Vir ʼn hele paar jaar was Molenstraat 3 in Trompsburg my tweede adres. Met ʼn oorslaap op die dorp tydens een van die Brixton Moord & Roof Orkes se rare toere Kaap toe het ek gaan stap. Op die dorp se soom, langs die tennisbaan, was ʼn pragtige huis met ʼn gewel uit die 20s, ʼn stoep en ʼn sonkamer op die hoek. Dit was leeg. Te koop. Met elke oorstop op die dorp het ek weer gaan kyk. Die “Te koop” voor die huis het op dun staalstelte bly staan. Dis dié dat ek toe plan maak. In ʼn land soos Suid-Afrika, waar miljoene mense sonder ʼn behoorlike dak oor die kop moet gaan slaap, is dit obseen as iemand twee huise besit. ʼn Paar morele akrobatiese toertjies later het ek dit saam met familielede gekoop. Die huis sou ʼn skryfplek word.
Vir ʼn tyd lank was dit wél die geval. ʼn Slag of wat het ek selfs vir Karel Schoeman in die winkel raakgeloop en hom nie gesteur nie, soos ek weet hy dit sou verkies. My digbundel is in Molenstraat 3 afgerond, asook koerantrubrieke wat op die vloer uitgepak is om een of ander struktuur vir ʼn bundel te vind.
Vir die grootste deel van die jaar het die huis egter leeg gestaan. Twee jaar gelede het ʼn bende besluit om daar in te trek en dit as basis te gebruik om die hele distrik te besteel. Hulle is deur ʼn buurman en die polisie betrap en sit nou in die tronk. Ek kon myself nie weer so ver kry om terug te gaan en daar te skryf nie. Vriende en familie het soms nog oopgesluit, uitgevee en afgestof om te kuier. Bacchus Nel se toergeselskap het byvoorbeeld onlangs daar oorgeslaap. Hulle was egter ook koeriers vir sleutels en ʼn koopkontrak.
Gister het ek vir die eerste keer in meer as twee jaar teruggekeer. Ek het alles in bokse gepak en die trekmaatskappy ingewag. Nie ʼn helder wolk in die lug nie.
