Versindaba kompetisie vir vertaalde gedigte (34)
Federico García Lorca. Vertaling uit Engels in Afrikaans. Vert. deur Bester Meyer.
Die Ontrou Huisvrou
Federico García Lorca
Tóé het ek haar na die rivier gelei
met geen twyfel oor haar maagdelikheid
alhoewel sy ʼn man mos had.
Die vierde Vrydag in Julie,
goed soos enige belofte.
Die straatligte was aan’t verdwyne
en die kriek-kriekies het gefuif.
Laaste draai dorp uit
raak ek haar sluimerende borste aan.
Hulle (ge)bloei onverwags
soos die tippies van hiasinte en
dan die verstywing van haar onderrok
wat in my oor kom druis
en die sy in twee kom deel
soos deur lemme by dosyne.
Die denne (sonder hul ligkrans van silwer)
reik op en op en op
en die horison van honde
het vanuit die veraf rigting van die rivier gehuil.
Verby die braambessie-bosse
die ruigtes en die witdorings
onder die lapa van haar hare
het ek neergedip in die sand.
My halsdoek het ek afgehaal
sy haar rok losgemaak –
ek – my pistool en skede –
sy – die lae van rok tot rok …
Nie soetamalie of skulp
het ʼn huid enigsins
so vleiend nie. Ook nie
het ʼn spieël van glas
hierdie tipe glinstering nie.
Haar heupe vir my gepas
soos verskrikte seeltvisse:
een met vuur gevul
die ander met koue.
Daardie aand kon ek dalk net sowel
my gelukbringer-merrie
– op die pad van alle paaie –
sonder toom en stiebeuel gery het.
Galante heer wat ek is
sal ek nie die brokkies wat sy
my oor ingefluister het hier herhaal nie.
Dít het dáár tot sonop gelumier
om my lippe been-af agter te laat.
Smerig met grond en soene
het ek haar van die rivier gelei
terwyl die lelieswaarde
stryd voer in die lug.
Opgetree as ʼn skobbejak
soos net ek dit kon doen –
haar ʼn groot vismandjie van
hooi-gekleurde satyn aangebied.
Ek het geen behoefte gehad
om been-af te raak nie –
sy het uiteraard ʼn man mos had
maar tóg was sy steeds ʼn maagd
toe ek haar na die rivier gelei het.
**
The Unfaithful Housewife
Federico García Lorca
Then I led her to the river
certain she was still a virgin
though she had a husband.
The fourth Friday in July,
as good as on a promise.
The street lights were vanishing
and the crickets flaring up.
Last bend out of town
I brushed her sleepy breasts.
They blossomed of a sudden
like the tips of hyacinths
and the starch of her petticoat
bustled in my ear like silk
slit by a dozen blades.
The pines, minus their halo
of silver, grew huger
and the horizon of dogs
howled a long way from the river.
Past the blackberry bushes,
the rushes and whitethorn,
beneath her thatch of hair,
I made a dip in the sand.
I took off my neckerchief.
She unstrapped her dress.
Me my gun and holster,
she her layers of slips…
Not tuberose, not shell,
has skin as half as smooth
nor does mirror glass
have half the shimmer.
Her hips flitted from me
like a pair of startled tench:
the one full of fire,
the other full of cold.
That night I might
as well have ridden
the pick of the roads
on a mother-of-pearl mare
without bridle or stirrups.
Gentleman that I am,
I won’t say back the scraps
she whispered to me.
It dawned out there
to leave my lip bitten.
Filthy with soil and kisses,
I led her from the river
and the spears of lilies
battled in the air.
I behaved only the way
a blackguard like me behaves.
I offered her a big creel
of hay-colored satins.
I had no wish to fall for her.
She has a husband after all,
though she was still a virgin
when I led her to the river.
***
La casada infiel
Federico García Lorca
Y que yo me la llevé al río
creyendo que era mozuela,
pero tenía marido.
Fue la noche de Santiago
y casi por compromiso.
Se apagaron los faroles
y se encendieron los grillos.
En las últimas esquinas
toqué sus pechos dormidos,
y se me abrieron de pronto
como ramos de jacintos.
El almidón de su enagua
me sonaba en el oído,
como una pieza de seda
rasgada por diez cuchillos.
Sin luz de plata en sus copas
los árboles han crecido,
y un horizonte de perros
ladra muy lejos del río.
*
Pasadas las zarzamoras,
los juncos y los espinos,
bajo su mata de pelo
hice un hoyo sobre el limo.
Yo me quité la corbata.
Ella se quitó el vestido.
Yo el cinturón con revólver.
Ella sus cuatro corpiños.
Ni nardos ni caracolas
tienen el cutis tan fino,
ni los cristales con luna
relumbran con ese brillo.
Sus muslos se me escapaban
como peces sorprendidos,
la mitad llenos de lumbre,
la mitad llenos de frío.
Aquella noche corrí
el mejor de los caminos,
montado en potra de nácar
sin bridas y sin estribos.
No quiero decir, por hombre,
las cosas que ella me dijo.
La luz del entendimiento
me hace ser muy comedido.
Sucia de besos y arena
yo me la llevé del río.
Con el aire se batían
las espadas de los lirios.
Me porté como quien soy.
Como un gitano legítimo.
Le regalé un costurero
grande de raso pajizo,
y no quise enamorarme
porque teniendo marido
me dijo que era mozuela
cuando la llevaba al río.
(Leonard Cohen, wat deur die jare baie aangegryp is deur Lorca se werk, het ʼn verwerking van die gedig gedoen wat op Thanks for the Dance, 2019 na Cohen se dood verskyn het. Die verwerking/toonsetting kan geluister word deur die skakel te volg: https://www.youtube.com/watch?v=-u78jEDv28w )
Bronverwysing:
https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/poems/54761/the-unfaithful-housewife soos vertaal uit Spaans in Engels deur Conor O ’Callaghan. Oorspronklik gepubliseer in Spaans in 1928.