Joan Hambidge. Ars poetica

 

Ars poetica 

 

Die gloeiende elektrisiteit

van inspirasie

soos “bad blood

under the bridge”,

(‘n gemengde metafoor)

word ‘n gedig wat gate crash

op Vrydag, die dertiende.

 

My gedigte pos

ek nou telepaties eerder as in

die rooi posbus se rooi bek

‘n blote wit olifant.

Jy hoor of lees

my nie meer.

 

Die aantal bene in ‘n kameelperd

se nek glo minder

as die dansende reëls

van ‘n villanelle;

‘n vorm selde ooit deur my

met oortuiging beheer.

 

“No possum, no sop, no taters”,

dig die man van Hartford, Conn.

op die agterkant van ‘n eisvorm

vir belasting of versekering.

Dié gloeiende vibrasie

van herinnering, waargeneem

eweredig sekuur opgeneem.

 

Laat staan sulke gedigte

laat staan!

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Bookmark and Share

2 Kommentare op “Joan Hambidge. Ars poetica”

  1. Ek het hierdie reis deur die digter se flikkerende geheue en
    wolkverwaaide emosies baie geniet. Ars poetica – die kuns om poësie te maak word boeiend hier gedemonstreer. Uiters onwaarskynlike elemente (as poëtiese materiaal) word “teen hulle sin” bymekaar gejaag om op ‘n moeilik verklaarbare manier funksioneel ‘n gedig te word. Dalk is een rede daarvoor dat elke reël iets treffends te sê het: kameelperd-werwels en villanelle, Engelse idiome wat tot fynartappel opgemesh word, daardie ou van Hartford enzovoorts. Nogal lekker om ‘n sterk konsep, losweg geklee in ‘n soort aweregse humor, waar te neem.

  2. Nicolaas :

    Net jammer oor die laaste twee reëls.

Los kommentaar

 

*