Tomatensap en sereniteit
Mijn dag begint met tomatensap en sereniteit, maar ik kan het niet lang volhouden
Nog voor de middag is er al wodka in mijn tomatensap gesukkeld
En lig ik te vechten met een walvisvaarder in een veel te klein bed
De bedden van walvisvaarders zijn altijd te klein, misschien bereiden ze zich voor
Als ze verzwolgen worden door een walvis dan weten ze hoe zich te manoeuvreren.
De walvisvaarder penetreert me met misplaatste trots
Ik vraag: ‘Bestaat er veel jaloezie tussen walvisvaarders?’
Hij lacht gemeen, wat ik interpreteer als ja, er bestaat veel jaloezie tussen walvisvaarders
Ik vraag: ‘Heb je veel slaag gekregen van je ouders?’
‘Vooral van mijn moeder. Ze was een bittere degenslikster. Ze had vijf zussen,
Die waren hartelijk en vrijgevig, ze werkten alle vijf in een frituurmandenfabriek.’
Ik pijp de walvisvaarder verlegen, mijn kaken produceren klakkende geluiden
Alsof iemand naast het bed aan het tapdansen is
Ik vind tapdansers soms bespottelijk, en op andere momenten vind ik ze briljant
De walvisvaarder komt klaar in mijn mond, hij zegt: ‘Ik hoor een sirene.’
We staan op en zien een ambulance in de Biddersstraat, een oude vrouw wordt
Op een brancard gelegd, ze is fier op haar hulpbehoevendheid.
Ik loop naar buiten en ontferm me over haar profetische teckel
Ik vraag aan de teckel: ‘Zal ik nog leven in 2023?’
Hij zegt: ‘Ja, maar je zal geen benen meer hebben. En je zal een moordenares zijn.’
‘Dat is oké, wat telt zijn mijn ogen en mijn longen.’
Ik neem de profetische teckel mee naar mijn huis en geef hem halfzachte kaas van de Pyreneeën.
Ik drink rode wijn en schrijf een gedicht over mijn belevenissen met de walvisvaarder
In feite was hij erg zwijgzaam en onvriendelijk
Dat zijn moeder een bittere degenslikster was is natuurlijk een verzachtende omstandigheid
De oude kruisboogschutter tikt op de ruit, ik laat hem binnen
Hij zegt: ‘Ik ben bezeten van jou. Laat me toch je borsten strelen.’
Ik laat de oude kruisboogschutter mijn borsten strelen
Ik vraag: ‘Ben je nu tevreden?’
Hij glimlacht achterlijk, de profetische teckel zegt: ‘In 2022 zal je de oude kruisboogschutter
Vermoorden. Het zal in een opwelling gebeuren, met een zeeflepel.’
We negeren de teckel en kussen elkaar.
Dan vertrekt de oude kruisboogschutter en werk ik mijn gedicht af
Het is een bijzonder slecht gedicht
Het begon sereen, maar toen schoot het alle kanten uit
En nu haat ik mezelf een beetje.
©Delphine Lecompte 2019
Me Lecompte, ek hoop u skryf eerstens oor ‘n romantiese man wat walvisse bestudeer, en nie oor een wie se skip toegerus is met ‘n harpoenkanon nie. Indien laasgenoemde die amper onmoontlike geval is, kan die bietjie haat teen die einde eerder drasties toeneem.