Yannis Ritsos – vertaling deur Melanie Grobler & Waldemar Gouws
Twee verse van Yiannis Ritsos (1909-1990)
Graderings van Sensasie
Die son het gesak, pienk, oranje. Die see,
donker, asuur, groen. Daar ver, ‘n boot –
‘n swart wiegende kol. Iemand
het op sy voete gekom en uitgeroep: “’n Boot, ‘n boot.”
Die ander, by die koffieplek, het hul stoele gelos, en het gekyk.
Daar was ‘n boot, verseker. Maar die een wat uitgeroep het,
asof nou skuldig, onder die streng kyke van die ander,
het sy blik laat sak en in ‘n lae stem gesê: “Ek het vir julle gejok.”
Uit: Getuienisse A (1963)
Vertaling deur Waldemar Gouws
*
Onvoltooid
Wolke op die berg. Na wie kan ‘n vinger gewys word? Wat? Stil, moeg,
kyk hy voor hom, hy draai om, hy loop, hy buk af.
Die klippe is onder, die voëls is op. ‘n Waterbeker
in die venster. Dissels in die vallei. Hande in die sak.
Voorwendsels, voorwendsels. Die gedig vertraag. Leeg.
Die woord word beteken deur wat dit wou verhul.
Uit: Klippe (1968)
Vertaal deur Waldemar Gouws uit die Engels van Nikos Stangos
*
Die Dans
Die tou glip-gly deur sy vaardige vingers
wat hom terug sal neem na die sagtheid
van haar vel, asof dit van haar af kom
die effense labiale reuk wat hom op en uit neem
ʼn klammigheid in die lug wat die klipblinde
man na die lig lei.
Asterios is dood, sy opgefrommelde horing
sy snoet bebloed. By Delos het hul gestop, Theseus
en die jong Athener om na die altaar van horings te stap
om daar te dans, ‘n onleesbare dans behalwe vir dié
wat reeds die leë meander van die labirint geloop het.
En dit was middag: ‘n skel son, die gloed van hul naaktheid
die glans van herhalings, die verblindende opkoms
van die son, die reuk van dennenaalde en die hiasinte…
Dinge verander: nuwe passies, nuwe dreigemente, nuwe vrese.
Nuwe gevolge ook. Starend na die opkomende jaar op die strand
van Naxos dink ons nie meer aan Theseus, die Minotaurus of Ariadne nie.
Maar mense dans nog daardie dans, gewone mense
wat sy-skop dans by troues en begrafnisse, kroeë
en by die waak van dodes in kiste, asof hoop en hart
tog kan ontmoet, asof hul hulself uit die duisternis kan dans.
– Yannis Ritsos
(Vertaling: Melanie Grobler. April, 2011)