Joan Hambidge. Waterpoel

 

 

 

 

Waterpoel

‘n Houtsnee in 1952

 

Teen skemeruur kyk

jy af in ‘n waterpoel

se terugkaats: ‘n bos,

voetspore van ‘n vermoorde

met die moordenaar weg op sy fiets:

polisie en speurders het glo

die toneel betree, beduiwel:

die liggaam afgetrek

onder oë speurend:

onsienbaar, onsigbaar

dog reg voor jou afgespieël:

met net die maan

as getuie soos water en lug

se dubbelpunt: teen skemeruur.

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Joan Hambidge. Waterpoel”

  1. Jacobus Swart :

    Bondig, nie n woord of sillabe uit sy plek nie. Wat ook opval is die ontginning van die dubbelpunt vanaf die funksionele tot die meesterlike inkarnasie in die slot. Natuurlik ook die “in 1952”, so fyn.
    As ek die begrip, die “digterlike blik” sou moes
    verduidelik, dan sou ek hierdie vers as voorbeeld gebruik.