Plekgedig 28: Jaco Fouché. Bellville

Bellville

 

Bellville, jy was my dorp-stad,

En ek halfmak, halfwild in jou strate.

 

Ek onthou jou wanneer die son ondergaan,

Wanneer die mis tussen die woonstelblokke hang

En die lug na hondekos ruik,

‘n Sirene heelnag raas

En advertensieborde langs die strate pryk.

 

Ek dink aan jou op aande wat nou oud smaak

(Ek is deesdae deurgebring soos ‘n leë halfjack)

En ek smag na die nagte se gestoei in jou teerboesem,

Jy met jou kafees vol warm pasteie en koue Coke

Oorkant jou kantoorgeboue waar die ligte altyd brand

En tussendeur die lang, reguit bane van Voortrekkerweg

(‘n Geskil word teen 150 kilometer per uur besleg).

 

Ek onthou mans wat hard praat

(“Ek het dit nie hier nie, maar ek het dit hier!”)

En paaiende vriendinne

(“Ja, jy het. Jy is ‘n slim man, Renier”).

Vroue glimlag wys wanneer hulle oogkontak vermy

En jong ouens sweer onseker: ek sal jou kry.

Jong mense vertel mekaar: “Die Kaap is my kruis,

Om veiligheidsredes kuier ek naby die huis.”

 

Onder in Durbanweg leun ‘n kroeg oud

Tussen ‘n meubelwinkel en ‘n tote.

Wanneer die musiek stil word

En ek uitgaan, is die naglug koel

En die hemel diep soos ‘n bierpoel.

 

O Bellville!

Kom na my soos die klank van pistoolskote

Soos die drif van ‘n rondreisende evangelis.

Besoek my soos ‘n skuldinvorderaar.

Soen my met jou skurwelipkus!

 

O Bellville!

Neem my na jou beeldskone sielkundiges,

Skryf ‘n pil voor vir verveling en doodsverlangens,

Hoor my lewensverhaal aan,

Presenteer my aan die Allerhoogste

En smoor die proponent se gape.

 

En wanneer jy my lei, lei my na jou vlak watertafel

Onder die monumente aan jou Afrikaner-ondernemers.

Bring my na die Twaalfdemylsteen.

Laat my aansit by die tafel van my mededingers

Wat as die maats van my jeug vermom is

 

En laat my my gesig, ongeskend, in hulle s’n sien.

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •