Willem M. Roggeman. Sokrates drinkt

 

 

Ik kan niet één aanvaardbare reden bedenken

waarom ik deze versierde beker zou weigeren.

Deze drank smaakt trouwens als een bezwering

en het was een wijs besluit, want genomen door

de wijzen van de stad, zo genadig in hun verraad.

 

Misschien was ik wel het bedreigende onkruid.

In een wit kleed gehuld werd ik schor en zwart.

De vaders lezen sterrenbeelden en zien hun zonen

met redeneringen spelen en denken. Zij betreuren

dit als een gehavende tijd waarin de twijfel groeit.

 

Ik weet dat ik heel zacht zingend zal wegglijden

in een eindeloze slaap die mij uiteindelijk iets zal

leren, het kinderlijke woord dat niemand kent.

Hun verbeelding schiet tekort. Nooit zullen zij

mijn schaduw ontwaren in deze denkbeeldige tuin.

 

© Willem M. Roggeman, 2021

 

Bookmark and Share

2 Kommentare op “Willem M. Roggeman. Sokrates drinkt”

  1. Helize van Vuuren :

    Doe het toch maar liever niet, mijn heer,
    niet zo meteen, niet zo subiet. Zo zwart en eindig.
    Hoe moeten wij dan zonder U noch verder leven?

    Wie weet wat er noch komen mocht:
    wat voor vlinderlichte verzen zichzelf noch schrijven
    bij het avondlicht?

  2. Siep Du Hugville-Collooy :

    Virus-inspuiting, die “versierde beker”?