Kruisverhoor
De rode ster staat tussen de gordijnen
en breekt het nachtelijk zweet.
Een schim treedt voorwaarts uit de kasten.
Een andere staat in de deur.
Uit mijn handen steken harde buisjes,
en mijn mond voelt als een benen tuit.
De rechters lezen om en om
van perkament de vragen op:
Wat is uw leeftijd?
Hoe luidt uw naam?
Naar wie zijt gij vernoemd?
Wilt u anders heten?
Bent u getrouwd?
Met wie en waarom?
Hebt u een kind?
Ik lig nog steeds versteend op bed
en kan mijn stem niet luiden.
Uit mijn snavel een gekras,
mijn pak zit vast.
De scherpe klank voldoet niet aan de eisen
en het verhoor wordt uitgesteld.
Zo ontkom ik elke nacht ternauwernood
aan de rechters van Al-Dabarān.
Treden zij de kamer uit,
dan waakt de ster nog dreigender dan eerst.
De kamer staat nu in een ongekende gloed
als mengde men de argwaan met het kraaienbloed.
© Annemarie Estor, 2012