hart ‘n voetpad vind

op hierdie bergpaadjies elkeen

‘n Via Dolorosa

verby die spokerige wit populierwoud

die siele van ‘n kolonie melaatses

eenkant teen die rivier wat

vir ons waai met hul hande toegebind

en die groen gras en vrolike fioretti

wat die wit wintergeraamtes van die klippe

en pieke toegroei

bo pers lappies wingerde silwer omsoom

met wit berke vol swart merke

soos die lyste van oorloggesneuweldes

en die hart wat al meer en meer

homself onttrek en ‘n pelgrimshut word

hier waar mens uitgebleik in die stilte

van son en berg en warm wind

net weer ‘n stomme siel word

wat homself weer vind

op die Via Lucis,

die Weg van die Lig

met die gelyktrek of sporing van

hart en siel en verstand

die siel wat vooruit huppel

ewige blou lug

en die hart ‘n stukkie bergdroom

gespieël in  die glashelder  opgewonde

bergstroom van die  verstand

tot die pienk en wit vrugtebome

op stelte vrolik in hul feeskostuums

tussen die lederhosen van houthuisies

loop deur die bergdorpie

van die hart

of soos pienk brood in wyn gedoop

ter viering van die Pase

die Wederopstanding van die Vlees

en onder in die vallei

‘n kudde skape wat soos goue ruspes terugkeer

want die Paasengel is ‘n skaapwagter

met die wit paaslaam van die maan

gedra in die pers gordel van die Skemer

wat sy nuutgevonde vreugde deel

vir die verlore lam met die wit magrietjies

wat baldadig breek deur die lang spriete

soos die helder swartpers ogies

van pasgebore lammers

hier  met  die vars bergwater

wat die klip van die siel

weer  glad en rond slyt

en die wind in die aandlig

tog voor ‘n paar druppels gaan lê

en saggies vir mens fluister

“hoor die droewe paaslied

van die lentereëns is hier

in die dertig sikkels silwer

van ‘n populier “

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •