Plekgedig 45: Veronica Venter. De Aar

DE AAR

 

dis die ou-ou huise

wat my roep en naderlok

pikswart donderwolke

wat skielik op die horison verskyn

vlammende sonsondergange

en die geur van aandblom en jasmyn

 

dis die talle windpompe

met strak blink gesigte

wat beur en kreun

soos in geboorte-nood

en net ‘n dun straaltjie water

baar vir lewensbrood

 

dis die ou-ou doringbome

en rooibessie-pepertakke

wat wieg in dieselfde wind

jare se geheime stories

onder lower gefluister

voorletters in stamme gegrif

 

dis augustus se rooistofstorms

wat tolbosse straat-af rol

sand onder deure inwaai

rooi stof deur ondig rame

op vensterbanke laat neersif

en die son soos nag verdonker

 

ek ken die kerkklok se lui

onthou die skerp fluit van die oranje-snel

verlang na die huis

aan die rand van die dorp

waar die bossie-veld begin

en gaan elke keer terug

 

om die verlange te stil

 

 

Bookmark and Share

7 Kommentare op “Plekgedig 45: Veronica Venter. De Aar”

  1. RONICIA :

    Pragtig

  2. Linda Brand :

    Dit is iets spesiaal. Iemand wat die dorpie al besoek het of daar woon, sal dit nie beter kan beskryf het nie. Pragtig is nie die woord nie. Ons volgende Louise Leipoldt.

  3. PIETER :

    Dit is werklik onbeskryflik mooi! Deur die gedig te lees word jy weggevoer na ‘n ander stukkie van ons mooie land!!

  4. ERNEST :

    Onbeskryflik mooi!

  5. Annelize :

    Pragtige beskrywende gedig!

  6. Koot Vorster :

    Sak met die kommentare, Sarels! Klink soos ‘n Noctem-bende aan ‘t balle poets! A nee a!

  7. Elsabe Louw :

    Ek kan in my gedagtes sien hoe lyk die dorp. Dis roerend mooi

  •