Lykdig 47: Ockie Strydom. In memoriam: Ingrid Jonker

Stilte 

In memoriam: Ingrid Jonker (1933 – 1965)

 

In bossies van drie en sewe,

pomp die see ‘n buik vol skulp en wier

teen die strand se korrels vas;

strooi dit  oor  haar onderrok  se borrelsoom

tot voor die rooiskoen- vrou met die

die briefie in haar hand.

 

Ontvlugting, reeds jare dood

vir nou bly net die stilte oor:

Stilte.

Hartseerkind word hartseervrou:

Stilte.

 

Die water om haar enkels en dan heupe

het haar vir oulaas  vasgehou —

‘n selluloïedpoppie, reeds gesterf

met ‘n profetiese brander vervullend doodgerol:

 

Korreltjie klein,

korreltjie dood. “

 

Ek hoor nog steeds haar stem bo die branders redeneer

en die sleepspoor waar sy haar beker van wanhoop-wense vul;

waar die die diepsee die geheime  van rooi-wang pop kodeer

offer sy haar lende en die kurwes van haar laaste pen.

 

Sý is die hond wat steeds op strande draf,

die seëvoel wat verhongerd vir oulaas daal

en stukkies waarheid tussen wier en gras kom

haal en opdis as die brood, wyn en water

by ‘n nimmereindigende laaste avondmaal.

 

Skielik was sy “Safe soos Jesus”;

haar leë binneste  weer heel –

Pie” en “Gousblom” het  geantwoord

geglo,  geweet  en toe gedoen.

 

Die fluister van die branders is die wit spook

wat ongebore drome verenig en my terugruk

tot die toetse van haar tikmasjien

waar wonderwoorde die lig kan sien:

Vir álmal maar nie vir haar nie.

 

Stilte.

Stilte.

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •