Ja, ek was stillerig vir ‘n week, maar ongelukkig nie omdat ek in São Paulo was nie. Ek moes my besoek op die laaste nippertjie uitstel (tot September, waarskynlik) en sedertdien is ek so besig (met persoonlike en werksadministrasie, met voorbereiding vir ‘n opkomende module, met nagraadse studente…) dat ek nie by blog kon uitkom nie. Om die waarheid te sê, ek kom nie eers by lees uit nie. Ek proe-proe so aan Kundera se jongste essaybundel, Encounter, maar ek vorder maar stadig met die roman langs my bed — en met akademiese leeswerk gaan dit nog swaarder. Kom ons sê maar dis die hitte…
Die bewondering is klaarblyklik wedersyds. In ‘n onderhoud met Reich in die jongste Gramophone sê hierdie 75-jarige Amerikaanse komponis dat die ou grense tussen klassieke en rock musiek (en musikante) vir hom al hoe minder betekenis het; en noem hy The National dan as ‘n spesifieke voorbeeld van ‘n rockgroep wat ook ‘n aanvoeling vir kontemporêre klassieke idiome het. En dit bly nie by praat nie: The National se Bryce Dessner het verlede jaar elektriese kitaar gespeel op ‘n opname van een van Reich se jongste komposisies — ‘n stuk “klassieke” musiek, 2 x 5, wat hy vir ‘n rock-ensemble geskryf het.
En dan is einste Dessner self natuurlik ook ‘n klassiek-opgeleide kitaarspeler en komponis. Hy het, in ‘n soort parallelle loopbaan, al etlike klassieke komposisies vir kontemporêre ensembles gekomponeer: vir die New York Guitar Festival in 2006 byvoorbeeld “Memorial”, vir kitaar, altviool en perkussie. Hy het selfs al ‘n opdragwerk, “Aheym (Homeward)”, vir die bekende Kronos Quartet gelewer… In die vroeë twintigste eeu het groot modernistiese komponiste soos Bartok en Stravinski hulle deur volksmusiek en jazz laat beïnvloed; waarom sou dit nou anders wees met rock?
In 1990 was ek een aand by ‘n konsert waar Johannes Kerkorrel met net klavier, ‘double bass’ en (soms) klarinet-begeleiding gesing het. Hy het heelwat van die songs wat later op Bloudruk sou verskyn gespeel, maar ook heelwat van sy ‘kabaret’-tipe songs wat nooi opgeneem is nie. Een van hulle was ‘Welkom in Welkom’… Ai, as daar toe al ordentlik selfone was het ek ‘n bootleg gemaak. Nou het ek net vae herinneringe van ‘n magiese aand. Geniet ie veldwerk; sien jou by Woordfees!
Desmond, dankie vir ‘n lekker stuk hier! Ek wens ek kon aan ‘n behoorlike gesprek daaroor deelneem, maar ek hardloop rond om veldwerk in Welkom (wens dit was Sao Paulo!) te gaan doen. The National se perkussie herinner my ook soms aan Joy Division.