Delphine Lecompte. Ik ben een Mexicaanse dode

Ik ben een Mexicaanse dode

 

‘Ik voel mij alsof ik tien dagen lang heb meegelopen

In een Mexicaanse dodenstoet zonder te eten, zonder te slapen.’

Zeg ik aan boerin Margriet die tegenover mij zit

Ze begrijpt mij niet, haar witte hond begrijpt mij wel

Maar aan zijn begrip heb ik niets, ik leg nog een stuk preskop op mijn bord.

 

Boerin Margriet vraagt of het normaal is dat het poesje

Van haar tienjarige kleindochter reeds uitpuilt als een aangebroken haggis

Maar ik heb nog nooit haggis gegeten

En toen ik zelf tien was was ik glad en nauw als een slakkenhuis

Ik neem nog een slok notenlikeur, en ik zeg: ‘Toen ik tien was was ik ruw en wijd als een marktplein.’

 

Een marktplein met restjes spons en smout en pitten en pulp en worstenbrood

Een marktplein met mannen die hees riepen: ‘Ik kan je niet genezen,

Maar ik kan je weer naar binnen duwen, zodat je vader zijn oogappel

Straks niet aanziet voor wat ze werkelijk is, een gore slet

Die copuleert om zichzelf te leren haten, of om gratis sponzen en smout te krijgen..’

 

Boerin Margriet vraagt of ik haar witte hond wil adopteren

Hij heeft haar gebeten, het vertrouwen is kapot

Een hondenfluisteraar kwam eergisteren langs en probeerde het vertrouwen te herstellen

Hij werd ook gebeten, hij had een ringbaardje en een sardonische lach in zijn ogen

Hij droeg een groene trui en een gouden gourmetarmband met een datum erop gegraveerd.

 

De datum was toekomstig, de datum was vandaag

Vandaag adopteer ik de witte hond van boerin Margriet

Ik kots opzettelijk op het erf

De eerste maaltijd van de witte hond valt in goede aarde.

 

© Delphine Lecompte / 2016

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Delphine Lecompte. Ik ben een Mexicaanse dode”

  1. sigeuner :

    Digkuns nonsens op sy beste!

  •